فرو ریختن دیوارهای زندگی شما
«به ایمان دیوارهای اریحا پس از هفت روز محاصره فرو ریختند.» – عبرانیان ۱۱:۳۰ NASB
تقریباً همه داستان یوشع و دیوارهای اریحا را شنیده‌اند، احتمالاً به دلیل خط آهنگ «یوشع نبرد اریحا را انجام داد، و دیوارها فرو ریختند.» اما این داستان افسانه یا اسطوره نیست. حدود ۴۰ سال پس از خروج عبرانیان از مصر، آنها نبردی قاطع در اریحا انجام دادند تا یک پایگاه در سرزمین جدید خود ایجاد کنند. اریحا، شهری با دیوار، مانع بزرگی برای اسرائیلیان بود زیرا درست در مسیر آنها به سرزمین موعود قرار داشت. باید از بین می‌رفت! چون آنها با ایمان به خدا نگاه کردند، او به طرز معجزه‌آسایی اریحا را از بین برد و فتح سرزمین مقدس توانست ادامه یابد.
یوشع ۶ روایت دراماتیک این نبرد بسیار منحصر به فرد را به ما می‌دهد؛ اما فصل‌های ۱-۶ را بخوانید تا تمام مراحل مهمی را که منجر به اوج‌گیری و فرو ریختن دیوارهای اریحا شد، ببینید. این تاریخ مهمی است زیرا ثبت الهی چگونگی دریافت سرزمینی است که خدا مدت‌ها قبل به اسرائیلیان وعده داده بود (پیدایش ۱۵:۱۸). از طریق این ملت و در این سرزمین، نجات‌دهنده برای تمام بشریت خواهد آمد!
درس‌های مهم روحانی
علاوه بر تاریخ مهمی که در یوشع وجود دارد، درس‌های روحانی ارزشمندی نیز برای آموختن وجود دارد. یوشع هم جنبه عملی و عبادی دارد و هم جنبه تاریخی. سوابق نبردهایی که اسرائیلیان جنگیدند، اصول روحانی برای جنگ مسیحی را در بر می‌گیرد. ما از کتاب مقدس می‌دانیم که مسیحیان درگیر مبارزات روحانی با شیطان، دشمن جان‌های ما هستند (افسسیان ۶:۱۱-۱۷). شیطان می‌خواهد مسیحیان را از لذت بردن از برکات روحانی که در مسیح برای آنها موجود است، باز دارد. واقعاً عشق، شادی، صلح، آرامش، آزادی، امید، امنیت و رفاقت صمیمی وجود دارد که می‌توان در «سرزمین موعود» زندگی مسیحی تجربه کرد. اما شیطان «دیوارهای اریحا» خود را بالا می‌برد تا ما را از آن سرزمین دور نگه دارد. دیوارهای شک، دلسردی و ناامیدی موانع بزرگی در راه می‌شوند. یک گناه خاص یا مشکل در زندگی مسیحی می‌تواند به یک اریحا تبدیل شود. موانع غیرقابل عبور به نظر می‌رسند، و شیطان می‌خندد در حالی که ما از ترس می‌لرزیم یا به زندگی در «بیابان» تجربه مسیحی راضی هستیم. آیا دیوارهای اریحا در زندگی شما وجود دارد؟
اسرائیلیان قوم زمینی خدا بودند. او به آنها میراث زمینی و برکات زمینی وعده داد (یوشع ۱:۳). تنها کاری که باید می‌کردند این بود که سرزمین را تصرف کنند (یوشع ۱:۱۱). آنها به دلیل غرغر، شکایت، نافرمانی و بی‌اعتقادی ۴۰ سال در بیابان بودند (اعداد ۳۲:۱۳؛ اول قرنتیان ۱۰:۵-۱۱؛ عبرانیان ۳:۱۵-۱۹). اکنون خدا می‌خواست آنها حرکت کنند و سرزمینی را که «شیر و عسل در آن جاری بود» (خروج ۳:۸) مطالبه کنند. خداوند به آنها پیروزی بر اریحا و تمام سرزمین را وعده داد. او همچنین حضور دائمی خود را با آنها وعده داد (یوشع ۱:۵؛ یوشع ۶:۵). نیازی نبود که آنها بترسند یا دلسرد شوند (یوشع ۱:۹).
