کهانت مسیح
دو مرد از صفحات کتب مقدس و تاریخ که کاهنان خدا بودند، ملکیصدق و هارون بودند. ما هیچ اطلاعاتی در مورد تولد، نسب یا مرگ ملکیصدق نداریم. اما هارون، پسر عمرام و برادر موسی و میریام، یک اسرائیلی از قبیله لاوی و اولین کاهن اعظم اسرائیل بود.
با این حال، ملکیصدق قبل از هارون زندگی می‌کرد. می‌خوانیم:
«زیرا این ملکیصدق، پادشاه سالیم، کاهن خدای متعال، که ابراهیم را در بازگشت از کشتار پادشاهان ملاقات کرد و او را برکت داد؛ و ابراهیم نیز یک دهم از همه چیز را به او داد؛ اولاً به تفسیر پادشاه عدالت، و بعد از آن نیز پادشاه سالیم، که پادشاه صلح است؛ بدون پدر، بدون مادر، بدون نسب، نه آغاز روزها را دارد و نه پایان زندگی؛ بلکه مانند پسر خدا ساخته شده است؛ کاهن دائماً باقی می‌ماند» (عبرانیان ۷:۱-۳ KJV).
خداوند در حکمت خود بسیاری از اطلاعات را از ما پنهان کرد تا ملکیصدق تصویری از پسرش، عیسی مسیح خداوند ما باشد. «نه آغاز روزها را دارد و نه پایان زندگی» نشان می‌دهد که هیچ کس در آن زمان نمی‌دانست ملکیصدق چه زمانی متولد شد یا چه زمانی درگذشت.
این پادشاه-کاهن ملکیصدق از مرتبه‌ای بالاتر از هارون بود، که در یک خیمه زمینی خدمت می‌کرد. مرتبه ملکیصدق همان چیزی است که خداوند ما عیسی گرفت، زیرا او کاهنی بر روی زمین نبود که هدایا و قربانی‌ها را به ترتیب هارون تقدیم کند؛ کاهنان از نسل هارون این کار را می‌کردند. دوره کهانت هارونی از هارون تا زمان مرگ مسیح ادامه داشت (متی ۲۷:۵۱ را در نظر بگیرید). مسیح به جای اینکه از نسل هارون باشد، به ترتیب دیگری و از قبیله دیگری (یهودا) آمد.
این ملکیصدق از ابراهیم، لاوی و هارون رتبه و جایگاه بالاتری داشت. این را در عبرانیان ۷:۵-۱۰ به ما نشان داده شده است. در آنجا می‌خوانیم:
«و به راستی کسانی که از پسران لاوی هستند، که مقام کهانت را دریافت می‌کنند، فرمانی دارند که طبق شریعت، یعنی از برادران خود، با وجود اینکه از نسل ابراهیم هستند، عشر بگیرند: اما کسی که نسب او از آنها شمرده نمی‌شود، از ابراهیم عشر گرفت و کسی را که وعده‌ها را داشت برکت داد. و بدون هیچ تردیدی، کمتر از بهتر برکت می‌یابد. و در اینجا مردانی که می‌میرند عشر می‌گیرند؛ اما در آنجا او آنها را دریافت می‌کند، که شهادت داده شده است که زنده است. و همانطور که می‌توانم بگویم، لاوی نیز، که عشر می‌گیرد، در ابراهیم عشر پرداخت. زیرا او هنوز در صلب پدرش بود، هنگامی که ملکیصدق او را ملاقات کرد.»
به ترتیب کهانت این مرد است که خداوند ما برای ۱۰۰۰ سال بر تمام زمین سلطنت خواهد کرد. آن زمان است که او به عنوان کاهن بر تخت خود خواهد نشست:
«او معبد خداوند را بنا خواهد کرد؛ و او جلال را تحمل خواهد کرد، و بر تخت خود خواهد نشست و حکومت خواهد کرد؛ و او کاهنی بر تخت خود خواهد بود: و مشورت صلح بین هر دو خواهد بود» (زکریا ۶:۱۳).
کهانت ایمانداران
ما که از طریق تولد تازه و فیض حاکمیت به مسیح متصل هستیم و از گوشت او و استخوان‌های او ساخته شده‌ایم (افسسیان ۵:۳۰)، کاهنان خدا و مسیح هستیم. تمام کهانت از هارون نشأت گرفت، هر یک نقشی خاص برای انجام داشتند. همچنین، ما – مرد و زن – که در خانواده خدا دوباره متولد شده‌ایم، به دلیل تولد از خدا کاهن هستیم. این کهانت دو جنبه دارد که انتظار می‌رود هر مسیحی امروز آنها را انجام دهد. آنها عبارتند از:
کهانت مقدس.
در اول پطرس ۲:۴-۵ به ما گفته شده است: «به سوی او می‌آیید، مانند سنگی زنده، که البته توسط انسان‌ها رد شده، اما توسط خدا برگزیده و گرانبهاست، شما نیز، مانند سنگ‌های زنده، خانه‌ای روحانی، کهانت مقدس، برای تقدیم قربانی‌های روحانی، که توسط عیسی مسیح برای خدا قابل قبول است، بنا می‌شوید.» این کهانت مقدس است، و این همان چیزی است که ما هستیم.
