خشم خدا
گذشته و آینده
«زیرا غضب خدا از آسمان بر هر بی‌دینی و ناراستی انسان‌ها که حقیقت را در ناراستی نگاه می‌دارند، آشکار می‌شود.» —رومیان ۱:۱۸ KJV
همانطور که در آیه آغازین ما بیان شده است، خشم، ابراز غضب خدا علیه گناه است، به ویژه علیه بی‌دینی، ناراستی و کسانی که حقیقت را در ناراستی نگاه می‌دارند. بی‌دینی یعنی زندگی کردن بدون هیچ اشاره‌ای به خدا، گویی او وجود ندارد. این به معنای عمل کردن با خودخواهی و خودسری است. ناراستی به سادگی انجام ندادن آنچه که طبق خدا و معیار او درست است؛ یعنی با او سازگار نبودن. کسانی که «حقیقت را در ناراستی نگاه می‌دارند» چیزی از خدا و حقیقت او می‌دانند، شاید حتی دیگران را با آن حقیقت قضاوت کنند، و با این حال حقیقت او را در زندگی خود به کار نمی‌برند.
خشم خدا در عهد عتیق دیده می‌شود
یک نمونه بسیار چشمگیر از خشم خدا در عهد عتیق، داوری است که بر سدوم و عموره نازل شد. تثنیه ۲۹:۲۳ به ما به وضوح می‌گوید که خداوند سدوم، عموره، ادمه و صبوئیم (چهار شهر همسایه در دشت نزدیک دریای مرده) را «در خشم و غضب خود» واژگون کرد. «مردان سدوم در برابر خداوند بسیار شریر و گناهکار بودند» (پیدایش ۱۳:۱۳). چقدر جدی است که در حالی که ابراهیم در جدایی از این شهر شریر راه می‌رفت، لوط خیمه خود را به سمت سدوم برپا کرد (آیه ۱۲) و در نهایت در شهر زندگی می‌کرد و در دروازه آن نشسته بود (۱۹:۱). در کتاب مقدس، نشستن در دروازه به این معنی است که او بخشی از رهبری شهر شده بود (نگاه کنید به روت ۴:۱-۱۲). چه نتایج وحشتناکی به دنبال داشت! خانه‌اش مورد حمله قرار گرفت، تفکرش فاسد شد، همسرش را از دست داد، و دخترانش او را در نقشه بی‌دین و شیطانی خود که دنیا را شرمنده می‌کرد، درگیر کردند (پیدایش ۱۹ را بخوانید). بنابراین، ما به عنوان ایمانداران امروز، باید از مثال ابراهیم پیروی کنیم و در جدایی از این «دنیای شریر کنونی» راه برویم (غلاطیان ۱:۴).
در نتیجه شفاعت ابراهیم و رحمت بزرگ خداوند، لوط از سدوم، از طریق دو فرشته، درست قبل از نزول داوری نجات یافت (پیدایش ۱۹:۱۶،۲۹). ابراهیم، از مکان امنی که قبلاً با خداوند معاشرت کرده بود، صبح زود بیدار شد تا نزول داوری را بر شهرها ببیند (پیدایش ۱۸:۲۲-۲۳، ۱۹:۲۷-۲۸). در اینجا توصیف زنده‌ای که در پیدایش ۱۹ آمده است: «آنگاه خداوند بر سدوم و عموره گوگرد و آتش از جانب خداوند از آسمان بارانید؛ و آن شهرها و تمام دشت و همه ساکنان شهرها و آنچه بر زمین روییده بود را واژگون کرد... و [ابراهیم] به سوی سدوم و عموره و به سوی تمام سرزمین دشت نگاه کرد و دید که دود آن سرزمین مانند دود کوره بالا می‌رود» (آیات ۲۴-۲۵،۲۸).
روز آینده خشم
در حالی که ما نمونه‌های چشمگیری از ابراز خشم خدا علیه گناه را در عهد عتیق می‌یابیم، شهادت متحد هر دو عهد عتیق و جدید این است که یک «روز خشم» در راه است که در آن خشم خدا بر شریران این جهان ریخته خواهد شد (ایوب ۲۱:۳۰؛ مزمور ۱۱۰:۵؛ امثال ۱۱:۴؛ حزقیال ۱۷:۱۹؛ صفنیا ۱:۱۵،۱۸؛ رومیان ۲:۵؛ مکاشفه ۶:۱۷). این روز خشم به نظر می‌رسد همان، یا حداقل بخشی از، «روز خداوند» باشد (اشعیا ۱۳:۹-۱۳). برخلاف آنچه ممکن است انتظار داشته باشیم، این ابراز آینده خشم خدا به دریاچه آتش اشاره نمی‌کند (اگرچه مطمئناً خشم خدا در آنجا دیده خواهد شد)، بلکه به خشمی اشاره دارد که بر مردم این جهان به خاطر گناهانشان و رد پسر او نازل خواهد شد.
