او کارهای شگفت‌انگیز خود را به یادگار گذاشته است: خداوند مهربان و پر از شفقت است. —مزمور ۱۱۱:۴ KJV
شفقت را می‌توان با کلمات و عبارات زیر توصیف کرد: «مهربانی»، «همدردی»، «احساس عشق عمیق»، «ترحم» و «نگرانی زیاد».
اولین ذکر «شفقت» در کتاب مقدس در خروج ۲:۶ یافت می‌شود که می‌گوید: «و چون آن را گشود، کودک را دید: و اینک، نوزاد گریه می‌کرد. و بر او شفقت کرد و گفت: این یکی از فرزندان عبرانیان است.» این واقعیت که یک شاهزاده خانم غیریهودی، یک مصری، وقتی موسی نوزاد را گریان دید، با شفقت متأثر شد، به این معنی است که این فیض انسانی منحصر به افراد خداپرست نیست. با این حال، بارها و بارها می‌بینیم که خدا شفقت نشان می‌دهد یا با شفقت متأثر می‌شود، که منجر به اقدام او نسبت به بسیاری از مردم می‌شود.
گوسفندان
مورد زیر یکی از این موارد است: «اما چون جمعیت را دید، بر آنها شفقت کرد، زیرا خسته و پراکنده بودند، مانند گوسفندانی که شبان ندارند» (متی ۹:۳۶).
او به عنوان شبان نیکو، بر گوسفندان ضعیف، پراکنده و گم‌شده شفقت دارد. این گوسفندان توسط گرگ بی‌رحم – شیطان – پراکنده شدند، همانطور که در یوحنا به ما گفته شده است: «اما کسی که مزدور است و شبان نیست، و گوسفندان از آن او نیستند، گرگ را می‌بیند که می‌آید، و گوسفندان را رها می‌کند و فرار می‌کند: و گرگ آنها را می‌گیرد و گوسفندان را پراکنده می‌کند» (یوحنا ۱۰:۱۲). همچنین، در اشعیا ۵۳:۶ می‌بینیم که «همه ما مانند گوسفندان گمراه شده‌ایم؛ هر یک به راه خود رفته‌ایم؛ و خداوند گناه همه ما را بر او نهاده است.»
او، شبان نیکو، ضعیفان و کوچکان را در آغوش خود می‌گیرد و آنها را به جای امن می‌برد. انتظار می‌رفت که رهبران یهودی شبانان خوب و مهربانی باشند. با این حال، به جای مراقبت از گله، آنها فرار کردند و گوسفندان را به رحمت گرگ شرور سپردند.
بیماران
در متی ۱۴:۱۴ می‌بینیم که چگونه خداوند بر بیماران شفقت کرد: «و عیسی بیرون رفت و جمعیت زیادی را دید و بر آنها شفقت کرد و بیماران آنها را شفا داد.» اگر شما یا یکی از عزیزانتان بیمار هستید، می‌توانید مطمئن باشید که خداوند عیسی از بیماری آگاه است. او همچنین بر شما و آن عزیز شفقت دارد. همچنین مطمئن باشید که او قادر است تنها با یک کلمه از لبان مبارکش شفا دهد.
با این حال، به یاد داشته باشید که او همیشه به این شیوه مداخله نخواهد کرد، زیرا زمان‌هایی وجود دارد که او از بیماری برای تربیت ما به عنوان فرزندان خود استفاده می‌کند. پولس رسول جماعت قرنتس را در مورد شیوه ناشایست خوردن نان و نوشیدن جام در جلسه یادبود مورد خطاب قرار داد. پولس گفت که به دلیل رفتاری که داشتند، «بسیاری از شما ضعیف و بیمار هستید و بسیاری می‌خوابند» (اول قرنتیان ۱۱:۳۰). عبرانیان ۱۲:۶-۷ به ما می‌گوید: «زیرا خداوند هر که را دوست دارد، او را تأدیب می‌کند و هر پسری را که می‌پذیرد، شلاق می‌زند. اگر تأدیب را تحمل کنید، خدا با شما مانند پسران رفتار می‌کند؛ زیرا کدام پسری است که پدرش او را تأدیب نکند؟»
برخی بیماری‌ها عمدتاً برای جلال خدا هستند، همانطور که در یوحنا ۹:۱-۳ به ما گفته شده است: «و چون عیسی می‌گذشت، مردی را دید که از بدو تولد نابینا بود. و شاگردانش از او پرسیدند و گفتند: استاد، چه کسی گناه کرد، این مرد یا والدینش، که نابینا متولد شد؟ عیسی پاسخ داد: نه این مرد گناه کرده است و نه والدینش: بلکه تا کارهای خدا در او آشکار شود.» زمان‌هایی وجود دارد که خدا از ما جلال بیشتری دریافت می‌کند وقتی بیمار و خانه‌نشین هستیم تا وقتی سالم و فعال هستیم (به دوم قرنتیان ۱۱:۷-۱۰ توجه کنید).
