زره هر چیزی است که به عنوان محافظ یا حائل عمل می‌کند. مسیحیان سه نوع زره دارند: «زره نور» برای محافظت از ما در برابر شهوت جسم که علیه روح می‌جنگد (رومیان ۱۳:۱۲-۱۴)؛ «زره عدالت» برای محافظت از ما در برابر حواس‌پرتی‌های دنیا از خدا و فیض او (۲ قرنتیان ۶:۷)؛ و «زره خدا» برای محافظت از ما در برابر حیله‌گری‌های (نصف حقایق) شیطان که به دنبال گمراه کردن ماست (افسسیان ۶:۱۱). شیطان دشمن بزرگ ماست، نه به این دلیل که بر ما قدرتی دارد، بلکه به این دلیل که در پرتاب تیرهای آتشین محکومیت نفس و شک در مورد کلام خدا بی‌امان است. در این مقاله، ما به تمام زره خدا می‌پردازیم که با آن می‌توانیم با مغز متفکر فریب و غرور مقابله کنیم.
دشمن ما
شیطان حریفی سرسخت است. او مدت‌هاست که در حال تقویت مهارت خود در ظاهر شدن به عنوان صالح و خوب است تا بتواند کسانی را که در دام حیله‌گری‌های او می‌افتند، ببلعد. به موفقیت اولیه او با حوا در باغ عدن نگاه کنید. یک عبارت ساده، «آیا خدا واقعاً گفته است...؟» (پیدایش ۳:۱ KJV)، دنیای ما را به ویرانی کنونی خود کشاند. عیسی گفت:
«او از ابتدا قاتل بود و در حقیقت نماند، زیرا در او حقیقتی نیست. وقتی دروغ می‌گوید، از خود می‌گوید؛ زیرا او دروغگو و پدر آن است.» (یوحنا ۸:۴۴). در وسوسه خداوند، او از کتاب مقدس استفاده کرد، اما نه تمام آن را، زیرا او زمینه را برای دلیل انجام ندادن همان کاری که عیسی را به انجام آن وسوسه می‌کرد، حذف کرد! چه حیله‌گری، استفاده از یک آیه کتاب مقدس برای آموزش دقیقاً برعکس معنای آن! (متی ۴:۱-۱۱). تمام زره خدا برای این دشمن ضروری است، نه زره یا قدرت ما.
زره در متن
زره خدا در پایان افسسیان به ما ارائه شده است. ابتدا به زمینه کتاب نگاه کنیم. افسسیان ما را به اوج جایگاه مسیحی می‌رساند. ما در مورد «مرده بودن نسبت به گناه» و «مرده بودن نسبت به شریعت» و «مصلوب شدن نسبت به دنیا» نمی‌خوانیم. اما در مورد «آفریده شدن در مسیح عیسی» و «با مسیح زنده شدن» و «با هم برخاستن برای نشستن در مکان‌های آسمانی» می‌خوانیم (افسسیان ۲:۵-۱۰). ما «کمال او هستیم که همه چیز را در همه چیز پر می‌کند» (افسسیان ۱:۲۳). ما باید کسانی باشیم که از طریق آنها او ذهن و اراده خود را در سراسر ابدیت به انجام می‌رساند. افسسیان پناهگاه را به روی ما باز می‌کند، زیرا ما قبلاً «با تمام برکات روحانی در مکان‌های آسمانی در مسیح برکت یافته‌ایم» (افسسیان ۱:۳). و پولس به ذکر این برکات ادامه می‌دهد: ما برگزیده، مقدس، بی‌عیب، فرزندخوانده، پذیرفته شده، رهایی یافته، جمع شده، مهر و موم شده و وارث هستیم (افسسیان ۱:۴-۱۴). اینها اهداف خدا برای بدن مسیح هستند. مشارکت ما در اهداف خدا این است که به خداوند عیسی ایمان داشته باشیم، به مقدسین محبت داشته باشیم و امید به دعوت او داشته باشیم (افسسیان ۱:۱۵،۱۸). زیرا او ما را که در گناهان و تقصیرات مرده بودیم، زنده کرده است (افسسیان ۲:۱). زندگی جدید باید فیض و ایمان را نشان دهد، زیرا ما به فیض و از طریق ایمان نجات یافته‌ایم، نه با عمل یا کار خودمان (افسسیان ۲:۸). پاسخ ما به این نجات اکنون اعمال نیکو است که او برای ما قرار داده است تا با ایمان، امید و محبت به انجام برسانیم (افسسیان ۲:۱۰).
