ملکوت خدا
نقشه‌های خدا تحقق خواهد یافت
خدا «پادشاه جاودان» است (ارمیا ۱۰: ۱۰، NKJV)، و داشتن یک ملکوت چیزی بود که او از همان ابتدای خلقت در نظر داشت. وقتی آدم و حوا را آفرید، خدا آدم را در جایگاه یک حاکم – یک پادشاه – قرار داد تا نماینده او باشد، با حوا در کنارش مانند یک ملکه (پیدایش ۱-۲ را بخوانید). با این حال، سقوط آدم و حوا آنچه را که خدا ساخته بود، خراب کرد (پیدایش ۳). به جز هابیل که به قتل رسید، و شیث با فرزندانش، فرزندان آدم و حوا از نسل قائن راهی را انتخاب کردند که مرگ و نابودی به همراه داشت (پیدایش ۴-۵). این منجر به داوری خدا از طریق طوفان در زمان نوح شد. تنها هشت نفر زنده ماندند، که به وسیله کشتی‌ای بود که نوح طبق دستورات خدا ساخته بود.
سپس خدا دنیای جدیدی را معرفی کرد، با نوح و همسرش، سه پسر و عروس‌هایشان، و حیواناتی که او حفظ کرده بود. نوح پس از ترک کشتی، که بر کوه آرارات نشسته بود، قربانگاهی ساخت که بر آن قربانی‌های سوختنی از حیواناتی که خدا «پاک» نامیده بود، تقدیم کرد (۸: ۲۰، پیدایش ۷: ۲؛ لاویان ۱۱ را ببینید). خدا از این قربانی خشنود شد و عهدی را برقرار کرد که هنوز هم معتبر است (۸: ۲۱-۲۲). این عهد تا داوری نهایی او ادامه خواهد داشت (۲ پطرس ۳).
اما اندکی پس از طوفان، شکل دیگری از ویرانی آغاز شد، زیرا بشریت به بت‌پرستی روی آورد. پرستش بت‌ها جایگزین پرستش خدای حقیقی شد (پیدایش ۱۰-۱۱؛ رومیان ۱: ۱۸-۳۲). شورش انسان خدا را غافلگیر نکرد، زیرا او دانای کل است، یا همه چیز را می‌داند.
شیاطین قدرت پشت بت‌ها هستند (۱ قرنتیان ۸-۱۰). سلطه آنها تا مداخله عمومی خدا در داوری ادامه خواهد داشت. خداوند حکومت دشمن را در آغاز سلطنت هزار ساله خود متوقف خواهد کرد، و پس از ۱۰۰۰ سال داوری نهایی در برابر تخت سفید بزرگ انجام خواهد شد (مکاشفه ۲۰: ۱۱-۱۵).
ابرام در میان بت‌پرستان بود، اما خدا او را از بت‌پرستی زمان خود دور کرد (یوشع ۲۴: ۲-۳). خدا ابرام را، به معنای «پدر متعال»، خواند و بعدها او را «ابراهیم»، یا «پدر کثرت»، نامید، حتی قبل از اینکه همسرش ساره بتواند باردار شود (پیدایش ۱۷). سپس، وقتی زمان خدا فرا رسید، معجزه بزرگی رخ داد. ابراهیم از سن پدر شدن گذشته بود (رومیان ۴: ۱۹)، و ساره، به جز وضعیت جسمانی خود که «نازا» بود (پیدایش ۱۱: ۳۰)، از سنی که یک زن معمولاً قادر به باردار شدن است نیز گذشته بود (۱۸: ۱۳). با وجود این موانع، بر اساس وعده شگفت‌انگیز خدا، ابرام و ساره به عنوان یک زوج متأهل با هم رابطه داشتند. در نتیجه، با مداخله همزمان خدا، ساره باردار شد و پس از حدود نه ماه، پسری به دنیا آورد: اسحاق (۲۱: ۱-۷). این جزئیات به ما کمک می‌کند تا بفهمیم که نقشه‌های خدا باید و تحقق خواهد یافت، با وجود مشکلات یا غیرممکن‌های ظاهری.