مطابق با این، یحیی تعمیددهنده به فریسیان و صدوقیان که برای مشاهده تعمید او آمده بودند اما خودشان در آن شرکت نکردند، گفت: «ای نسل افعی‌ها، چه کسی شما را هشدار داده است که از خشم آیندهبگریزید؟» (متی ۳:۷؛ لوقا ۳:۷). خشمی حتی بر کسانی که ظاهراً خود را قوم خدا می‌دانستند، همراه با رهبرانشان، نازل می‌شد، زیرا در ایمانشان واقعیتی وجود نداشت. این امر به طور کامل زمانی نشان داده شد که آنها مسیح خود، خداوند عیسی را رد کردند. چقدر جدی است برای کسانی که امروز ادعا می‌کنند مسیحی هستند اما هرگز به خداوند عیسی مسیح و کار تمام شده او بر صلیب جلجتا اعتماد نکرده‌اند. باشد که آنها قبل از فرا رسیدن این روز خشم به خداوند عیسی پناه ببرند! شرکت ظاهری در فعالیت‌ها و جلسات مسیحی هیچ کس را از این روز خشم نجات نخواهد داد. فقط خداوند عیسی نجات می‌دهد!
این روز خشم چه زمانی فرا خواهد رسید؟ یهودیان در زمان‌های مختلف، مانند اسارت در بابل و تخریب بسیار دیرتر اورشلیم توسط رومیان در سال ۷۰ میلادی، داوری خدا را بر خود تجربه کردند. اما ما معتقدیم که «روز خشم» که در کتب مقدس بالا به آن اشاره شده و «خشم آینده» که یحیی تعمیددهنده از آن یاد کرده است، هنوز در آینده است و به زمانی اشاره دارد که معمولاً «مصیبت بزرگ» نامیده می‌شود.
مکاشفه ۶:۱۶-۱۷ آغاز آن روز خشم را به ما نشان می‌دهد: «و پادشاهان زمین و بزرگان و ثروتمندان و فرماندهان و قدرتمندان و هر برده و هر آزادمرد، خود را در غارها و در صخره‌های کوه‌ها پنهان کردند؛ و به کوه‌ها و صخره‌ها گفتند: بر ما بیفتید و ما را از روی آن که بر تخت نشسته است و از خشم بره پنهان کنید: زیرا روز بزرگ خشم او فرا رسیده است؛ و چه کسی می‌تواند ایستادگی کند؟» در اینجا می‌یابیم که «روز بزرگ خشم او فرا رسیده است.» یحیی تعمیددهنده گفت که این خشم در راه است، اما در مکاشفه، از دیدگاه یک روز قریب‌الوقوع، به ما گفته شده است که آن فرا رسیده است. چقدر جدی و چشمگیر است که این «خشم بره» است!
ای ایماندار عزیز، چقدر شگفت‌انگیز است که من و شما هرگز بره را به این شکل نخواهیم شناخت! ما خداوند عیسی را به عنوان بره خدا می‌شناسیم که برای خطاهای ما مجروح شد و برای گناهان ما کوبیده شد (اشعیا ۵۳:۶). ما به زودی او را به عنوان آن بره ذبح شده خواهیم دید که توسط جمعیت بی‌شمار در آسمان احاطه شده است، همه او را ستایش می‌کنند و می‌گویند: «بره ذبح شده شایسته است که قدرت و ثروت و حکمت و قوت و عزت و جلال و برکت را دریافت کند» (مکاشفه ۵:۱۲). اما ما هرگز خشم بره را نخواهیم شناخت، زیرا او آن خشم را برای ما تحمل کرد.
ما مستحق خشم خدا بودیم
نگاه کردن به دنیای شریر اطرافمان و دیدن اینکه دیگران مستحق خشم خدا هستند آسان است. اما باید ببینیم که ما نیز مستحق آن بودیم. ما یک طبیعت گناهکار را از والدین خود به ارث بردیم که از آدم و حوا به ما منتقل شد، بنابراین ما گناهکار به دنیا آمدیم. کتاب مقدس می‌گوید که ما «به طبیعت فرزندان خشم بودیم، حتی مانند دیگران» (افسسیان ۲:۳)، چه یهودی و چه غیریهودی. همچنین درست است که همه گناه کرده‌اند. ما در طول زندگی خود گناهان زیادی مرتکب شدیم و «به خاطر این چیزها خشم خدا بر فرزندان نافرمانی می‌آید» (افسسیان ۵:۶؛ کولسیان ۳:۶). ما مستحق خشم هستیم به خاطر اینکه ما به عنوان گناهکاران، با طبیعتی متخاصم با خدا به دنیا آمده‌ایم و از او نفرت داریم. ما همچنین مستحق خشم هستیم زیرا در شورش و نافرمانی نسبت به خدا گناه کرده‌ایم.