گرسنگان
خداوند عیسی بر گرسنگان شفقت نشان داد: «عیسی شاگردان خود را نزد خود خواند و گفت: بر این جمعیت شفقت دارم، زیرا اکنون سه روز است که با من هستند و چیزی برای خوردن ندارند: و آنها را گرسنه روانه نخواهم کرد، مبادا در راه از حال بروند» (متی ۱۵:۳۲). آیا شما برای غذای جسمانی/طبیعی گرسنه هستید؟ خداوند عیسی با شفقت به شما نگاه می‌کند و دقیقاً می‌داند که چه احساسی دارید، زیرا او نیز گرسنه بود. متی ۴:۱-۲ می‌گوید: «آنگاه عیسی توسط روح به بیابان برده شد تا توسط شیطان وسوسه شود. و چون چهل روز و چهل شب روزه گرفت، بعد از آن گرسنه شد.» این مدت زمان بسیار طولانی بود که خداوند عیسی بدون غذا بماند! او به عنوان انسان، بعد از آن گرسنه شد.
لطفاً توجه داشته باشید، خواننده عزیز، که خداوند عیسی کاملاً انسان و کاملاً خداست. او نه نیمه انسان و نه نیمه خداست؛ نه، نه، نه. عیسی کاملاً انسان و کاملاً خداست، و بنابراین می‌تواند به اندازه کافی برای شما فراهم کند.
نابینایان
در متی ۲۰:۳۴ می‌بینیم که چگونه خداوند عیسی بر نابینایان شفقت داشت: «عیسی بر آنها شفقت کرد و چشمانشان را لمس کرد: و بلافاصله چشمانشان بینایی یافت و او را دنبال کردند.» اگر شما از نظر جسمی نابینا یا کم‌بینا هستید، لطفاً بدانید که خداوند عیسی هر سختی شما را احساس می‌کند. در حالی که خداوند عیسی در اینجا راه می‌رفت، من به یاد ندارم که یک فرد نابینا در حضور او نابینا مانده باشد، و هیچ کس که کمک خواست، بینایی خود را دریافت نکرد.
با این حال، یک کوری بزرگتر وجود دارد که او از شفای آن لذت می‌برد. این کوری است که نژاد سقوط کرده آدم را تحت تأثیر قرار می‌دهد. پولس رسول در دوم قرنتیان ۴:۳-۴ به آن اشاره می‌کند، جایی که نوشت: «اگر انجیل ما پنهان است، برای کسانی پنهان است که گم شده‌اند: که خدای این جهان ذهن کسانی را که ایمان ندارند کور کرده است، مبادا نور انجیل پرجلال مسیح، که تصویر خداست، بر آنها بتابد.» دوستان، این کوری ذهن بسیار بدتر از کوری چشمان طبیعی است. باشد که همه ما مانند بارتیمائوس باشیم که از خداوند کمک خواست، و وقتی او از او پرسید چه می‌خواهد، پاسخ داد و گفت: «خداوندا، تا بینایی خود را دریافت کنم» (لوقا ۱۸:۴۱).