قوم خدا با هم در عهد جدید به عنوان «کلیسا» شناخته می‌شوند. قوم او نه تنها به عنوان بدن او، بلکه به عنوان یک ساختمان نیز به تصویر کشیده شده‌اند که بر پایه رسولان و انبیا بنا شده است، و عیسی مسیح سنگ زاویه اصلی است (افسسیان ۲:۲۰). بنابراین، کلیسا واقعاً یک کاخ روحانی است، زیرا مسکن خدا از طریق روح است (افسسیان ۲:۲۲)، مکانی برای همه مردم، یهودی و غیریهودی به طور یکسان (افسسیان ۳:۶). زیرا از او تمام خانواده در آسمان و زمین نامیده شده‌اند (افسسیان ۳:۱۵) به این قصد که ریاست‌ها و قدرت‌ها در مکان‌های آسمانی بتوانند حکمت متنوع خدا را در به وجود آوردن این خانواده خدا ببینند (افسسیان ۳:۱۰). ما منتظر ظهور این خانواده هستیم، زمانی که همه ما به این وحدت ایمان و شناخت پسر خدا برسیم (افسسیان ۴:۱۳).
تا آن زمان، ما باید شایسته این دعوت رفتار کنیم (افسسیان ۴:۱). به ما فیض داده شده است تا چنین کنیم (افسسیان ۴:۷)، و به ما مبشران، شبانان و معلمان داده شده است تا مقدسین را کامل کنیم، تا همه ما نه تنها راه برویم، بلکه برای بنای بدن مسیح نیز کار کنیم (افسسیان ۴:۱۲). برای موفقیت در این راه و کار، باید انسان کهنه را کنار بگذاریم (افسسیان ۴:۲۲) – ارتباطات قبلی خود با شهوت جسم، شهوت چشم و غرور زندگی – و انسان جدید را بپوشیم که آفرینش خداست. ما زمانی تاریکی بودیم، اما اکنون در خداوند نور هستیم؛ باید مانند فرزندان نور راه برویم و آنچه را که درست، حقیقی و مقدس است انجام دهیم (افسسیان ۵:۸).
مسئولیت‌های کنونی ما، سپس، در افسسیان ۵:۱۸-۶:۱۰ ذکر شده است. ما نباید مست باشیم، بلکه باید از روح پر شویم، و یکدیگر را مطیع باشیم، ابتدا در خانه، سپس در کلیسا. فرزندان باید به پدران و مادران خود احترام بگذارند، و پدران نباید فرزندان خود را تحریک کنند. ما باید خادمان (کارمندان) مطیع باشیم. و در نهایت، باید در خداوند و قدرت نیروی او قوی باشیم.
با تمام این آمادگی و تمرین، زره پوشیده می‌شود (افسسیان ۶:۱۰). از آنجایی که این زره خداست و نه ما، ما از آن برای جلال خود استفاده نمی‌کنیم. باید با همان دانش از کمالی که افسسیان ارائه می‌دهد استفاده شود: دانش از کمال مسیح، و دانش از کمال محبت مسیح. یکی دیگری را پر می‌کند؛ محبت مسیح کمال خداست (افسسیان ۳:۱۹) و کلیسا کمال اوست (افسسیان ۱:۲۲-۲۳). بنابراین همانطور که این زره را با محبت و برای جلال او می‌پوشیم، محبت مسیح ما را کامل می‌کند (افسسیان ۳:۱۹)، حفظ می‌کند (رومیان ۸:۳۵) و مجبور می‌کند (۲ قرنتیان ۵:۱۴).