نقشه خدا برای پادشاه و ملکوت او
مزمور ۲ نقشه خدا را برای داشتن پادشاهی که بر مردم و ملت‌ها حکومت کند، ترسیم می‌کند. این طبق کلام او تحقق خواهد یافت. بنابراین، در «کمال زمان… خدا پسر خود را فرستاد، که از زن متولد شد، زیر شریعت متولد شد» (غلاطیان ۴: ۴).
مریم باکره بود وقتی روح‌القدس بر او سایه افکند و باعث شد که او باردار شود (متی ۱: ۲۰-۲۱؛ لوقا ۱: ۲۶-۵۶). هیچ بارداری هرگز نمی‌توانست اتفاق بیفتد مگر اینکه یک معجزه در خلقت باشد. چقدر بیشتر در این مورد! مریم و یوسف نقشه منحصر به فرد خدا را در مورد کودکی که او از طریق روح‌القدس باردار شده بود، پذیرفتند و گرامی داشتند. بعدها، خدا مریم و یوسف را با فرزندانی از هر دوی آنها با هم برکت داد (متی ۱۳: ۵۵-۵۶ را بخوانید).
قابل توجه است که مریم در لحظه‌ای که پسرش، عیسی را به دنیا آورد، هنوز باکره بود. آمدن او در جسم یک راز بزرگ باقی می‌ماند: «به راستی، اعتراف می‌کنیم، راز دینداری بزرگ است: او در جسم ظاهر شد، توسط روح تصدیق شد، توسط فرشتگان دیده شد، در میان ملت‌ها اعلام شد، در جهان به او ایمان آورده شد، در جلال بالا برده شد» (۱ تیموتائوس ۳: ۱۶، ESV).
مریم و یوسف خدا و همچنین کودکی را که او داده بود، گرامی داشتند. یوسف با احترام کودک را به فرزندی پذیرفت، و تشخیص داد که پدر واقعی کودک خود خداست (متی ۱: ۱۸-۲۵؛ لوقا ۲: ۴-۷). این جزئیات عظمت پادشاه را به ما نشان می‌دهد، در حالی که سایر کتب مقدس ویژگی‌های مهم دیگری را در مورد مسیح و ملکوت او ذکر می‌کنند.
جایی که پادشاه هست، ملکوت هم هست
عبارت کوچک «جایی که پادشاه هست، ملکوت هم هست» اصلی را نشان می‌دهد که خود عیسی در آیه‌ای که اغلب اشتباه فهمیده و تفسیر می‌شود، توضیح داد. او در لوقا ۱۷: ۲۰-۲۱ گفت: «ملکوت خدا در میان شماست»، یا «در درون شماست» (۱۷: ۲۰-۲۱، NKJV). با این کلمات او مفهوم مهمی را نشان داد، یعنی جایی که پادشاه هست، ملکوت او هم هست… حتی اگر ظاهر بیرونی او در فروتنی به نظر می‌رسید که با آن نقطه تناقض دارد.
به دلیل نحوه ظهور او – در ضعف ظاهری – رهبران اسرائیل نمی‌خواستند او را بپذیرند، همانطور که انجیل متی نشان می‌دهد. مسیح در ضعف آشکار به عنوان یک نوزاد آمد، اما خدا باعث شد که گروهی از مقامات عالی‌رتبه از راه دور به اورشلیم سفر کنند تا او را پرستش کنند. این مردان دانا، در جستجوی احترام به پادشاه تازه متولد شده و با پدیده شگفت‌انگیزی که خدا در آسمان‌ها داده بود، بر چالش‌ها و موانع غلبه کردند تا او را بیابند و پرستش کنند (متی ۲: ۱-۲).
