در مسیحیت امروز، ما عموماً مایل به پذیرش تمام امتیازات و برکات نجات هستیم، اما در عین حال تمایلی به حفظ مسئولیت‌های خود به عنوان خادمان سَروَر عیسی نداریم. به طور خلاصه، ما عیسی را به عنوان نجات‌دهنده خود می‌شناسیم و دوست داریم، اما نه به عنوان سَروَر خود. هدف این یادداشت کوتاه، بیان برخی از مسئولیت‌های ماست تا بتوانیم سَروَر عیسی را در این دنیا مؤثرتر نمایندگی کنیم.
سَروَری، یا اذعان ما به عیسی به عنوان سَروَر، اساس نجات ماست.
پطرس در اولین موعظه انجیل در اعمال رسولان ۲، عیسی را معرفی می‌کند: مصلوب شده، برخاسته، و جلال یافته – اکنون توسط خدا سَروَر و مسیح شده است – و نجات در این یک نفر است.
در اعمال رسولان ۱۶، پولس تأیید می‌کند که نجات از طریق ایمان است: «به سَروَر عیسی مسیح ایمان آور، و تو و اهل خانه‌ات نجات خواهید یافت.» این نجات ما را، به دعوت خدا، «به مشارکت پسر او، عیسی مسیح سَروَر ما» (اول قرنتیان ۱:۹) می‌آورد.
واقعیت این است که ما باید عیسی را به عنوان سَروَر بشناسیم تا نجات خود را درک کنیم. او تنها کسی است که قادر، مایل، و دارای قدرت نجات است.
درک سَروَری
ویژگی‌های سَروَری او را می‌توان به شرح زیر خلاصه کرد:
- برتری
- اقتدار
- مدیریت
در مورد اول، او سَروَر همه چیز است؛ دومی به فرمان‌های سَروَر می‌پردازد؛ و در سومی، ما تدبیر او را به عنوان مدیر تمام برکات «از طریق سَروَر عیسی مسیح» می‌بینیم.
برای درک روشن‌تر این سَروَری، مثال‌هایی در اول قرنتیان ۱۰ و ۱۱ برای ما وجود دارد:
- جام سَروَر
- سفره سَروَر
- زمین سَروَر (زمین از آن سَروَر است)
- شام سَروَر
- مرگ سَروَر
- بدن سَروَر
قبل از ورود به این مثال‌ها، رسول حقیقت ارتباطات ما و مسئولیت‌هایی را که بر عهده ماست، به توجه ما می‌آورد.
او با استفاده از فرزندان اسرائیل به عنوان مثال، جایگاه برکتی را که همه در آن شریک هستند، توصیف می‌کند:
همه… زیر ابر… از دریا گذشتند… به موسی تعمید یافتند… همان غذای روحانی را خوردند، و… همان نوشیدنی روحانی را نوشیدند (اول قرنتیان ۱۰:۱-۴).
اما متأسفانه، خدا از «بسیاری» خشنود نبود. آنها از طریق شهوت، بت‌پرستی، زنا، وسوسه مسیح، و غرغر کردن شکست خوردند (اول قرنتیان ۱۰: ۶-۱۰).
همه اینها کاربرد روحانی برای ما دارند. شهوت - یک میل نادرست برای چیزی به جای تدبیر خدا؛ بت‌پرستی - قرار دادن آن چیزی که ما به آن شهوت داریم در جایگاهی که خدا باید در زندگی ما داشته باشد. زنا در اینجا به محبت‌های نادرست مربوط می‌شود: اجازه دادن به امیال طبیعی ما برای غلبه در زندگی روحانی ما، قرار دادن دوستان و خانواده قبل از سَروَر. وسوسه مسیح شامل نارضایتی از تدبیر الهی است - «متنفر بودن از این نان سبک.» سرانجام، در غرغر کردن ما خود سَروَر را رد می‌کنیم - «به ما یک فرمانده بدهید» - موقعیت خود را رها می‌کنیم و به مصر بازمی‌گردیم. یک عقب‌گرد واقعی از خواست خدا برای قومش وجود دارد.
توجه داشته باشید، این ترتیب تاریخی این وقایع نیست، بلکه ترتیب اخلاقی است که توسط روح خدا برای آموزش ما داده شده است.
به عنوان کسانی که نجات یافته و برکت یافته‌ایم، اکنون باید سَروَری مسیح را در زندگی خود بپذیریم - بنابراین عملاً ما را به «مشارکت» او (اول قرنتیان ۱:۹) می‌آورد - و تحت فرمان او زندگی کنیم.
مسئولیت کسانی که «در مشارکت» هستند، همانطور که اول قرنتیان ۱۰:۱۴-۳۳ را می‌خوانیم، دیده می‌شود. لطفاً این آیات را بخوانید و ببینید که چگونه این بر زندگی روزمره ما تأثیر می‌گذارد.
ما «جام برکت را برکت داده‌ایم.» ما خون سَروَر عیسی را که به عنوان اساس مشارکت (همکاری) ریخته شده است، می‌شناسیم.
نان، که ما می‌شکنیم، نماد دیگری از مشارکت ماست: یک قرص نان که همه ما از آن می‌خوریم.
به خوبی توجه داشته باشید که در فصل ۱۰ ما از جام نمی‌نوشیم و نان نمی‌خوریم. تمام اسرائیل با قربانگاه شناخته می‌شدند زیرا از قربانی‌ها، قربانی‌های صلح می‌خوردند. بنابراین ما، که با سَروَر عیسی به عنوان کسانی که در مشارکت هستند، شناخته می‌شویم، باید خود را مطابق با استانداردهای سَروَر رفتار کنیم.
