Baptism and the breaking of bread are the two basic ordinances that we as followers of the Lord Jesus Christ have been given. Therefore, the subject of baptism is extremely important. There are many facets to it. Over the years it has caused much controversy in some professing Christian circles. My desire certainly is not to cause more controversy but rather to get an understanding of what the Bible says about baptism. What is it? What does it mean? What does it do for the follower of Christ? Another question we hope to address is: What is the difference between “baptism unto repentance” and the water baptism given by instruction of the Lord Jesus at the Great Commission and practiced by the disciples? Additionally, is the baptism of the Holy Spirit the same thing as water baptism? As we seek to dive into these questions, we want the Scriptures to be our resource, and we want to rely upon the Holy Spirit as our guide.
What is baptism? What does it mean?
The word baptism means to submerge, to immerse, or to be dipped. It is from the Greek word baptizo, which was often used to describe the practice of immersing or dipping a piece of fabric into dye to change the color of the fabric. It would be said the fabric had been baptized in that color. But the word was also used for people; for example, Israel was baptized unto Moses when the nation followed him through the Red Sea, according to 1 Corinthians 10:2. This simply emphasizes the solidarity of the Israelites with their God-ordained leader.
Baptism Unto Repentance
The baptism unto repentance was preached by John the Baptist. His baptism pointed people to the Messiah and prepared them for His arrival. We read the following in Matthew 3:
In those days John the Baptist came preaching in the wilderness of Judea, and saying, “Repent, for the kingdom of heaven is at hand!” For this is he who was spoken of by the prophet Isaiah, saying: “The voice of one crying in the wilderness: ‘Prepare the way of the Lord; Make His paths straight.'” Now John himself was clothed in camel’s hair, with a leather belt around his waist; and his food was locusts and wild honey. Then Jerusalem, all Judea, and all the region around the Jordan went out to him and were baptized by him in the Jordan, confessing their sins. But when he saw many of the Pharisees and Sadducees coming to his baptism, he said to them, “Brood of vipers! Who warned you to flee from the wrath to come? Therefore, bear fruits worthy of repentance, and do not think to say to yourselves, ‘We have Abraham as our father.’ For I say to you that God is able to raise up children to Abraham from these stones. And even now the ax is laid to the root of the trees. Therefore, every tree that does not bear good fruit is cut down and thrown into the fire. I indeed baptize you with water unto repentance, but He who is coming after me is mightier than I, whose sandals I am not worthy to carry. He will baptize you with the Holy Spirit and fire. His winnowing fan is in His hand, and He will thoroughly clean out His threshing floor, and gather His wheat into the barn; but He will burn up the chaff with unquenchable fire. Matthew 3:1-12Paul later affirmed that John’s baptism was for repentance, saying in Acts 19:4, “John indeed baptized with a baptism of repentance, saying to the people that they should believe on Him who would come after him, that is, on Christ Jesus.” Clearly, then, John’s baptism had to do specifically with repentance. It was a symbolic representation of changing one’s mind and going in a new direction. As Matthew 3:6 says, when people came “confessing their sins, they were baptized by him in the Jordan River.” In other words, being baptized by John meant that they recognized their sins and demonstrated a desire to change in anticipation of the Messiah’s arrival.
The Commission To Baptize
After His death, burial, and resurrection, the Lord Jesus appeared to His disciples and commissioned them to preach and baptize. He said,
“Go therefore and make disciples of all the nations, baptizing them in the name of the Father and of the Son and of the Holy Spirit, teaching them to observe all things that I have commanded you; and lo, I am with you always, even to the end of the age.” Matthew 28:19-20In Mark’s account He adds,
“Go into all the world and preach the gospel to every creature. He who believes and is baptized will be saved; but he who does not believe will be condemned.” Mark 16:16It is clear that those who believe are to be baptized, but the one who does not believe will be condemned. Salvation depends on belief rather than on baptism.