اما طبقات حاکم یهودیان به آمدن او اهمیت نمی‌دادند، حتی اگر کتب مقدس را در مورد آمدن او می‌دانستند (آیات ۵-۶). پادشاه هیرودیس موقعیت خود را توسط این نوزاد به چالش کشیده دید، که او را رقیب می‌دانست و بنابراین می‌خواست او را از بین ببرد (آیات ۷-۸، ۱۳). بازدیدکنندگان نجیب، مستقل از یهودیان حاکم، بسیار شادمان شدند زیرا خدا از ستاره‌ای خاص استفاده کرد تا آنها را به خانه‌ای که کودک خردسال در آن بود هدایت کند (آیات ۹-۱۰). با ورود، آنها کودک را با مادرش مریم دیدند، یوسف احتمالاً یک شاهد خاموش بود.
آنها در برابر کودک عیسی افتادند، او را پرستش کردند، گنجینه‌های خود را گشودند و هدایایی از «طلا، کندر و مر» به او تقدیم کردند (آیه ۱۱). طلا از الوهیت یا خدایی عیسی سخن می‌گوید، در حالی که کندر نشان‌دهنده عظمت شخصی اوست، به عنوان عطری برای خشنودی خدا. و مر بازتاب رنج‌های متعدد او، از جمله رنج‌های بی‌کران او بر صلیب است. این هدایا پاسخی از قلب‌هایی است که قدردان او و آنچه او انجام داده است، هستند.
پس از مرگ خداوند ما بر صلیب، نیکودیموس هدیه‌ای شگفت‌انگیز و گرانبها برای احترام به او آورد: مقدار زیادی از یک مرهم معطر متشکل از مر و عود. این ادویه اخیر نشان‌دهنده عظمت بی‌کران شخص خداوند است (یوحنا ۱۹: ۳۹). مریم بتانی، با بینش و عشق فراوان، روزها قبل از مرگ او، هدیه‌ای با ارزش فوق‌العاده، سنبل‌الطیب، را برای مسح کردن پاهای و سر عیسی در پیش‌بینی رنج‌های او قربانی کرد (یوحنا ۱۲: ۱-۳؛ متی ۲۶: ۷). این جزئیات ما را تشویق می‌کند تا پرستش حقیقی را به او تقدیم کنیم، با توجه به شخص او و کاری که او انجام داد. تنها خدا می‌تواند رنج‌های بی‌کران عیسی را بر صلیب به طور کامل اندازه‌گیری کند، که برای همیشه در برابر ما خواهد بود تا او را پرستش و ستایش کنیم، وقتی او را آنگونه که هست ببینیم.
آوازی در مورد پادشاه
با وجود اینکه مردم زمینی خداوند عیسی را رد کرده‌اند، آنها به او باز خواهند گشت. ابتدا یک باقیمانده کوچک او را گرامی خواهند داشت. آنها رنج‌های عظیمی را تحمل خواهند کرد، که به عنوان مثال در مزامیر ۴۲-۴۴ بیان شده است، زیرا اکثریت در اسرائیل از ضد مسیح پیروی خواهند کرد (۲ تسالونیکیان ۲؛ مکاشفه ۱۳). باقیمانده مؤمن با مسیح رد شده همذات‌پنداری خواهند کرد، که آنها او را در دست راست خدا، «تاج‌گذاری شده با جلال و افتخار» (عبرانیان ۲: ۹) خواهند شناخت. بعدها، تمام ملت سرانجام او را گرامی خواهند داشت. آنها او را به عنوان «خدای من» (مزمور ۴۲: ۶) اعتراف خواهند کرد و با فداکاری شگفت‌انگیزی به عشق او پاسخ خواهند داد، همانطور که ما امروز می‌توانیم انجام دهیم.