داغدیدگان
آخرین نمایش شفقت توسط خداوند نسبت به مردم که می‌خواهم برجسته کنم، زمانی است که او بر بیوه داغدیده در نائین شفقت نشان داد. لوقا ۷:۱۳ به ما می‌گوید: «وقتی خداوند او را دید، بر او شفقت کرد و به او گفت: گریه نکن.» شاید شما یک بیوه یا یک مرد بیوه هستید، یا شاید بی‌مادر یا بی‌مادر هستید. ممکن است کسی که او را بسیار دوست داشتید، مرده باشد. خداوند درد شما را احساس می‌کند، زیرا او خود دوستی خوب به نام ایلعازر داشت که به شدت بیمار شد و سرانجام مرد. چهار روز پس از مرگ ایلعازر، عیسی با یکی از خواهرانش، مریم، ملاقات کرد. «پس چون عیسی او را گریان دید، و یهودیانی را نیز که با او آمده بودند، گریان دید، در روح خود ناله کرد و مضطرب شد. و گفت: او را کجا گذاشته‌اید؟ به او گفتند: خداوندا، بیا و ببین. عیسی گریه کرد. آنگاه یهودیان گفتند: ببینید چقدر او را دوست داشت!» (یوحنا ۱۱:۳۳-۳۶).
با اطمینان کامل به شما می‌گویم که خداوند عیسی درد شما را احساس می‌کند. او کاملاً درک می‌کند و کاری در مورد آنها انجام خواهد داد. او مرگ را به دریاچه آتش خواهد انداخت و برای همیشه از آن خلاص خواهد شد (مکاشفه ۲۰:۱۴).
تشویق برای ما
در سراسر چهار انجیل، کار شفقت و محبت خداوند را می‌بینیم. این حتی در حالی که او رنج عظیمی را بر صلیب تحمل می‌کرد، نمایش داده شد. به عنوان مثال، او مراقبت از مادرش را به یوحنا رسول سپرد و تضمین کرد (یوحنا ۱۹:۲۶-۲۷).
برای شاگرد خوب و درست است که مانند استاد خود باشد. لوقا ۶:۴۰ به ما یادآوری می‌کند: «شاگرد بالاتر از استاد خود نیست: اما هر که کامل شود، مانند استاد خود خواهد بود.» «سرانجام، همه شما یکدل باشید، بر یکدیگر شفقت داشته باشید، مانند برادران محبت کنید، مهربان باشید، مؤدب باشید: بدی را با بدی، یا دشنام را با دشنام پاسخ ندهید: بلکه ... برکت دهید؛ بدانید که برای این کار فراخوانده شده‌اید، تا برکتی را به ارث ببرید» (اول پطرس ۳:۸-۹).
داشتن یک ذهن – ذهن خداوند – ما را به شفقت بر یکدیگر سوق خواهد داد. «شفقت‌های خداوند تمام نمی‌شود، هر صبح تازه است» (مراثی ارمیا ۳:۲۲-۲۳ NKJV)، و انگیزه پشت آنها باید محبت باشد. این محبت به شیوه انسانی نیست، بلکه محبتی است که در روابط الهی خانواده خدا به هم پیوسته است. محبت الهی مسیحی را به مهربانی و فروتنی سوق خواهد داد، و ما را به احساس غم و اندوه دیگران در حالی که خود را فراموش می‌کنیم، سوق خواهد داد. بنابراین مسیح، بدون فکر کردن به راحتی یا امنیت خود، می‌توانست به جایی برود که مردان قصد کشتن او را داشتند، تا با دو خواهر غمگین گریه کند (یوحنا ۱۱:۸،۳۵). زندگی عملی ما در دایره مسیحی باید توسط این واقعیت اداره شود که ما برای به ارث بردن برکت فراخوانده شده‌ایم. به معنای فیضی که ما را به این غنا برکت داده است، ما باید آماده باشیم تا دیگران را برکت دهیم حتی اگر با ما بدرفتاری کرده باشند. اگر این دستورات ساده اجرا می‌شد، برتری‌ها و زیبایی‌های مسیح به نمایش گذاشته می‌شد! او در این دنیا، فروتنانه، همیشه دست خود را با شفقت دراز می‌کرد، که توسط قلبی پر از محبت الهی به حرکت درآمده بود. —همیلتون اسمیت (اقتباس از اولین رساله پطرس)