مسیح خشم خدا را برای ما بر صلیب تحمل کرد
تنها خداوند عیسی، پسر ابدی خدا، بود که هرگز با گناه در طبیعت خود آلوده نشد، و او تنها کسی بود که هرگز در زندگی خود گناه نکرد. چقدر شگفت‌انگیز! برخلاف خودمان، او هرگز کلمه‌ای نگفت که بعداً پشیمان شود، بنابراین حتی دشمنانش مجبور بودند بگویند: «هرگز مردی مانند این مرد سخن نگفت» (یوحنا ۷:۴۶). هرگز نگرش یا انگیزه‌ای وجود نداشت که باید به عنوان گناه اعتراف می‌شد. زندگی فکری او کاملاً پاک بود زیرا او گناهی نمی‌شناخت (۲ قرنتیان ۵:۲۱). در کلمات و اعمال خود، او گناهی نکرد (۱ پطرس ۲:۲۲). گناهی در او نبود (۱ یوحنا ۳:۵)، زیرا او مقدس است. با این حال، برای ما، مخلوقات خودش که توسط گناه تباه شده بودند و تحت محکومیت بودند، کاملاً مستحق خشم خدا، خداوند عیسی آمد تا داوری را که ما مستحق آن بودیم، بپذیرد.
ما به درستی از قاضی‌ای که حکمی را برای یک مجرم صادر می‌کند و سپس از جایگاه خود پایین می‌آید تا حکم را به جای مجرم تحمل کند، شگفت‌زده می‌شویم. چقدر بیشتر می‌توانیم از پسر خدا، خالق ما، و کسی که پدر او را برای قضاوت همه منصوب کرده است (یوحنا ۵:۲۲،۲۷)، شگفت‌زده شویم که از آسمان پایین می‌آید تا در نهایت به آن صلیب بر تپه جلجتا برود تا خشم خدا را به جای ما تحمل کند. با آرامش به کتب مقدس زیر که از آنچه او برای ما تحمل کرده است سخن می‌گویند، توجه کنید:
«خشم تو بر من سنگینی می‌کند، و تو مرا با تمام امواج خود آزار داده‌ای. سِلاه» (مزمور ۸۸:۷). «خشم شدید تو از من می‌گذرد» (مزمور ۸۸:۱۶). «من مردی هستم که رنج را با چوب خشم او دیده‌ام» (مراثی ۳:۱).
اگر کسی که این مقاله را می‌خواند هنوز به خداوند عیسی برای پناه از خشم آینده پناه نبرده است، ما از شما التماس می‌کنیم، «با خدا آشتی کنید» در حالی که هنوز «زمان مقبول» و «روز نجات» است (۲ قرنتیان ۵:۲۰، ۶:۲). کلام خدا به ما اطمینان می‌دهد که «کسی که به پسر ایمان آورد، حیات جاودانی دارد: و کسی که به پسر ایمان نیاورد، حیات را نخواهد دید؛ بلکه خشم خدا بر او باقی می‌ماند» (یوحنا ۳:۳۶). اگر پسر خدا و نجات کامل و رایگانی را که خدا از طریق او به شما ارائه می‌دهد، نادیده گرفته یا رد کرده‌اید، خشم خدا از قبل بر شما باقی مانده است. چه فکر جدی! اگر مسیر خود را تغییر ندهید، خشم خدا را که به زودی بر این جهان نازل خواهد شد، و سپس به طور ابدی در دریاچه آتش در جدایی از خدا تحمل خواهید کرد (مکاشفه ۲۰:۱۱-۱۵). تا زمانی که می‌توانید به مسیح پناه ببرید!
برای کسانی از ما که در کار تمام شده مسیح آرام گرفته‌ایم، به خوبی می‌توانیم به کلمات سرودنویس بپیوندیم، «هللویا، چه نجات‌دهنده‌ای!» او خشم خدا را که ما مستحق آن بودیم با گرفتن جای ما بر صلیب، به پایان رسانده است. او به زودی به عنوان «رهاننده ما از خشم آینده» می‌آید (۱ تسالونیکیان ۱:۱۰ JND). به خاطر او و کار او ما با هر برکت روحانی برکت یافته‌ایم (افسسیان ۱:۳). ما از برکت حیات جاودانی همین حالا لذت می‌بریم، و به زودی به شکلی بسیار بزرگتر در حضور مبارک او. «آمین، بیا ای خداوند عیسی!» (مکاشفه ۲۲:۲۰ KJV).
مرد غم‌ها! چه نامی برای پسر خدا، که آمد گناهکاران تباه شده را بازگرداند! هللویا! چه نجات‌دهنده‌ای!
تحمل شرم و تمسخر بی‌ادبانه، در جای من محکوم ایستاد، بخشش مرا با خون خود مهر کرد. هللویا! چه نجات‌دهنده‌ای!
گناهکار، پست و بی‌کس، ما؛ بره بی‌عیب خدا او بود: کفاره کامل – آیا ممکن است؟ هللویا! چه نجات‌دهنده‌ای!
او برای مردن بالا برده شد، «تمام شد» فریاد او بود؛ اکنون در آسمان، بسیار متعالی: هللویا! چه نجات‌دهنده‌ای!
وقتی او می‌آید، به عنوان خداوند و پادشاه، همه رهایی‌یافتگان خود را به خانه آورد، آنگاه دوباره این آهنگ را خواهیم خواند – هللویا! چه نجات‌دهنده‌ای! —فیلیپ پل بلیس (۱۸۳۸-۱۸۷۶)