The following verses help shed further light on this as well:
For you are all sons of God through faith in Christ Jesus. For as many of you as were baptized into Christ have put on Christ. (Galatians 3:26-27)
For God so loved the world that He gave His only begotten Son, that whoever believes in Him should not perish but have everlasting life. For God did not send His Son into the world to condemn the world, but that the world through Him might be saved. He who believes in Him is not condemned; but he who does not believe is condemned already, because he has not believed in the name of the only begotten Son of God. (John 3:16-18)
Therefore, let it be known to you, brethren, that through this Man is preached to you the forgiveness of sins; and by Him everyone who believes is justified from all things from which you could not be justified by the law of Moses. (Acts 13:38-39)
We will see more clearly when we get to Romans 6:1-17 that the believer’s baptism is a mark of identification with the death, burial, and resurrection of the Lord Jesus Christ. It is representative of a cleansing that is already complete.
Baptism in the Book of Acts
There are about ten passages in the book of Acts that deal with baptism (Acts 2:37-41; 8:5-13; 8:36-38; 9:17-19; 10:47-48; 16:13-15; 16:27-34; 18:5-8; 19:1-5; 22:14-17). These are the occasions in the Book of Acts where we see the commission to baptize being carried out. We need to remember that Acts is a transitional book, meaning that things are developing. In Acts, the Church starts from its conception, passes through its infant stage, and reaches a more developed stage by the time we come to the end of the book. There is a transition from Judaism to Christianity.
In chapter 1 of Acts we find the disciples fulfilling the instructions of the risen Lord to “wait for the Promise of the Father, ‘which,’ He said, ‘you have heard from Me; for John truly baptized with water, but you shall be baptized with the Holy Spirit not many days from now’” (Acts 1:4-5). This promise was fulfilled on the Day of Pentecost (Acts 2:1-4), and the baptism of the Holy Spirit joins every believer to the body of Christ.
“For by one Spirit we were all baptized into one body—whether Jews or Greeks, whether slaves or free—and have all been made to drink into one Spirit.” (1 Corinthians 12:13)
Things began for the Church on the Day of Pentecost when the Holy Spirit descended upon 120 disciples. Peter stood up and preached a Christ-centered message, speaking of the incarnation of Christ, His crucifixion, His resurrection, His ascension, His glorification, and His exaltation. By the end of such a Spirit-filled, Christ-exalting message, his hearers “were cut to the heart” and said to Peter and the rest of the apostles,
“‘Men and brethren what must we do?’ Peter replied, ‘Repent and let every one of you be baptized in the name of Jesus Christ for the remission of sins; and you shall receive the gift of the Holy Spirit.’” Acts 2:38This is an important passage concerning baptism. Peter spoke of repentance, baptism, the remission of sins, and the gift of the Holy Spirit. What is the relationship among these truths?
We must be careful whenever we seek to interpret Scripture, because no prophecy of Scripture is of any private interpretation (2 Peter 1:20), meaning that we must compare Scripture with Scripture to properly understand the meaning of a passage.
First, we know from Ephesians 2:8-9 that salvation is by grace alone, through faith alone, in Christ alone.
“For by grace you have been saved through faith, and that not of yourselves; it is the gift of God, not of works, lest anyone should boast.” (Ephesians 2:8-9)
Despite this truth, many interpret Peter’s words in Acts 2:38 to mean that baptism is required for salvation. But if we properly unpack that verse, we will learn that this teaching is not consistent with the text or with other Bible passages.
The difficulty lies with this little word “for” in Acts 2:38: “for the remission of sins.” In our English translations, it may appear that the word “for” means “in order to get” something. However, it is more accurate to understand that word to mean “because of” or “as a result of” or “in view of.” This word “for” is the Greek word “eis.” It is used approximately 1,774 times in the New Testament and is translated in many different ways. We even use the word in various contexts in English. For example, you might tell me to take Tylenol for my headache. You are certainly not saying I should take a Tylenol in order to get a headache; you’re saying I should take a Tylenol because of my headache or in view of my headache.
Another very important point that is extremely helpful in understanding Acts 2:38 is the grammatical structure of the verse. The verbs and the pronouns used in that verse have some interesting exchanges between the second person and third person. In Greek, the command to repent is in the second person plural, while the verb “be baptized” is in the third person singular. Then the pronoun “your sins” is also in the second person plural form. This links the forgiveness of sins back to repentance, not to being baptized. We could read this verse, “You (plural) should repent for the forgiveness of your (plural) sins, and let each of you (singular) be baptized (singular).”
