عادل‌شده با ایمان

عادل شمرده شده توسط ایمان

یک متن باشکوه از عهد جدید رومیان 5:1 (KJV) است که پولس در روح به خوانندگان خود اطمینان می‌دهد که «چون به ایمان عادل شمرده شدیم، به وسیله خداوند ما عیسی مسیح با خدا صلح داریم»! برای کسانی که با زبان کتاب مقدس ناآشنا هستند، رسول بیان می‌کرد که همه کسانی که برای نجات به مسیح اعتماد کرده بودند، اکنون توسط خدا عادل و آماده برای بهشت محسوب می‌شدند [در نظر گرفته می‌شدند]. از طریق ایمان به مسیح، تمام گناهان آنها آمرزیده شده و خطایای آنها برداشته شده بود (رومیان 4:7، 11:27). کسانی که با قلبی پاک، خداوند عیسی را به عنوان نجات‌دهنده اعتراف کرده بودند، اکنون در راه بهشت بودند (رومیان 5:9، 10:6-9).

ما باید درک کنیم که این وعده‌ها به شدت محدود به افرادی است که از گناهان خود توبه کرده و انجیل را باور کرده‌اند. کلام خدا این تصور را رد می‌کند که همه در نهایت نجات خواهند یافت. به همین دلیل، خود پسر خدا در مورد آن مکانی هشدار داده است که «کرم آنها نمی‌میرد و آتش خاموش نمی‌شود» (مرقس 9:44-46،48). با این حال، وعده نجات به همه کسانی که انجیل را باور می‌کنند، اعمال می‌شود: «زیرا خدا جهان را اینقدر محبت کرد که پسر یگانه خود را داد تا هر که به او ایمان آورد، هلاک نشود بلکه حیات جاودانی یابد» (یوحنا 3:16).

نه کار ما، بلکه کار خدا

ممکن است بپرسیم: «منظور رسول چیست وقتی درباره عادل شمرده شدن ایمانداران می‌نویسد؟» همچنین، «چگونه انسان می‌تواند در برابر خدا عادل شمرده شود؟ یا چگونه کسی که از زن زاده شده است، می‌تواند پاک باشد؟ ببینید حتی ماه هم نمی‌درخشد؛ بله، ستارگان هم در نظر او پاک نیستند. چقدر کمتر انسان، که کرمی است؟» (ایوب 25:4-6). این سؤالات وضعیت کسانی را تعریف می‌کند که گمان می‌کنند می‌توانند با شایستگی شخصی به نجات دست یابند. ما ذاتاً یک جهان دور «از ملکوت خدا» هستیم (مقایسه کنید با مرقس 12:34) – مانند کرم‌های کثیف که در لجن ناپاکی می‌لولند یا دینداران خودپسند که گمان می‌کنند آنقدر خوب هستند که نیازی به توبه ندارند. اما عیسی مسیح آمد تا از طریق انجیل «شادی در حضور فرشتگان خدا بر یک گناهکار که توبه می‌کند» باشد (لوقا 15:10).

عادل شمرده شدن در برابر خدا مستلزم آن است که تمام خطاهای ما آمرزیده شود، تمام گناهان ما پاک شود و تمام بی‌عدالتی‌های ما برای همیشه توسط خدای نجات ما فراموش شود (مزامیر 32:1، 79:9؛ کولسیان 1:14؛ عبرانیان 1:3، 8:12). ذاتاً ما «فرزندان غضب» هستیم، با این حال «از طریق ایمان نجات خواهیم یافت» وقتی «انجیل» را باور کنیم (افسسیان 1:13، 2:3،8). هیچ وسیله‌ای برای نجات از طریق «اعمال نیکویی که ما انجام داده‌ایم» (تیطس 3:5) وجود ندارد، زیرا خود خداوند عیسی فرمود: «این کار خداست که به کسی که او فرستاده است، ایمان آورید.» سپس افزود: «آمین، آمین، به شما می‌گویم، هر که به من ایمان آورد، حیات جاودانی دارد» (یوحنا 6:29،47). پولس نیز به همین نکته شهادت می‌دهد وقتی بیان می‌کند که «انسان با اعمال شریعت عادل شمرده نمی‌شود، بلکه با ایمان به عیسی مسیح» (غلاطیان 2:16).

