««زیرا افکار من افکار شما نیست، و راه‌های شما راه‌های من نیست.» این اعلامیه خداوند است. «زیرا همانطور که آسمان از زمین بالاتر است، راه‌های من نیز از راه‌های شما بالاتر است، و افکار من از افکار شما.»» (اشعیا ۵۵:۸-۹)
به ندرت خدا کاری را دقیقاً همانطور که ما فکر می‌کنیم انجام می‌دهد. مشکل ما این است که سعی می‌کنیم خدا را حدس بزنیم و بگوییم: «آه، حالا می‌دانم خدا چه برنامه‌ای دارد!» موسی این را تجربه کرد وقتی فهمید خدا چگونه عبرانیان را از مصر نجات خواهد داد. خدا به او گفت که قلب فرعون را سخت خواهد کرد. با این حال، نتیجه آن چیزی نبود که موسی انتظار داشت. فرعون به جای اینکه به عبرانیان اجازه رفتن بدهد، سختی آنها را افزایش داد. موسی به جای اینکه قهرمانی در میان عبرانیان شود، به خاطر آوردن رنج بیشتر مورد تحقیر آنها قرار گرفت. موسی به سوی خداوند بازگشت و پرسید: «خداوندا، چرا برای این مردم مشکل ایجاد کرده‌ای؟ و چرا مرا فرستادی؟» (خروج ۵:۲۲). بسیاری از ناامیدی‌هایی که ما به عنوان مسیحیان تجربه می‌کنیم، هیچ ربطی به آنچه خدا انجام می‌دهد یا نمی‌دهد ندارد. بلکه همه چیز به فرضیات غلطی که ما در مورد نحوه عملکرد خدا داریم، مربوط می‌شود.
آیا تا به حال اراده خدا را انجام داده‌اید و سپس اوضاع بدتر شده است؟ موسی کاملاً نتایج اطاعت خود از خدا را اشتباه فهمید. وقتی اوضاع آنطور که او انتظار داشت پیش نرفت، موسی دلسرد شد. خدا به موسی گفته بود چه کاری انجام دهد، اما به موسی نگفته بود که عواقب آن چه خواهد بود.
احمقانه است که سعی کنید کار خدا را با استفاده از «عقل سلیم» خود انجام دهید. خدا عقل سلیم شما را از بین نمی‌برد؛ او آن را تقدیس می‌کند. او حکمت خود را به شما می‌دهد تا بتوانید راه‌های او را درک کنید.
همانطور که به فعالیت خدا در زندگی خود نگاه می‌کنید، حکمت والای او را در نحوه هدایت شما تشخیص خواهید داد. همانطور که به آنچه خدا ممکن است انجام دهد نگاه می‌کنید، مراقب باشید که سعی نکنید پیش‌بینی کنید که او در مرحله بعد چه خواهد کرد. ممکن است خود را کاملاً اشتباه بیابید.
