پرسش: اگر یک مسیحی قبل از اعتراف به گناهانش بمیرد، آیا اول یوحنا ۱: ۹ به این معنی است که گناهانش آمرزیده نمی‌شوند و او از تمام بی‌عدالتی پاک نمی‌گردد؟
پاسخ: نه، خدا را شکر، اول یوحنا ۱: ۹ اصلاً به این معنی نیست. موضوعی که در این بخش از اول یوحنا مورد بررسی قرار گرفته، رفاقت است. این نامه به مسیحیان نوشته شده تا آنها را قادر سازد از رفاقت با نویسنده (و با سایر رسولان که قبلاً مرده و نزد خداوند رفته بودند) و با پدر و پسرش عیسی مسیح لذت ببرند. آرزوی بزرگ یوحنای رسول در آیه ۴ این است که شادی مخاطبانش کامل باشد.
بر اساس اول یوحنا ۲: ۱۲، گناهان یک مسیحی به خاطر مسیح آمرزیده شده است. ما می‌توانیم این را آمرزش قضایی بنامیم. بسیاری از آیات به ما نشان می‌دهند که این آمرزش هرگز قابل برگشت نیست. اول یوحنا ۵: ۱۳ به ما اطمینان می‌دهد که وقتی به پسر خدا ایمان آوردیم، می‌توانیم بدانیم که حیات جاودان داریم. خداوند عیسی و خدای پدر در «حفظ» ایماندار متحد هستند (یوحنا ۱۰: ۲۸-۳۰). یک ایماندار هرگز نمی‌تواند هلاک شود، مهم نیست چه اتفاقی بیفتد! هیچ چیز نمی‌تواند ما را از محبت خدا که در عیسی مسیح، خداوند ماست، جدا کند (رومیان ۸: ۳۵-۳۹).
با این حال، گناهان اعتراف‌نشده می‌تواند مانع لذت بردن یک مسیحی از رفاقت شود. خدا نور است. هیچ تاریکی در او نیست. برای لذت بردن از رفاقت با او باید در نور راه برویم. انکار اینکه گناه می‌کنیم، به جای اعتراف به گناهانمان به او، نشانه‌ای است که ما در تاریکی راه می‌رویم نه در نور. به دلیل کار کامل و تمام‌شده مسیح بر روی صلیب، خدا گناهانی را که یک مسیحی در زندگی روزمره خود مرتکب می‌شود، هنگامی که آنها را به او اعتراف می‌کند، می‌آمرزد. سپس مسیحی می‌تواند بدون مانع از رفاقت با خداوند لذت ببرد.
متن اول یوحنا ۱: ۹ روشن می‌سازد که سؤال این نیست که پس از مرگ یک مسیحی چه اتفاقی می‌افتد، بلکه این است که چگونه او می‌تواند در لذت رفاقت با خداوند باقی بماند.