شخصی که «در برابر خدا عادل شمرده شده» در نظر او هم پاک و هم خالص شده و اکنون در راه بهشت است! همه اینها ممکن است با وجود تعلیم کتاب مقدس که وقتی در رحم بودیم «در گناه شکل گرفتیم» و «در گناه آبستن شدیم» (مزامیر 51:5)؛ و «شریران از رحم بیگانه شده‌اند» و «به محض تولد گمراه می‌شوند» (مزامیر 58:3). با کارهای خودمان، ما قادر به حفظ احکام خدا نیستیم.

یک کار کامل

عدالت به جایگاه ما در برابر خدا اشاره دارد و نه به جایگاه ما در برابر مردم اطرافمان. بنابراین پسر خدا به فریسیان خودپسند گفت: «شما کسانی هستید که خود را در برابر مردم عادل می‌شمارید؛ اما خدا دل‌های شما را می‌شناسد؛ زیرا آنچه در میان مردم بسیار محترم شمرده می‌شود، در نظر خدا مکروه است» (لوقا 16:15). به عبارت دیگر، عادل شمرده شدن در برابر خدا، عادل شدن در نظر او و در سخت‌ترین اصول عدالت الهی است. این تبرئه شدن بر اساس یک نقص قانونی نیست. بلکه، از طریق انجیل، داور متعال هم «عادل است و هم عادل‌کننده کسی که به عیسی ایمان آورد» (رومیان 3:26).

بنابراین، کسانی که عادل شمرده شده‌اند، تمام گناهانشان از طریق ایمان به مسیح آمرزیده شده است (لاویان 16:21؛ اشعیا 38:17؛ 1 یوحنا 1:7)، و کاملاً از گناهانشان پاک شده‌اند. داوود از خدای خود التماس می‌کند: «مرا پاک کن... و پاک خواهم شد؛ مرا بشوی، و از برف سفیدتر خواهم شد» (مزامیر 51:7، همچنین مزامیر 25:18 را ببینید). به همین ترتیب پولس، با نقل قول از عهد عتیق، بیان می‌کند: «خوشا به حال کسانی که گناهانشان آمرزیده شده و خطاهایشان پوشیده شده است. خوشا به حال مردی که خداوند گناه را به او نسبت ندهد» (رومیان 4:7-8؛ مزامیر 32). در واقع «مزد گناه مرگ است، اما هدیه خدا حیات جاودانی از طریق عیسی مسیح خداوند ماست» (رومیان 6:23). به عبارت دیگر، کسانی که با ایمان عادل شمرده شده‌اند، اکنون و برای همیشه در مسیح ایمن هستند، و با روح‌القدس وعده مهر شده‌اند و هرگز نمی‌توانند هلاک شوند (افسسیان 1:13، 4:30). آنها هرگز نمی‌توانند به جهنم بروند.

آشکار از طریق کار

حال اگر روحی واقعاً از طریق ایمان نجات یافته باشد، پس عدالتی که به آن نسبت داده شده است باید در اعمال اطاعت عملی دیده شود. آزمون واقعی عدالت، اعتراف پر زرق و برق ایمان نیست، بلکه تغییرات عملی در شیوه زندگی ماست. رسول یعقوب در تأکید بر این جنبه اخیر نجات برتری دارد. او می‌نویسد: «بله، ممکن است کسی بگوید، تو ایمان داری و من اعمال دارم؛ ایمان خود را بدون اعمالت به من نشان بده، و من ایمان خود را با اعمالم به تو نشان خواهم داد» (یعقوب 2:18). کسانی که ادعای نجات شخصی از طریق ایمان را دارند باید واقعیت تبدیل خود را با اعمال مبتنی بر ایمان نشان دهند (1 تسالونیکیان 1:3). زیرا «اگر کسی در مسیح باشد، مخلوق جدیدی است: چیزهای کهنه گذشته است: ببینید، همه چیز نو شده است» (2 قرنتیان 5:17). بر این اساس ما به اندازه کافی جسور خواهیم بود که بگوییم اثبات بودن ما در مسیح، آشکار شدن مسیح در ماست (کولسیان 1:27).