«برای رهبر سرود» بخشی از عنوان مزمور ۴۵ قابل توجه است. این عبارتی است که ما ۵۶ (۷x۸) بار در متن عبری می‌یابیم: ۵۵ بار در مزامیر و یک بار در حبقوق ۳: ۱۹. «برای رهبر سرود» یک کلمه مرکب در عبری است که به رهبر سرود در معبد اشاره دارد. در نهایت، به خداوند مبارک ما عیسی، پادشاه حقیقی و رهبر گروهی از پرستش‌کنندگان اشاره دارد (عبرانیان ۲: ۱۰-۱۸ را ببینید). او از طریق روح خود، آنها و ما را امروز هدایت می‌کند تا در پرستش آنچه را که در او یافته‌ایم، که «بسیاری از پسران را به جلال می‌آورد» (آیه ۱۰)، بیان کنیم.
مزمور ۴۵ یک «سرود عشق» زیبا (ترجمه تحت‌اللفظی مقدمه) است که همچنین «سرود محبوب» ترجمه شده است. در عبری به آن ماسکیلگفته می‌شود، به معنای «آموزش». این اصطلاح به کسانی اشاره دارد که در مکتب خدا آموزش دیده‌اند، یعنی ماسکلیم. با وجود اینکه آنها در میان مردمی زندگی خواهند کرد که از ضد مسیح پیروی خواهند کرد، این پیروان وفادار عیسی با پاکی مشخص خواهند شد، همانطور که با «سوسن‌ها» (شوشانیم) بیان شده است. علاوه بر این، این سرود پاسخی از قلب است، که آزادانه توسط روح‌القدس، «یک نویسنده ماهر»، هدایت می‌شود.
همانطور که قبلاً ذکر شد، نجات‌یافتگان خدا در میان قوم یهود به دلیل مصیبت بزرگ، از اعماق رنج و عذاب عبور خواهند کرد، در حالی که ما ایمانداران در بهشت برای آنها دعا خواهیم کرد (مکاشفه ۵: ۸). در مدت کوتاهی، خدای زنده مردم زمینی خود را هدایت خواهد کرد تا به عظمت و عشق پادشاه پاسخ دهند (مزمور ۴۵: ۱). اصطلاح «لبریز می‌شود» (ESV) به فعالیت‌های غنی و فراوان تحت رهبری روح‌القدس اشاره دارد، با استفاده از منابع کلام زنده، با پسر به عنوان هدف و مرکز این سرود زیبا. اصطلاح «لبریز» (NKJV) پاسخی بی‌پایان به شخص و کار شگفت‌انگیز او را پیشنهاد می‌کند (مکاشفه ۵: ۱-۱۰ را ببینید). چقدر او شگفت‌انگیز است، و چقدر ملکوت او بزرگ است (عبرانیان ۱: ۸-۱۴)!
همه اینها با توجه به جهان آینده، سلطنت هزار ساله است، زمانی که خداوند عیسی به عنوان پادشاه گرامی داشته خواهد شد. با این حال، به لطف خدا، ما مجبور نیستیم تا آن زمان برای احترام به او صبر کنیم. ما می‌توانیم اکنون و برای همیشه این کار را انجام دهیم!
مسیح را به عنوان خداوند در قلب‌های خود تقدیس کنید
پطرس در مورد ملکوت خدا نوشت، همانطور که یوحنا در مورد خانواده خدا و پولس در مورد کلیسای خدا نوشت. دستورات پطرس را می‌توان با آنچه او در رساله اول خود نوشت خلاصه کرد: «مسیح را به عنوان خداوند در قلب‌های خود تقدیس کنید» (۱ پطرس ۳: ۱۵، NASB95). احترام به مسیح – مسح شده خدا – به عنوان خداوند و تسلیم شدن به اقتدار او در وهله اول یک مسئله قلبی است (۲ پطرس ۱: ۱۹). بنابراین، ما می‌توانیم اکنون او را به طور عمومی به عنوان خداوند اعتراف کنیم (۱ قرنتیان ۱۲: ۳). در هزاره، همه انسان‌ها و فرشتگان در برابر او زانو خواهند زد و او را به عنوان خداوند اعتراف خواهند کرد (فیلیپیان ۲: ۹-۱۱). ما گاهی می‌گوییم: «مسئله قلب، قلب مسئله است»، زیرا از قلب مسائل زندگی سرچشمه می‌گیرد. بنابراین ما باید با دقت از آن محافظت کنیم (امثال ۴: ۲۳) همانطور که او را اعتراف می‌کنیم.
