«فهم او بی‌نهایت است!» (مزمور ۱۴۷:۵)
تدابیر خدا اغلب چقدر گیج‌کننده هستند! هرچه بیشتر تلاش می‌کنیم تا راز آنها را درک کنیم — بیشتر به این نتیجه می‌رسیم که باید به بهترین راه‌حل زمینی بسنده کنیم، «داوری‌های تو یک ژرفای بزرگ است!» اما جایی که حس می‌گوید، «همه این چیزها علیه من است!» — ایمان حکم دیگری دارد، «همه چیز برای خیر من با هم کار می‌کند!»
این قلمرو ایمان است، که با اطمینان بر بازوی خدا تکیه کند و بگوید، «خداوند در همه راه‌های خود عادل است.»
ما از «پیش‌بینی» خدا صحبت می‌کنیم، اما گذشته، حال و آینده — برای او همه یکسان هستند. او پایان را از آغاز می‌بیند. ما فقط می‌توانیم راه کوتاهی را تشخیص دهیم، و آن هم از طریق یک واسطه ناقص و تحریف شده. در یک قطعه مکانیسم زمینی، ما به ندرت می‌توانیم زیبایی را در ساختار ناتمام کشف کنیم. بزرگترین کارهای علمی، در حین پیشرفت — اغلب به نظر می‌رسد که هرج و مرج و آشفتگی هستند. تنها زمانی که به پایان می‌رسند می‌توانیم رابطه و تنظیم هر قسمت را با کل تحسین کنیم. همینطور با مکانیسم اداره اخلاقی خدا. در حال حاضر، چقدر راز! اما، وقتی در پرتو ابدیت به تکمیل نقشه عظیم می‌اندیشیم، چگونه به اعتراف و فریاد خواهیم آمد، «کارهای خداوند درست است!»
ای ایماندار، آیا رفتارهای خدای شما در حال حاضر جنبه‌ای مرموز به شما نشان می‌دهد؟ آیا در شرف ورود به ابری تاریک هستید، و فریاد می‌زنید، «به راستی، تو خدایی هستی که خود را پنهان می‌کنی؟» آیا «از ورود به ابر می‌ترسید؟» شجاع باشید! با شما همانند شاگردان در کوه تجلی آنها خواهد بود؛ نگاه‌های غیرمنتظره‌ای از جلال آسمانی — نشانه‌های غیرمنتظره‌ای از حضور و محبت نجات‌دهنده در انتظار شماست!
اگر خداوند شما را به ابر هدایت می‌کند — او را دنبال کنید. اگر او «شما را مجبور می‌کند که سوار کشتی شوید،» — از او اطاعت کنید. این ابر با برکات خواهد ترکید. کشتی شما را (شاید از طریق دریایی طوفانی) در نهایت به بندری آرام هدایت خواهد کرد. فقط سطح اقیانوس است که خشن است. همه چیز در زیر آرامشی عمیق است؛ و در هر موج تهدیدآمیز یک «ضرورت!» وجود دارد.
آه! به او اعتماد کنید، که به طور قاطع «حکمت خدا» است. او مشاور شماست — دانش بی‌نهایت خدا را با تجربه و همدردی انسان ترکیب می‌کند. او متعهد است که انضباطی را به کار گیرد که عاقلانه‌ترین و مناسب‌ترین برای هر ایماندار باشد.
تحت این اقناع مبارک که روزی از افشاگری‌ها نزدیک است، زمانی که «در نور تو، نور را خواهم دید،» به حکمت الهی که نمی‌توانم درک کنم اعتماد خواهم کرد؛ و تکرار خواهم کرد، همانطور که سایه‌های عصر مرا فرا می‌گیرد، تا زمانی که شب نادانی زمین در برابر طلوع یک روز ابدی ناپدید شود، «من هم دراز خواهم کشید و در آرامش خواهم خوابید، زیرا تو تنها، ای خداوند، مرا در امنیت زندگی می‌بخشی!» (مزمور ۴:۸)