بزرگترین چیزی که وجود دارد، محبت مسیح است. و ما این محبت را به جهان نشان می‌دهیم. محبت مسیح انگیزه ما برای کسب این دانش است که حقیقت کلام خدا زره خداست. زره و محبت مسیح دو چیز را به ریاست‌ها و قدرت‌ها نشان می‌دهد: حکمت خدا (افسسیان ۳:۱۰) و حقیقت خدا (افسسیان ۶:۱۱). این زره خداست که در برابر نصف حقایق یا حیله‌گری‌های شیطان مقاومت می‌کند.
زره کامل در برابر نصف حقایق
در اینجا برخی از کاربردهای این زره در مبارزه با نصف حقیقت آورده شده است:
کمرهای ما باید با حقیقت بسته شود، زیرا شیطان می‌گوید: «مگر اینکه کاملاً زندگی کنید، نجات نمی‌یابید»، در حالی که در حقیقت ما در محبوب پذیرفته شده‌ایم و اهداف خدا را برآورده می‌کنیم.
ما باید زره عدالت را بپوشیم، زیرا شیطان می‌گوید: «پیش برو و گناه کن؛ تو نجات یافته‌ای، پس گناه خدا را مهربان‌تر می‌کند»، در حالی که در حقیقت ما در مسیح عیسی برای اعمال نیکو آفریده شده‌ایم، که مشارکت ما در اهداف خداست.
پاهای ما باید با آمادگی انجیل پوشیده شود، زیرا شیطان می‌گوید: «به هر حال هیچ کس نجات نمی‌یابد، پس زحمت موعظه انجیل را به خود نده»، در حالی که در حقیقت خانه خدا با موعظه انجیل به یک کاخ باشکوه برای او بنا می‌شود.
ما باید سپر ایمان را برداریم، زیرا شیطان می‌گوید: «باید خودت را بهبود ببخشی تا خدا تو را بپذیرد، زیرا انسان جدید با انسان کهنه تفاوتی ندارد»، در حالی که در حقیقت انسان کهنه، پر از فریب، باید کنار گذاشته شود، و انسان جدید، پر از قدوسیت حقیقی، باید پوشیده شود.
ما باید کلاهخود نجات را بپوشیم، زیرا شیطان می‌گوید: «کار خودت را بکن، کاری را بکن که احساس خوبی به تو می‌دهد، تو سزاوار چیز بهتری هستی»، در حالی که در حقیقت مسئولیت‌های کنونی ما انجام اراده خداوند است.
ما باید شمشیر روح را برداریم، زیرا شیطان می‌گوید: «آیا خدا واقعاً گفته است که نمی‌توانی گوشت بخوری، یا شراب بنوشی، یا با همسرت لذت ببری؟» در حالی که مسیح گفت: «من آمده‌ام تا آنها حیات داشته باشند، و... آن را به فراوانی داشته باشند.» در حقیقت، دانستن و استفاده صحیح از کلام خدا، پوشیدن تمام زره خداست. آنچه خدا برای خیر ما در نظر گرفته است، شیطان آن را تحریف و منحرف می‌کند و باعث محکومیت یا افراط می‌شود. ما اعتدال دیگران را محکوم می‌کنیم تا خود را بالا ببریم، یا اعتدال را فراموش می‌کنیم تا آنچه خدا برای خیر در نظر گرفته بود، با افراط به گناه تبدیل شود. ما می‌توانیم گوشت بخوریم، اما نه اگر برادری را آزرده کند؛ می‌توانیم شراب بنوشیم، اما نه تا حد مستی. می‌توانیم از همسر خود لذت ببریم، اما نه از همسر دیگری. هر کاری که می‌کنیم، اگر آن را در محبت مسیح و مطابق با کلام او انجام دهیم، می‌توانیم در برابر حیله‌گری‌های (نصف حقایق) شیطان مقاومت کنیم.
بنابراین زره خدا در واقع خلاصه‌ای از تمام آنچه افسسیان در مورد آن است: اهداف خدا، و مشارکت ما در آن اهداف در ساختن یک کاخ برای خود، کنار گذاشتن انسان کهنه، و ادامه ما در مسئولیت‌های کنونی‌مان. این دانش از خدا تمام زره خداست، پس بیایید آن را با تمام صداقت و حقیقت بپوشیم.