پولس از ابتدای خدمت خود، ملکوت خدا را اعلام کرد، به دنبال مثال مسیح (اعمال ۱: ۳). بنابراین، رسول بر حقوقی که خداوند عیسی دارد، تأکید کرد، نه تنها با توجه به جهان آینده، بلکه اکنون برای هر کسی که نام او را اعتراف می‌کند. این شامل افرادی است که به نام او تعمید یافته‌اند و او را به عنوان خداوند اعتراف کرده‌اند، حتی اگر هنوز دوباره متولد نشده باشند. آنها به او وفاداری خاصی مدیون هستند، همانطور که همه ما هستیم، تا او را گرامی بداریم، زیرا او خالق آنها و ما نیز هست. به عبارت دیگر، به عنوان خالق، او حقوقی دارد، و همه مخلوقات در برابر او مسئول هستند. او همچنین به عنوان نجات‌دهنده حقوقی دارد، زیرا از طریق کار خود، تمام خلقت را با خون گرانبهای خود خریده است (۲ پطرس ۲: ۱). بنابراین، هر انسانی موظف است او را گرامی بدارد (۲ پطرس ۱ را بخوانید). کسانی که نمی‌خواهند، مجبور به انجام این کار خواهند شد، زیرا همه باید او را به عنوان خداوند اعتراف کنند، بدون هیچ استثنائی (فیلیپیان ۲: ۱۰-۱۲).
همه اینها نشان می‌دهد که چقدر مهم است که او را به عنوان خداوند با قلب‌های مشتاقاعتراف کنیم، و نجات او را از طریق ایمان بپذیریم و بشناسیم. در ملکوت آینده خدا در نمایش عمومی، پادشاه جایگاه شایسته خود را خواهد داشت، به عنوان خدای نجات‌دهنده، به عنوان سر کلیسا، و به عنوان مرکز اصلی ملکوت خدا – تا توسط همه پرستش شود (مکاشفه ۲۰).
خدمت پولس: ادامه دهید!
خداوند عیسی همیشه در خدمت ادامه داد (لوقا ۲۴: ۵۰؛ اعمال ۱: ۱-۲ را در نظر بگیرید). به همین ترتیب، خداوند به پولس فیض داد تا خدمت خود را با اعلام ملکوت خدا و آموزش در مورد خداوند عیسی مسیح ادامه دهد (۲۸: ۳۰-۳۱). رسول این کار را با تمام جسارت و بدون هیچ مانعی انجام داد، حتی با وجود اینکه زندانی بود، گاهی اوقات به چهار سرباز که هر شش ساعت تعویض می‌شدند، بسته شده بود. بنابراین پولس شب و روز تحت نظر بود. به نظر می‌رسد که سربازان افتخار داشتند که مکالمات پولس را با بسیاری از بازدیدکنندگانش بشنوند. برخی از سربازان، و دیگران در آنجا مانند اونیسیموس (نامه پولس به فیلیمون را ببینید)، نجات یافتند. سربازان همچنین شاهد دعاهای پولس و بازدیدکنندگانش بودند و اخبار خوب را هنگام دیکته کردن نامه‌هایش شنیدند. پولس باید سوالات سربازان را نیز پذیرفته و پاسخ داده باشد (اعمال ۲۲-۲۸؛ غلاطیان ۱-۲؛ ۱ قرنتیان ۱۵).
