راه خدا راهی حکیمانه است. او دقیقاً می‌داند که هر یک از ما چگونه هستیم. او می‌داند که چه ترس‌ها و نگرانی‌هایی داریم. او می‌داند که چه چیزی را می‌تواند و چه چیزی را نمی‌تواند از ما انتظار داشته باشد. او تنها خدای حکیمی است که ما را به بهترین راه برای خودمان هدایت می‌کند. مثال زیر این را بسیار روشن می‌کند:
هنگامی که قوم اسرائیل مصر را ترک کردند، امکانات مختلفی برای انتخاب مسیر وجود داشت. خدا، در حکمت خود، دقیقاً راه درست را برای آنها انتخاب کرد. در پیدایش ۱۳ آمده است:
«هنگامی که فرعون قوم را رها کرد، خدا آنها را از راه سرزمین فلسطینیان هدایت نکرد، اگرچه آن نزدیک بود. زیرا خدا گفت: «مبادا قوم وقتی جنگ را ببینند، نظرشان را تغییر دهند و به مصر بازگردند.» اما خدا قوم را از راه بیابان به سوی دریای سرخ هدایت کرد.» (خروج ۱۳:۱۷، ۱۸)
خدا همیشه ما را به سریع‌ترین راه به هدف نمی‌رساند. چرا نه؟ زیرا ما در آن راه به مشکل برمی‌خوردیم. در عوض، او ما را به بهترین راه هدایت می‌کند تا با خیال راحت به مقصد برسیم. مزمور ۷۸:۷۲ می‌گوید: «او آنها را با دست ماهر خود هدایت کرد.»
هنگامی که ما خود را توسط خدا هدایت می‌کنیم و در مسیر او گام برمی‌داریم، تجربیاتی خواهیم داشت که اگر از یک میانبر ظاهری استفاده می‌کردیم، هرگز آنها را نداشتیم.
راه‌های غیرقابل درک
این مورد در مورد قوم اسرائیل نیز صادق بود. خدا آنها را در مسیری هدایت کرد که از نظر انسانی، یک بن‌بست بود. ناگهان آنها در مقابل ساحل دریای سرخ ایستادند. کوه‌ها در سمت راست و کوه‌ها در سمت چپ آنها بودند. پشت سر آنها فرعون با سربازانش بود و آنها نزدیک‌تر و نزدیک‌تر می‌شدند.
در آن لحظه، اسرائیلیان دیگر دنیا را نمی‌فهمیدند. چرا خدا آنها را از میان تمام راه‌های ممکن، از این راه هدایت کرده بود؟ از دیدگاه انسانی هیچ معنایی نداشت. همه چیز کاملاً از دست رفته به نظر می‌رسید.
چنین افکاری ممکن است هر از گاهی در ما نیز ایجاد شود. شاید شما در یک بن‌بست هستید و نمی‌دانید که چه کاری باید انجام دهید. شما دیگر خدا را نمی‌فهمید. شما دیگر راه او را نمی‌فهمید. شما دیگر اعمال او را نمی‌فهمید.
پس می‌توانم به شما بگویم: شما در جمع خوبی هستید. زیرا این اتفاق برای بسیاری قبل از شما افتاده است. و این اتفاق برای بسیاری از ایمانداران در حال حاضر در این دوران غیرعادی که در آن زندگی می‌کنیم، در حال رخ دادن است.
اما می‌دانید، ما همیشه مجبور نیستیم خدا را بفهمیم. زیرا او خودش در کلامش می‌گوید:
«زیرا همانطور که آسمان‌ها از زمین بلندترند، راه‌های من نیز از راه‌های شما بلندترند.» (اشعیا ۵۵:۹)
مهم این است که ما با ایمان این واقعیت را بپذیریم که خدا راه ما را می‌داند - حتی زمانی که ممکن است تحت تأثیر شرایط قرار بگیریم و دیگر ندانیم که چگونه ادامه دهیم.
داوود این را تجربه کرد و گفت:
«هنگامی که روحم در من ضعف می‌کند، تو راه مرا می‌دانی!» (مزمور ۱۴۲:۴)
این او را تسلی داد - و این آگاهی باید ما را نیز تسلی دهد!
الیزابت الیوت یک بار بسیار به جا گفت:
«من نیازی به دانستن راه ندارم. فقط باید به راهنما اعتماد کنم.»
در عین حال، راه‌های خدا گاهی اوقات به سادگی غیرقابل درک هستند. آساف آن را اینگونه توصیف کرد:
«راه تو از میان دریا بود، مسیر تو از میان آب‌های بزرگ؛ با این حال رد پاهای تو دیده نشد.» (مزمور ۷۷:۲۰)
ناگهان، یک حادثه رخ می‌دهد. ناگهان، یک بیماری می‌آید. ناگهان، کسی می‌میرد. ناگهان، ما یک ناامیدی بزرگ را تجربه می‌کنیم. خدا اجازه می‌دهد این اتفاقات رخ دهند. و شاید هیچ پاسخی به سؤال «چرا؟» وجود نداشته باشد.
با این حال، آنچه در تثنیه ۳۲:۴ نوشته شده است، همیشه صادق است:
«صخره، کار او کامل است، زیرا تمام راه‌های او عدالت است.» (تثنیه ۳۲:۴)
کتاب جالبی به نام: «با این حال، خدا اشتباه نمی‌کند.» وجود دارد. و این کتاب درباره برادری در مسیح است که به دلیل ایمانش در روسیه رنج زیادی کشید. او دوران بسیار سختی را پشت سر گذاشت. اما او فهمید که راه خدا کامل است حتی زمانی که ما را از طریق رنج و سختی هدایت می‌کند.
آساف در مزمور ۷۷، آیه ۱۴ می‌گوید:
«راه تو، ای خدا، مقدس است. کدام خدا مانند خدای ما بزرگ است؟» (مزمور ۷۷:۱۴)
راه خدا از خدا آغاز می‌شود و همچنین در حضور خدا به پایان می‌رسد. از حکمت و محبت او سرچشمه می‌گیرد و به یک هدف خوب منجر می‌شود.
این درست است حتی اگر گاهی اوقات از آب‌های بزرگ عبور کند، جایی که مسیرها واضح نیستند و ما راه را نمی‌فهمیم.
اما ضروری است که ما محکم بمانیم: خدا در حکمت خود متعال است. او اشتباه نمی‌کند! به همین دلیل آساف بعداً می‌گوید: «کدام خدا مانند خدای ما بزرگ است؟»
خدا مسیر ما را از منظر ابدیت می‌بیند - و این از افق ما فراتر می‌رود.
پولس یک بار اینگونه بیان کرد:
«داوری‌های او چقدر غیرقابل جستجو و راه‌های او چقدر غیرقابل درک هستند!» (رومیان ۱۱:۳۳)