چه تصویری از زندگی مسیحی! ما قوم خدا هستیم و او به ما میراث آسمانی و برکات روحانی داده است. از این تصویر می‌بینیم که دلایلی وجود دارد که چرا ما از «شیر و عسل» زندگی مسیحی لذت نمی‌بریم. غرغر، شکایت و بی‌اعتقادی قطعاً منجر به شرایط بیابانی می‌شود. عدم مطالبه «سرزمین موعود» ما نیز به همین نتیجه منجر خواهد شد. ما نباید منتظر بمانیم تا به بهشت برسیم تا از میراث آسمانی خود لذت ببریم. خدا می‌خواهد ما از «اردن» خود عبور کنیم و برکاتی را که در مسیح داریم همین الان مطالبه کنیم. این همان چیزی است که افسسیان ۱:۳ می‌گوید: «متبارک باد خدای و پدر خداوند ما عیسی مسیح، که ما را با هر برکت روحانی در مکان‌های آسمانی در مسیح برکت داده است.» افسسیان ۱:۴-۱۴ برخی از برکات روحانی ما را فهرست می‌کند. آیا از آنها لذت می‌برید؟
چیزهای خوب «سرزمین موعود» برای ماست که آنها را بگیریم، اما باید آنها را مطالبه و تصاحب کنیم قبل از اینکه بتوانیم آنها را مال خود بنامیم (یوشع ۱:۳). یک مسیحی که از مرگ می‌ترسد، امنیت خود را در مسیح واقعاً مطالبه نکرده است (عبرانیان ۱۳:۵). یک مسیحی که نگران آینده است، «آرامش روح» موجود در مسیح را واقعاً تصاحب نکرده است (متی ۱۱:۲۹). یک مسیحی که همیشه شکایت می‌کند، شادی و صلح پادشاهی را واقعاً تجربه نکرده است (رومیان ۱۴:۱۷). یک مسیحی که هرگز با برادران و خواهران خود در خداوند کنار نمی‌آید، واقعاً در سرزمین عشق بی‌کران که برای هر مسیحی موجود است، قدم نزده است. یوحنا ۱۵:۹ را بخوانید و به این فکر کنید که چقدر عشق بین پدر و پسر وجود دارد؛ به همین اندازه به ما داده شده است!
اما دیوارهای اریحای ما چطور؟ آنها آنجا هستند زیرا شیطان می‌داند که یک مسیحی ناامید، یک مسیحی بی‌اثر است. او همچنین می‌داند که یک مسیحی که از برکات مسیح لذت می‌برد، یک مسیحی است که پادشاهی خدا را گسترش می‌دهد. بنابراین، شیطان هر کاری در توان خود انجام خواهد داد تا ما را شکست‌خورده و آماده تسلیم نگه دارد. اما خدا به ما پیروزی وعده داده است (رومیان ۸:۳۷) درست همان‌طور که به یوشع وعده داد. او همچنین حضور شخصی دائمی خود را به ما وعده داده است (عبرانیان ۱۳:۵) درست همان‌طور که به یوشع وعده داد. نیازی به ترس نیست (دوم تیموتائوس ۱:۷). هیچ دیوار اریحایی برای خدا خیلی بلند یا خیلی ضخیم نیست. کدام دیوار اریحا شما را از ورود کامل به سرزمین برکتی که خدا برای شما در نظر گرفته است، باز می‌دارد؟ دیوارهای شک، ترس، وسوسه، گناه پنهان یا نگرش بد غیرقابل نفوذ نیستند!