کهانت سلطنتی.
اول پطرس ۲:۹ می‌گوید: «اما شما نسلی برگزیده، کهانت سلطنتی، امتی مقدس، مردمی خاص هستید؛ تا ستایش‌های او را که شما را از تاریکی به نور شگفت‌انگیز خود فراخوانده است، آشکار سازید.» بنابراین، همانطور که در سلطنت هزار ساله خواهد بود، ما نیز اکنون چنین می‌کنیم: ما خدا را برکت می‌دهیم و انسان را برکت می‌دهیم.
به عنوان کاهنان مقدس، وظیفه ما نسبت به خداست، تا او را با تمام قلب، روح، ذهن و قدرت خود دوست داشته و خدمت کنیم (مرقس ۱۲:۲۹-۳۰). عبرانیان ۱۳:۱۵ اضافه می‌کند: «پس به وسیله او، بیایید قربانی ستایش را دائماً به خدا تقدیم کنیم، یعنی ثمره لب‌هایمان که نام او را شکرگزاری می‌کند.» این هدف اصلی کاهن مقدس است.
هر فرزند خدا باید دائماً قربانی‌های روحانی به خدا تقدیم کند. البته، وقتی به حضور او می‌آییم، آنچه را که از او و برای او ذخیره کرده‌ایم، تقدیم می‌کنیم. مریم بیت‌عنیا را در نظر بگیرید. او چه زمانی آن پوند گرانبهای سنبل‌الطیب را به دست آورد، و چه مدت آن را نگه داشت قبل از اینکه خداوند را مسح کند؟ ما نمی‌دانیم. اما اکنون، مانند مریم، بیایید آنچه را که بسیار گرانبها می‌دانیم، برای خداوند ذخیره کنیم تا به او بدهیم. آیا اینها پرستش، ستایش و ستایش قلب‌های ما نیستند؟
چه شادی و امتیازی است، برای هر برادر، پیر یا جوان، که در یک جلسه برخیزد و پرستش را از آنچه در قلب خود داریم، به نمایندگی از همه حاضران تقدیم کند.
از سوی دیگر، ما کهانت سلطنتی را داریم که مربوط به خدمت ما نسبت به انسان است. ممکن است کلماتی که قبلاً به اشتراک گذاشته شده‌اند را به یاد آوریم:
«شما نسلی برگزیده، کهانت سلطنتی، امتی مقدس، مردمی خاص هستید؛ تا ستایش‌های او را که شما را از تاریکی به نور شگفت‌انگیز خود فراخوانده است، آشکار سازید» (اول پطرس ۲:۹).
هر عمل مهربانی برای مسیح، هر کلمه‌ای که برای مسیح گفته می‌شود، هر بار که کلام را در قدرت روح خدمت می‌کنیم، هر بار که انجیل را موعظه می‌کنیم، هر خدمتی که برای مسیح انجام می‌شود – حتی یک فنجان آب سرد که به نام خداوند مبارک ما عیسی مسیح داده می‌شود – به عنوان کاهنان سلطنتی انجام می‌شود.
جنبه دیگری از کهانت سلطنتی این است که در اینجا و اکنون ما امتیاز بزرگی داریم که ستایش‌ها – برتری‌های – او را آشکار سازیم. یعنی، ما جلال‌های اخلاقی مسیح را آشکار می‌سازیم، مانند او محبت، فیض، رحمت، شفقت، قدوسیت، مهربانی، صلح، فروتنی، ملایمت و وفاداری.
یکی از خدمات کاهن سلطنتی، آموزش حقیقت به انسان‌هاست. این را در ملاکی ۲:۷ می‌بینیم، جایی که می‌خوانیم:
«زیرا لب‌های کاهن باید دانش را حفظ کند، و آنها باید شریعت را از دهان او بجویند: زیرا او پیامبر خداوند لشکریان است.»
کاهن به انسان‌ها درباره اراده و راه‌های خدا آموزش می‌دهد – آنچه برای خدا خوشایند است و آنچه خدا می‌خواهد در مقدسین خود ببیند. قلب کاهن به منافع خداوند مشغول است، بنابراین او با منافع مردم به خدا می‌رود و به نمایندگی از آنها با او صحبت می‌کند. سپس، کاهن از جانب خدا به سوی مردم می‌آید و آنها را برکت می‌دهد، و به نمایندگی از خدا با مردم صحبت می‌کند. این وظیفه‌ای است که ما اکنون انجام می‌دهیم، همانطور که برای انسان‌ها دعا و شفاعت می‌کنیم و کلام خدا را به آنها آموزش می‌دهیم.
باشد که خداوند از تقویت و حمایت ما در این وظیفه شاد به عنوان کاهنان خدا خشنود باشد.