Going back to Acts 2:41, we see the result is that “those who received his word were baptized.” There was the reality of believing, and then water baptism followed. This is seen to be the pattern throughout the Book of Acts. Here are several examples.
But when they believed Philip as he preached the things concerning the kingdom of God and the name of Jesus Christ, both men and women were baptized. Then Simon himself also believed; and when he was baptized, he continued with Philip, and was amazed, seeing the miracles and signs which were done. Acts 8:12-13In Acts 8, we see an example that water baptism is meant to be by immersion.
Now as they went down the road, they came to some water. And the eunuch said, “See, here is water. What hinders me from being baptized?” Then Philip said, “If you believe with all your heart, you may.” And he answered and said, “I believe that Jesus Christ is the Son of God.” So, he commanded the chariot to stand still. And both Philip and the eunuch went down into the water, and he baptized him. Acts 8:36-38In Acts 9, Paul had already believed and then was baptized:
And Ananias went his way and entered the house; and laying his hands on him he said, “Brother Saul, the Lord Jesus, who appeared to you on the road as you came, has sent me that you may receive your sight and be filled with the Holy Spirit.” Immediately there fell from his eyes something like scales, and he received his sight at once; and he arose and was baptized. So, when he had received food, he was strengthened. Then Saul spent some days with the disciples at Damascus. Acts 9:17-19Note again in Acts 10 that the people believed and then were baptized:
«همه انبیا بر او شهادت میدهند که هر که به نام او ایمان آورد، آمرزش گناهان را خواهد یافت.» در حالی که پطرس هنوز این سخنان را میگفت، روحالقدس بر همه کسانی که کلام را شنیدند نازل شد… «آیا کسی میتواند از آب منع کند که اینها که روحالقدس را دریافت کردهاند، همانطور که ما دریافت کردهایم، تعمید نیابند؟» و او به آنها فرمان داد که به نام خداوند تعمید یابند. سپس از او خواستند که چند روزی بماند. اعمال رسولان ۱۰:۴۳-۴۴، ۴۷-۴۸در اعمال رسولان ۱۶، قلب لیدیا برای دریافت کلامی که موعظه شد، باز شد و سپس او تعمید یافت:
و در روز سبت از شهر به کنار رودخانه رفتیم، جایی که معمولاً دعا میشد؛ و نشستیم و با زنانی که آنجا جمع شده بودند صحبت کردیم. زنی به نام لیدیا به ما گوش داد. او فروشنده پارچههای ارغوانی از شهر تیاتیرا بود که خدا را میپرستید. خداوند قلب او را باز کرد تا به سخنان پولس توجه کند. و هنگامی که او و خانوادهاش تعمید یافتند، از ما التماس کرد و گفت: «اگر مرا وفادار به خداوند دانستهاید، به خانه من بیایید و بمانید.» پس او ما را متقاعد کرد. اعمال رسولان ۱۶:۱۳-۱۵این قسمت در اعمال رسولان ۱۶ نشان میدهد که زندانبان و خانوادهاش ایمان آوردند و سپس تعمید یافتند:
پس گفتند: «به خداوند عیسی مسیح ایمان آورید، و شما و خانوادهتان نجات خواهید یافت.» سپس کلام خداوند را به او و به همه کسانی که در خانهاش بودند گفتند. و او در همان ساعت شب آنها را برد و زخمهایشان را شست. و فوراً او و تمام خانوادهاش تعمید یافتند. اعمال رسولان ۱۶:۳۱-۳۲همچنین کریسپوس و خانوادهاش در اعمال رسولان ۱۸
هنگامی که سیلاس و تیموتائوس از مقدونیه آمده بودند، پولس توسط روح مجبور شد و به یهودیان شهادت داد که عیسی مسیح است. اما هنگامی که آنها با او مخالفت کردند و کفر گفتند، او لباسهای خود را تکان داد و به آنها گفت: «خون شما بر سر خودتان باد؛ من پاک هستم. از این پس به سوی امتها خواهم رفت.» و از آنجا رفت و وارد خانه مردی به نام یوستوس شد، کسی که خدا را میپرستید و خانهاش در کنار کنیسه بود. سپس کریسپوس، رئیس کنیسه، با تمام خانوادهاش به خداوند ایمان آورد. و بسیاری از قرنتیان، با شنیدن، ایمان آوردند و تعمید یافتند. اعمال رسولان ۱۸:۵-۸در اعمال رسولان ۱۹، به تأکید بر ایمان در آیات ۲ و ۴ این قسمت توجه کنید:
و چنین شد که در حالی که آپولس در قرنتس بود، پولس، پس از عبور از مناطق بالایی، به افسس آمد. و برخی از شاگردان را یافت و به آنها گفت: «آیا وقتی ایمان آوردید، روحالقدس را دریافت کردید؟» پس آنها به او گفتند: «ما حتی نشنیدهایم که روحالقدس وجود دارد.» و او به آنها گفت: «پس به چه چیزی تعمید یافتید؟» پس آنها گفتند: «به تعمید یحیی.» سپس پولس گفت: «یحیی واقعاً با تعمید توبه تعمید میداد و به مردم میگفت که باید به کسی که پس از او میآید، یعنی به مسیح عیسی، ایمان آورند.» هنگامی که این را شنیدند، به نام خداوند عیسی تعمید یافتند. اعمال رسولان ۱۹:۱-۵در اعمال رسولان ۲۲، یک عبارت منحصر به فرد در مورد تعمید وجود دارد که مروری بر تغییر دین پولس است، زمانی که او ایمان آورد و بعداً تعمید یافت. این قسمت شباهتهایی به اعمال رسولان ۲:۳۸ دارد زیرا ما دوباره ارتباطی بین آمرزش (بخشش) گناهان و تعمید میبینیم. پولس سخنان حنانیا وفادار را به او توصیف کرد:
«سپس او گفت: «خدای پدران ما تو را برگزیده است تا اراده او را بدانی، و آن عادل را ببینی، و صدای دهان او را بشنوی. زیرا تو شاهد او برای همه مردم خواهی بود از آنچه دیدهای و شنیدهای. و اکنون چرا منتظری؟ برخیز و تعمید یاب، و گناهانت را بشوی، و نام خداوند را بخوان.» اعمال رسولان ۲۲:۱۴-۱۷منظور از پیوند دادن تعمید با عبارت «گناهانت را بشوی» چیست؟ شاید شنیدن سخنان دیگری در این نقطه مفید باشد:
توجه داشته باشید که این کلام فقط به یهودیانی که مستقیماً در مصلوب کردن عیسی مقصر بودند، و به پولس، آزاردهنده مسیح و کلیسای او گفته شده است. امتها به این شکل هدایت نشدهاند، همانطور که در اعمال رسولان ۱۰ دیده میشود. یهودیان باید از اعمال خود در مصلوب کردن عیسی توبه میکردند و آن را با تعمید یافتن به نام کسی که او را رد کرده بودند، علناً نشان میدادند. بنابراین، گناه عمومی آنها به طور عمومی با تعمید شسته و آمرزیده میشد. همین امر در مورد آزار و اذیت عیسی و شاگردانش توسط پولس نیز صدق میکرد. (نقل قول از کتابچه آر.کی. کمپبل «تعمید – چیست؟» صفحه ۶. Believers Bookshelf، ۱۹۸۹.)بنابراین میبینیم که به پولس گفته نمیشد که برای آمرزش گناهانش در نظر خدا تعمید یابد. این برای شهادت عمومی او به عنوان یک آزاردهنده سابق بود. الگوی کتاب مقدس روشن است: آمرزش گناهان فقط از طریق توبه و ایمان به کار تمام شده خداوند عیسی مسیح حاصل میشود.