آزادی‌ای که پولس برای اولین بار به عنوان زندانی روم تجربه کرد، با دومین باری که پولس زندانی شد، زمانی که او را مانند یک مجرم گرفتند (۲ تیموتائوس ۱)، تفاوت زیادی دارد. در هر دو موقعیت، پولس برای ما امروز، چه در زندان و چه آزاد، یک مثال است. باشد که همه ما از او بیاموزیم که گفت: «از من پیروی کنید، همانطور که من نیز از مسیح پیروی می‌کنم» (۱ قرنتیان ۱۱: ۱، KJV).
درس‌هایی برای ما امروز در مورد ملکوت
شاگردان خداوند از او پرسیدند که آیا او به زودی ملکوت را به اسرائیل باز خواهد گرداند. خداوند عیسی به جای اینکه بگوید این سوال در آن زمان بی‌ربط است، به آنها توضیح داد که در غیاب او چه کاری باید انجام دهند (اعمال ۱: ۶-۸). او به مدت ۴۰ روز با آنها در مورد چیزهای مربوط به ملکوت خدا صحبت کرد (آیه ۳). شاگردان او – خادمان، نمایندگان، شاهدان – به آموزش زیادی در مورد اینکه چه کاری انجام دهند و چگونه، نیاز داشتند. نویسندگان عهد جدید، تحت هدایت روح‌القدس، این دستورات را در نوشته‌های خود بسط دادند و کتب مقدس زیادی را در مورد آنچه باید برای افتخار خداوند عیسی انجام دهیم در حالی که او در دست راست خدا نشسته است، به ما دادند.
کتاب اعمال شامل هفت آیه کلیدی در مورد ملکوت خدا است که بیشتر به پیامدهای آن برای زمان حال مرتبط است (۱: ۳، ۸: ۱۲، ۱۴: ۲۲). ارتباط نزدیکی بین نقش و اعمال ما در ملکوت امروز، و جایگاه ما در تجلی آینده آن وجود دارد. منافع پادشاه غایب به خبر خوب – انجیل – که در روز فیض ارائه می‌شود، مرتبط است. بنابراین، می‌خوانیم که فیلیپ مبشر «چیزهای مربوط به ملکوت خدا و نام عیسی مسیح را موعظه کرد، و هم مردان و هم زنان تعمید یافتند» (۸: ۱۲، NKJV). در حالی که تعمید یک شخص را نجات نمی‌دهد، از طریق تعمید آنها بود که این شاگردان جدید حقوق پادشاه، خداوند عیسی مسیح را به رسمیت شناختند. علاوه بر این سه قسمت در اعمال، چهار قسمت دیگر نیز داریم که به پولس مرتبط است:
- «او وارد کنیسه شد و به مدت سه ماه با جسارت سخن گفت، و در مورد چیزهای مربوط به ملکوت خدا استدلال و متقاعد می‌کرد» (۱۹: ۸). این یک محیط یهودی است. اسرائیل مسیح و ادعاهای خدا را از طریق او در حالی که او با آنها بر روی زمین بود، رد کرده بود، و اکنون او از آسمان با آنها صحبت می‌کرد. همچنین، یهودیانی که در جاهای دیگر جهان زندگی می‌کردند، باید آموزش می‌دیدند تا او را به رسمیت بشناسند و به منافع او تسلیم شوند، همانطور که شائول طرسوسی یاد گرفته بود و بسیاری از یهودیان دیگر قبل و بعد از او (رومیان ۱: ۱۶ را در نظر بگیرید).
- «می‌دانم که همه شما، در میان شما که من ملکوت خدا را موعظه کرده‌ام، دیگر روی مرا نخواهید دید» (اعمال ۲۰: ۲۵). در اینجا، رسول با بزرگان کلیسای افسس صحبت می‌کرد. آن جماعت متشکل از مردان و زنانی بود که از میان یهودیان و غیریهودیان فراخوانده شده بودند. از افسس، مدتی قبل از این سخنرانی، پولس به ایمانداران در قرنتس نوشته بود: «به یهودیان یا یونانیان یا کلیسای خدا هیچ اهانتی نکنید» (۱ قرنتیان ۱۰: ۳۲). بنابراین، ایمانداران فراخوانده شده از میان یهودیان و غیریهودیان یک شهادت جدید را تشکیل می‌دهند که به ملکوت خدا مرتبط است.