مثال‌هایی از سَروَری
جام سَروَر
بیایید به اولین مثال خود، جام سَروَر، بازگردیم. من پیشنهاد می‌کنم که این همان «جام» است که در متی ۲۰:۱۷-۲۳ به آن اشاره شده است: یعنی جام طرد شدن توسط این دنیا. ما که نماینده سَروَر هستیم، با او شناخته می‌شویم - در مشارکت - و «نوشیدن جام من.» در اینجا هیچ فکری از جامی که سَروَر ما در جتسیمانی به آن اشاره کرد (او و تنها او می‌توانست آن کار رستگاری را انجام دهد) وجود ندارد، اما زندگی ما همان جام طرد شدن و فداکاری را به خود می‌گیرد. «شما از جام من خواهید نوشید.» متی ۲۰:۲۳ - اقتدار او.
سفره سَروَر
سپس، سفره سَروَر (یا سفره سَروَرانه)، تمام برکاتی را که او اداره می‌کند، پیش روی ما می‌آورد. اینجاست که هر ایماندار که به درستی راه می‌رود، از تدبیر و مشارکت الهی لذت می‌برد. همانطور که در یک سفره طبیعی از غذا، نوشیدنی و گفتگوی میزبان لذت می‌بریم، در سفره سَروَر نیز غذا و نوشیدنی الهی - هر برکتی که از دست سَروَر و در گفتگو با او لذت می‌بریم - همیشه در دسترس ماست. همانطور که مزمورنویس محبوب می‌گوید،
تو سفره‌ای پیش روی من در حضور دشمنانم می‌گسترانی (مزمور ۲۳:۵).
(توجه داشته باشید که سفره سَروَر یک پیش‌نیاز اساسی برای شام سَروَر است که در فصل ۱۱ می‌آید.)
زمین سَروَر
زمین سَروَر سوم می‌آید. در اینجا برتری او حفظ شده و حقوق او تأکید می‌شود.
هر کاری که می‌کنم باید برای جلال خدا و خشنودی دیگران انجام شود، نه به دنبال سود خود، بلکه به دنبال سود بسیاری.
شام سَروَر
بنابراین، در فصل ۱۰ مسئولیت‌های ما به عنوان کسانی که به مشارکت او آورده شده‌اند برجسته است و در فصل ۱۱ امتیاز ما به عنوان شرکت‌کنندگان در شام سَروَر.
در حالی که کسی به خوبی گفته است که این بزرگترین امتیاز در این سوی ابدیت است، اما این شام سَروَر است. حقوق، مدیریت و برتری او حفظ می‌شود. جایی برای آرزوها یا ایده‌های ما نیست، بلکه فقط خواسته‌ها و دستورات او.
این عمل پاسخ به قلب محبت‌آمیز او از سوی دوستداران اوست. اینجاست، در این مناسبت، که ما او را به یاد می‌آوریم - او کیست، عظمت و جلال‌های شخصی که همه چیز را برای جلال خدا انجام داده است، که گروهی از پرستندگان الهی را تضمین کرده است، پسران بسیاری را به جلال آورده و گروه عظیمی را از هر قبیله، زبان، قوم و ملت برای خدا بازخرید کرده است.
اینقدر برکت ما نیست، اگرچه او به وضوح آن را انجام داده است، بلکه بسیار بیشتر است. آنچه او برای خدا به دست آورده است، چگونه او خدا را جلال داده است، به عنوان انسان، در تمام اطاعت در انجام اراده خدا. چه کسی می‌تواند به اوج و عمق او، پسر خدا، پسر انسان، و پسر داوود پی ببرد؟
در این مناسبت چه چیزی می‌توانیم برای او بیاوریم؟ چه پاسخی به دعوت محبت‌آمیز او - «این را… به یاد من انجام دهید؟» نه، این را انجام دهید. چه امتیاز پرفیضی تحت مدیریت او و تحت فرمان او داریم. مطمئناً قلب‌های ما توسط او هدایت خواهد شد تا پدر را برکت دهد.
مرگ سَروَر
اکنون به مرگ سَروَر می‌رسیم. شرکت ما در شام سَروَر به دنیای اطراف ما چه چیزی را نشان می‌دهد؟ ما مرگ او را نشان می‌دهیم، زیرا این معنی این اصطلاح است. این شبیه کلمه در مکاشفه ۵ است. بره تازه ذبح شده - بنابراین نیروی اینجا این است که مرگ سَروَر را به دنیا نشان دهیم. در این عمل ما با مرگ او شناخته می‌شویم و نشان می‌دهیم که زندگی ما در واقع برای این دنیا مرده و برای خدا زنده است. با مسیح برای اصول اولیه این دنیا مرده‌ایم. (کولسیان ۲:۲۰). به یک کلام، اطاعت از او.
بدن سَروَر
بدن سَروَر آخرین مثال ما در این فصل از سَروَری اوست. نتیجه وحشتناک شرکت در شام او به شیوه‌ای ناشایست (یعنی عدم تشخیص جایگاه برتر او در این عمل) عدم تشخیص بدن سَروَر است. بدن سَروَر برای او آماده شد تا در این دنیا آن را برگیرد، تا پدر را آشکار کند و تمام محبت و فیض شگفت‌انگیز او را نشان دهد، و در صلیب جلجتا به عنوان قربانی و پیشکش برتر به خدای قدوس و عادل تقدیم شد. آن بدن شایسته تمام احترام و هیبت از سوی متعلقین به اوست. این بدن سَروَر است که با نانی که در شام سَروَر می‌خوریم، نشان داده می‌شود؛ بیایید چنین عملی را سبک نگیریم.
شاید این چند فکر بتواند محبت‌های ما را به سوی او جلب کند و ما را به آن جایگاه مشارکت و اطاعت بیاورد که در آن حقوق و اقتدار او هدف زندگی ما می‌شود.