پیروزی بر اریحا تضمین شده بود، اما خودکار نبود. اسرائیلیان باید دستورالعمل‌هایی را که خدا به آنها داده بود دنبال می‌کردند تا از پیروزی مطمئن شوند. و ما نیز باید دستورالعمل‌های او را دنبال کنیم تا دیوارهای خود را در حال فرو ریختن ببینیم (یوشع ۶:۲۰). در مراحل منتهی به سقوط اریحا، ما برخی اصول روحانی را می‌بینیم که هنگام اعمال، پیروزی مطمئنی را به ارمغان می‌آورند. بیایید به دو مورد از آنها نگاه کنیم.
دو اصل مهم
اولین اصل، شناخت و به کار بستن کلام خداست (یوشع ۱:۷-۸). «شریعت» در اینجا به پنج کتاب اول کتاب مقدس اشاره دارد که مردم در آن زمان داشتند. ما باید بیش از صرفاً خواندن کمی از کتاب مقدس در هر هفته انجام دهیم. ما باید کلام خدا را مطالعه کنیم تا زمانی که راه رفتن ما را مشخص کند (یوشع ۱:۸). ما باید بدون سازش از آن اطاعت کنیم تا موفق باشیم (یوشع ۱:۷-۸). این راز موفقیت برای مسیحی است.
اصل دیگری برای پیروزی که از این فصل‌های اولیه یوشع برمی‌آید، پیروی از تابوت است (یوشع ۳:۵-۷). این اصل ممکن است بسیار دور از ذهن به نظر برسد تا زمانی که متوجه شویم خدا در حال نقاشی تصویری است تا اصلی را که می‌خواهد ما بیاموزیم، نشان دهد. تابوتی که در یوشع ۳-۴ ذکر شده است، یک قایق بزرگ مانند کشتی نوح نبود؛ بلکه یک جعبه مقدس بزرگ بود که کاهنان آن را حمل می‌کردند در حالی که اسرائیلیان از مصر به سرزمین موعود سفر می‌کردند. این تابوت در مقدس‌ترین مکان – خیمه عبادت – نگهداری می‌شد. تابوت نشان‌دهنده محل ملاقات بین خدا و انسان بود. سالی یک بار خون قربانی‌های عهد عتیق باید بر روی تابوت در برابر خداوند تقدیم می‌شد. این تابوت راه را از طریق رود اردن به سرزمین موعود باز کرد (یوشع ۳:۱۳-۱۷). این تابوت در میان اسرائیلیان حمل می‌شد هنگامی که آنها دور اریحا راهپیمایی می‌کردند (یوشع ۶:۸-۹). در تصویری که خدا برای ما کشیده است، تابوت عیسی را نشان می‌دهد. او محل ملاقات بین خدا و انسان است (یوحنا ۱۴:۶؛ اول تیموتائوس ۲:۵). او کسی است که خونش یک بار و برای همیشه در برابر خدا تقدیم شد تا مشکل گناه را حل کند (عبرانیان ۹:۱۱-۱۵). او کسی است که راه را به «سرزمین برکت» باز کرد. او کسی است که باید در مرکز راهپیمایی ایمانی ما در اطراف دیوارهای اریحای ما باشد. راهپیمایی ایمانی ما باید مسیح‌محور باشد تا دیوارها فرو بریزند!
اصول روحانی پیروزی بسیاری در یوشع وجود دارد، اما این دو به اندازه کافی بزرگ هستند که ما را «به سرزمین» برسانند، جایی که می‌توانیم از میراث خود در مسیح لذت ببریم. اگر مسیح را در جایی که به او تعلق دارد در زندگی خود قرار دهیم و کلام او را جذب کنیم تا زمانی که زندگی ما را مشخص کند، جایی برای موانع نوع دیوار اریحا نخواهد بود. آن موانع فقط ناپدید خواهند شد. ممکن است کمی طول بکشد تا فرو بریزند، اما به یاد داشته باشید که دیوارها تا زمانی که اسرائیلیان با ایمان هفت روز دور شهر را محاصره نکردند، فرو نریختند! اگر اصول واقعاً به کار گرفته شوند، دیوارهای اریحای شما فرو خواهند ریخت!