در مورد تعمید نوزادان چه؟
گاهی اوقات سوالی در مورد تعمید نوزادان مطرح میشود. برادر آر.کی. کمپبل نیز به این موضوع به شرح زیر میپردازد:
در هیچ کجای کتاب مقدس هیچ سابقه قطعی از تعمید کسی جز ایمانداران اقرار شده به مسیح وجود ندارد، و هرگز اشارهای به تعمید نوزادان نشده است. برخی فرض میکنند که نوزادان و کودکان خردسال در خانوادههای تعمید یافته در اعمال رسولان ۱۶:۱۵ و ۳۳ گنجانده شدهاند، اما این حتی با متن این قسمتها نیز تأیید نمیشود. در مورد خانواده لیدیا، در آیه ۴۰ از آنها به عنوان «برادران» یاد شده است؛ و در مورد خانواده زندانبان، کلام خداوند به همه آنها گفته شد، و «او با تمام خانوادهاش به خدا ایمان آورده بود و شادمان شد» (آیه ۳۴). چنین چیزهایی را نمیتوان در مورد نوزادان یا کودکان خردسال گفت. «بگذارید کودکان خردسال نزد من بیایند، و آنها را منع نکنید، زیرا ملکوت خدا از آن چنین کسانی است» (مرقس ۱۰:۱۴)، اغلب در مورد تعمید نوزادان نقل میشود، اما هیچ ارتباطی با تعمید ندارد. در کل متن این قسمت حتی یک کلمه در مورد تعمید آنها وجود ندارد، و آوردن تعمید به اینجا نقض این کتاب مقدس است، و چیزی را به آن میخواند که در آن نیست. عیسی این کودکان خردسال را در آغوش گرفت، دستهای خود را بر آنها گذاشت و آنها را برکت داد؛ اما آنها را تعمید نداد. یوحنا ۴:۲ به وضوح میگوید که «عیسی خودش تعمید نمیداد، بلکه شاگردانش تعمید میدادند.» بنابراین، او این کودکان را تعمید نداد، و همچنین نوشته نشده است که او هرگز به دیگران دستور داده باشد که چنین کنند. او گفت: «ملکوت خدا از آن چنین کسانی است.» (آر.کی. کمپبل، «تعمید – چیست؟» صفحه ۸-۹)
تعمید در رسالهها
ما تعمید یحیی برای توبه را دیدیم؛ فرمان تعمید توسط خداوند؛ و چگونگی آغاز آن در کتاب اعمال رسولان. اکنون بیایید به تعمید در رسالهها، به طور خاص چهار قسمت در نامههای پولس و پطرس نگاه کنیم.
زیرا همه شما از طریق ایمان به مسیح عیسی، پسران خدا هستید. زیرا هر یک از شما که در مسیح تعمید یافتید، مسیح را پوشیدهاید. (غلاطیان ۳:۲۶-۲۷)
ما قبلاً به این آیات اشاره کردیم، اما بیایید کمی دقیقتر نگاه کنیم. پولس در اینجا فرض میکند که کسانی که تعمید یافتهاند و کسانی که ایمان نجاتبخش دارند، یک گروه هستند. ایمان و تعمید در تجربه مسیحی ما با هم هستند.
در او شما نیز با ختنه بدون دست، با کنار گذاشتن بدن گناهان جسم، با ختنه مسیح، با او در تعمید دفن شدید، که در آن شما نیز با او از طریق ایمان به عمل خدا، که او را از مردگان برخیزانید، برخاستید. (کولسیان ۲:۱۱-۱۲)
ما در مرگ مسیح غرق شدیم و برخاستیم!
یا نمیدانید که هر یک از ما که در مسیح عیسی تعمید یافتیم، در مرگ او تعمید یافتیم؟ بنابراین، ما با او از طریق تعمید در مرگ دفن شدیم، تا همانطور که مسیح با جلال پدر از مردگان برخاست، ما نیز در تازگی زندگی راه برویم. (رومیان ۶:۳-۴)
این آیات به ما معنای الهیاتی و هدف تعمید را میدهند. ما با او از طریق تعمید در مرگ دفن شدهایم؛ و همانطور که دیدهایم، ما با او در رستاخیز برخاستهایم تا بتوانیم در تازگی زندگی راه برویم.