- «او ملکوت خدا را توضیح داد و با جدیت شهادت داد، و آنها را در مورد عیسی از هر دو شریعت موسی و انبیا، از صبح تا شب متقاعد کرد» (اعمال ۲۸: ۲۳). محیط این آیه در زندانی در روم است. پولس رهبران محلی یهودی را برای بازدید دعوت کرده بود، زیرا او قادر به رفتن به نزد آنها نبود. وقتی آنها آمدند، رسول توضیح می‌داد که چگونه کتب مقدس به عیسی مسیح مربوط می‌شود و چگونه هر یهودی – و هر انسانی (آیه ۲۸) – در برابر خدا مسئول است که به ادعاهای او تسلیم شود. این حتی شامل هر کسی است که آن ادعاها را رد می‌کند.
- «ملکوت خدا را موعظه می‌کرد و چیزهای مربوط به خداوند عیسی مسیح را با تمام اطمینان آموزش می‌داد، بدون اینکه کسی او را منع کند» (۲۸: ۳۱). «موعظه کردن» در این آیه به معنای «اعلام کردن» است، و به یک شهادت عمومی اشاره دارد که در مورد حقوق خدا شهادت می‌دهد. شاگردان امروز می‌توانند و باید از مثال پولس پیروی کنند.
- علاوه بر این، ملکوت خدا بر مسیح متمرکز است، که پادشاه است و ایمانداران او را به عنوان خداوند، در ایمان و اطاعت، می‌شناسند. پولس سال‌ها قبل نوشته بود: «اگر با دهان خود عیسی را به عنوان خداوند اعتراف کنی و در قلب خود ایمان داشته باشی که خدا او را از مردگان برخیزانید، نجات خواهی یافت» (رومیان ۱۰: ۹، NASB95).
کتاب اعمال با یک بیانیه مهم به پایان می‌رسد: «و او [پولس] دو سال تمام در خانه اجاره‌ای خود ماند و از همه کسانی که به نزد او می‌آمدند استقبال می‌کرد، ملکوت خدا را موعظه می‌کرد و در مورد خداوند عیسی مسیح با تمام صراحت، بدون مانع، آموزش می‌داد» (۲۸: ۳۰-۳۱). این بدان معناست که هیچ کس نمی‌تواند کار خدا و خداوند عیسی مسیح را متوقف کند. همچنین، ما چالشی را برای اعلام و آموزش مداوم چیزهای مربوط به این شخص مبارک و ملکوت خدا در معنای کنونی آن، در حالی که به خداوند اعتماد داریم، می‌یابیم.
باشد که برای همه ما چنین باشد، به خاطر نام او!
در اعمال ۲۸، پولس هنوز زندانی بود، با این حال به او اجازه داده شد که خانه‌ای اجاره کند و در آنجا ساکن شود و همه کسانی را که مایل به دیدن او بودند، بپذیرد. بنابراین او فرصت‌هایی برای شهادت داشت، و کلام خدا محدود نبود. تا آنجا که به کتاب اعمال مربوط می‌شود، ما او را ترک می‌کنیم که دو سال تمام را به موعظه ملکوت خدا و آموزش چیزهای مربوط به خداوند عیسی مسیح، بدون هیچ محدودیتی، گذراند. محاکمه او به خواست خدا به تأخیر افتاد، و بدین ترتیب دری برای سخن گفتن به روی او گشوده شد. در این مدت اونیسیموس و بی‌شک دیگران نیز ایمان آوردند؛ برخی از رساله‌های او نیز نوشته شد. —فرانک بی. هول، «اعمال» (اقتباس شده)