تعمید آب یک شناسایی عمومی با مسیح و مرگ او است؛ این یک دفن با او است. فرو رفتن در آب و غرق شدن، وارد شدن به «شباهت مرگ او» است. این به ما یادآوری میکند که ما با مسیح مردهایم (رومیان ۶:۸). بیرون آمدن از آب تصویری از بودن ما در خیر رستاخیز او است، تا در تازگی زندگی راه برویم. این به ما زندگی جدید نمیدهد، اما آن زندگی جدید را به تصویر میکشد و به همه کسانی که نگاه میکنند شهادت میدهد که من با مسیح مردهام.
همچنین یک ضدنمونه وجود دارد که اکنون ما را نجات میدهد—تعمید (نه از بین بردن کثیفی جسم، بلکه پاسخ وجدان نیکو به سوی خدا)، از طریق رستاخیز عیسی مسیح. (۱ پطرس ۳:۲۱)
این آیه دیگری است که به ما نشان میدهد تعمید کثیفی جسم را از بین نمیبرد، بلکه پاسخ وجدان نیکو به سوی خدا است که از طریق رستاخیز عیسی مسیح به دست میآید.
برخی تیتوس ۳:۴-۵ را به عنوان اشاره دیگری به تعمید آب در نظر گرفتهاند، اما به دقت به آیات آنجا نگاه کنید:
اما هنگامی که مهربانی و محبت خدای نجاتدهنده ما نسبت به انسان ظاهر شد، نه به وسیله اعمال نیکویی که ما انجام دادهایم، بلکه بر اساس رحمت خود ما را نجات داد، از طریق شستشوی تولد دوباره و تجدید روحالقدس. (تیتوس ۳:۴-۵)
اولاً، توجه داشته باشید که این آیه میگوید نجات بر اساس اعمال نیکویی که ما انجام دادهایم نیست، و این شامل تعمید نیز میشود. ثانیاً، «شستشوی تولد دوباره» در این آیه واقعاً در مورد آنچه در تولد جدید به دلیل کار مسیح اتفاق میافتد صحبت میکند.
متولد شدن از آب و روح به چه معناست؟
مردی از فریسیان به نام نیکودیموس بود، یکی از حاکمان یهود. این مرد شبانه نزد عیسی آمد و به او گفت: «استاد، ما میدانیم که تو معلمی هستی که از خدا آمدهای؛ زیرا هیچ کس نمیتواند این نشانههایی را که تو انجام میدهی انجام دهد مگر اینکه خدا با او باشد.» عیسی پاسخ داد و به او گفت: «به یقین به تو میگویم، مگر اینکه کسی دوباره متولد شود، نمیتواند ملکوت خدا را ببیند.» نیکودیموس به او گفت: «چگونه مردی میتواند وقتی پیر است متولد شود؟ آیا میتواند برای بار دوم وارد رحم مادرش شود و متولد شود؟» عیسی پاسخ داد: «به یقین به تو میگویم، مگر اینکه کسی از آب و روح متولد شود، نمیتواند وارد ملکوت خدا شود. آنچه از جسم متولد میشود جسم است، و آنچه از روح متولد میشود روح است. تعجب نکن که به تو گفتم: «تو باید دوباره متولد شوی.»» یوحنا ۳:۱-۷همانطور که این قسمت را میخوانیم، چندین نکته وجود دارد که باید در نظر بگیریم. اولاً، همانطور که قبلاً گفتیم، «هیچ نبوت کتاب مقدس از تفسیر خصوصی نیست» (۲ پطرس ۱:۲۰). بنابراین ما باید این قسمت را در چارچوب بقیه کتاب مقدس در نظر بگیریم.
ثانیاً، در گفتگوی خداوند با نیکودیموس هیچ اشارهای به تعمید نشده است. تعمید موضوع نیست، بلکه تولد جدید است. تعمید آب بعداً در این فصل ذکر شده است، اما نه تا آیات ۲۲-۳۰، جایی که یک محیط کاملاً متفاوت در یهودیه به جای شهر اورشلیم است.
نکته سوم که باید در نظر گرفت این است که وقتی خداوند عیسی با نیکودیموس صحبت میکرد، هنوز فرمان تعمید آب را نداده بود. این فقط کمی قبل از صعود او به آسمان اتفاق افتاد، همانطور که قبلاً متوجه شدیم.
پس، اگر متولد شدن از آب و روح به تعمید آب اشاره نمیکند، به چه چیزی اشاره میکند؟ اینجاست که اصل اول ما اعمال میشود: از آنجا که «هیچ نبوت کتاب مقدس از تفسیر خصوصی نیست»، ما باید کتاب مقدس را با کتاب مقدس مقایسه کنیم.
در سراسر کتاب مقدس، آب اغلب به صورت مجازی برای پاکسازی روحانی یا تولد دوباره استفاده میشود که توسط روحالقدس از طریق کلام خدا به وجود میآید (به عنوان مثال، به مزمور ۵۱:۲، ۷؛ حزقیال ۳۶:۳۵؛ یوحنا ۱۳:۱۰؛ ۱۵:۳؛ ۱ قرنتیان ۶:۱۱؛ عبرانیان ۱۰:۲۲؛ افسسیان ۵:۲۶؛ تیتوس ۳:۵ مراجعه کنید). اشاره به آب در اینجا در یوحنا ۳، آب فیزیکی و واقعی نیست، بلکه آب زنده کلام خدا است.
در مورد دوباره متولد شدن، در یوحنا ۱ میخوانیم:
اما به هر کس که او را پذیرفت، به آنها حق داد که فرزندان خدا شوند، به کسانی که به نام او ایمان دارند: کسانی که متولد شدند، نه از خون، نه از اراده جسم، نه از اراده انسان، بلکه از خدا. (یوحنا ۱:۱۲-۱۳)
میتوانیم ۱ یوحنا ۵:۱ را به این اضافه کنیم:
هر کس که ایمان دارد عیسی مسیح است، از خدا متولد شده است، و هر کس که او را که او را به وجود آورده دوست دارد، کسی را نیز که از او متولد شده دوست دارد. (۱ یوحنا ۵:۱)
پس، تولد جدید با پذیرش و ایمان آوردن به خداوند عیسی مسیح به عنوان خداوند و نجاتدهنده شما حاصل میشود.
«ایمان از شنیدن میآید، و شنیدن از کلام خدا.» (رومیان ۱۰:۱۷)
پولس به قرنتیان گفت که آنها از طریق انجیل متولد شدهاند (۱ قرنتیان ۴:۱۵)؛ و کلمه «متولد شده» به معنای دوباره متولد شدن، یا دقیقتر، از بالا متولد شدن، از خدا متولد شدن است.
یعقوب ۱:۱۸ به ما یادآوری میکند که «به اراده خود او ما را با کلام حقیقت به وجود آورد.» این عبارت «به وجود آورد» به معنای تولد است. پطرس اضافه میکند:
«دوباره متولد شدهاید، نه از تخم فاسدشدنی بلکه از تخم فاسدنشدنی از طریق کلام خدا.» (۱ پطرس ۱:۲۳-۲۵)
زندگی جدید، تولد جدید، از طریق و به وسیله کلام خدا میآید. افسسیان ۵:۲۶ بر جنبه پاککننده کلام خدا تأکید میکند که حتی اکنون نیز فعال است.
در مورد اعمال نیکو چه؟
ما دیدهایم که تیتوس ۳:۵ به ما میآموزد که تولد جدید یا بازسازی «نه به وسیله اعمال نیکویی که ما انجام دادهایم، بلکه بر اساس رحمت خود ما را نجات داد، از طریق شستشوی تولد دوباره و تجدید روحالقدس.» افسسیان این را تکرار میکند:
«زیرا به فیض از طریق ایمان نجات یافتهاید، و این از خودتان نیست؛ این هدیه خداست، نه از اعمال، مبادا کسی فخر کند.» (افسسیان ۲:۸-۹)
نجات فقط به فیض، فقط از طریق ایمان، فقط در مسیح است؛ اما آیه بعدی ادامه میدهد:
«ما ساخته دست او هستیم، در مسیح عیسی برای اعمال نیکو آفریده شدهایم، که خدا از پیش آماده کرده بود تا ما در آنها راه برویم.» (افسسیان ۲:۱۰)
با بازگشت به تیتوس، در آنجا میخوانیم که پولس در مورد اعمالی که باید در راه رفتن مسیحی ما دیده شود، زیاد صحبت میکند. ما باید خود را الگویی از اعمال نیکو نشان دهیم (تیتوس ۲:۷)؛ ما باید برای هر عمل نیکو آماده باشیم (۳:۱)؛ و ما باید اعمال نیکو را حفظ کنیم (۳:۸، ۱۴).
ما باید بگذاریم نور او از طریق ما در برابر مردم با اعمال نیکویی که انجام میدهیم بدرخشد (متی ۵:۱۶). این به منظور دوباره متولد شدن نیست، بلکه به این دلیل است که ما دوباره متولد شدهایم، از خدا متولد شدهایم.
تعمید آتش چیست؟
ما این عبارت را در متی ۳ دیدیم که یحیی تعمیددهنده اعلام کرد:
من واقعاً شما را با آب برای توبه تعمید میدهم، اما او که پس از من میآید از من قدرتمندتر است، که من لایق حمل کفشهایش نیستم. او شما را با روحالقدس و آتش تعمید خواهد داد. متی ۳:۱۱ما قبلاً در مورد تعمید روحالقدس صحبت کردهایم که در روز پنطیکاست اتفاق افتاد و طبق ۱ قرنتیان ۱۲:۱۳، هنگامی که کسی به بدن مسیح اضافه میشود، اثرات آن امروز نیز ادامه دارد.
اما تعمید آتش چیز دیگری است. برخی آموزش دادهاند که این همان تعمید روحالقدس است به دلیل آنچه اعمال رسولان ۲ میگوید:
و ناگهان صدایی از آسمان آمد، مانند وزش باد شدید، و تمام خانهای را که در آن نشسته بودند پر کرد. سپس زبانهای تقسیم شده، مانند آتش، بر آنها ظاهر شد، و یکی بر هر یک از آنها نشست. اعمال رسولان ۲:۲-۳اما آیا تعمید آتش در آنجا منظور شده است؟ برای بررسی این سوال، باید توجه داشته باشیم که هر چهار انجیل، متی، مرقس، لوقا و یوحنا، در مورد تعمید روحالقدس صحبت میکنند—اما فقط متی و لوقا در مورد تعمید آتش صحبت میکنند. چرا اینطور است؟ به این دلیل است که زمینه فوری آن قسمت در متی و لوقا، زمینه داوری است (متی ۳:۷-۱۲؛ لوقا ۳:۷-۱۷). اما زمینه مرقس و یوحنا، داوری نیست (مرقس ۱:۱-۸؛ یوحنا ۱:۲۹-۳۴).
آتش در کتاب مقدس اغلب به ما از داوری میگوید، «زیرا خدای ما آتشی سوزاننده است» (عبرانیان ۱۲:۲۹). ما میدانیم که خداوند عیسی در آتش شعلهور برای داوری کسانی که خدا را نمیشناسند میآید (۲ تسالونیکیان ۱:۳-۱۰؛ یوحنا ۵:۲۱-۲۳؛ مکاشفه ۲۰:۱۱-۱۵).
این آیات همه در مورد خشمی صحبت میکنند که بر کسانی خواهد آمد که خدا را رد کردهاند و به محبت او پاسخ ندادهاند. آنها در مورد روزی صحبت میکنند که هنوز فرا نرسیده است، نه در مورد این روز فیض کنونی که در آن روحالقدس هر فرزند خدا را که با خون خریداری شده است، در بدن مسیح تعمید داده است.
نتیجهگیری
تعمید برای نجات ضروری نیست. تعمید نمادی از چیزی است که قبلاً در قلب و زندگی کسی که به مسیح به عنوان نجاتدهنده اعتماد کرده است، رخ داده است. تعمید یک گام مهم اطاعت است که هر مسیحی باید بردارد، اما نمیتواند شرطی برای نجات باشد. قرار دادن آن به عنوان شرط، حملهای به کفایت مرگ و رستاخیز عیسی مسیح است.
