«با تمامی دل خود بر خداوند توکل نما.» (امثال ۳:۵)«برای آنچه نیاز داری به من تکیه کن؛ برای آنچه نیاز داری به من نگاه کن، و از مشورت آن دلالان، یا هر عامل دیگری از این قبیل، استفاده نکن، بلکه با خداوند مشورت کن» - «بر فهم خود تکیه مکن.»گمان مبر که چون تو تجربه زیادی داشته‌ای، یا شخص دیگری تجربه زیادی داشته است، که این تمام چیزی است که لازم است؛ بلکه در هر شرایطی، در هر زمانی، در هر مشکلی، به خداوند پناه ببر و از او مشورت و راهنمایی بخواه.
اکنون این عادت من بوده است (در دو سال اول پس از ایمان آوردنم عادت من نبود)، اما اکنون ۶۹ سال است که عادت من این است که بر اساس این عمل کنم، و نتیجه این است که همه چیز در امور من به خوبی پیش رفته است. هرگز اجازه داده نشده است که به خاطر چنین مسائلی خود را در مشکلات قرار دهم، زیرا به تجربه خود اعتماد نکرده‌ام، بلکه به خداوند اعتماد کرده‌ام.
اگر در خدمت ما مشکلاتی پیش می‌آید، وقتی صبح‌ها ملاقات می‌کنیم، پرونده خود را در برابر خدا می‌گذاریم، موقعیت خود را با تمام سادگی به او می‌گوییم و از او مشورت و راهنمایی می‌خواهیم. و او به ما مشورت و راهنمایی می‌دهد و ما را از مشکلات و شرایط گیج‌کننده نجات می‌دهد، اگرچه آنها در خدمت ما بسیار مکرر هستند - بله، به ندرت روزی می‌گذرد که چیزی پیش نیاید که در آن نیاز به هدایت و راهنمایی خداوند داشته باشیم؛ و او به ما کمک می‌کند، او برای ما ظاهر می‌شود.
من می‌توانم این شیوه زندگی و عمل را به همه دوستان مسیحی عزیزم توصیه کنم، زیرا نتیجه آن صلح، صلح، صلح است! تمام مشکلات عادی زندگی از بین می‌روند، اگر ما بار خود را اینگونه بر خداوند بیندازیم و با او در مورد مسائل صحبت کنیم.
«بر فهم خود تکیه مکن.» (امثال ۳:۵)چقدر واضح بیان شده، چقدر قاطعانه بیان شده! خطر ما این است که دائماً بر فهم خود تکیه کنیم؛ به خود بگوییم، «اوه، من بارها از شرایط مشابهی عبور کرده‌ام. من تجربه زیادی در این مسائل دارم؛ لازم نیست در مورد آن دعا کنم، زیرا من خیلی خوب می‌دانم چه کاری باید انجام دهم.»
و بدین ترتیب ما بر خود بدبختی و فلاکت می‌آوریم، و اغلب نه تنها بر خود، بلکه بر کسانی که با ما مرتبط هستند.
«در تمامی راه‌های خود او را بشناس، و او راه‌های تو را راست خواهد ساخت.» (امثال ۳:۶)در تمامی راه‌های خود. بیایید به این نکته به خصوص توجه کنیم - نه فقط گاهی اوقات برای هدایت و راهنمایی به خدا مراجعه کنیم، بلکه در مورد هر قدمی که برمی‌داریم، هر کاری که شروع می‌کنیم، و هر مرحله جدیدی از کارمان، آن را در برابر خدا بیاوریم و با او صحبت کنیم، با او در مورد موضوع گفتگو کنیم.
این معنای «در تمامی راه‌های خود او را بشناس» است؛ و نتیجه این خواهد بود: «او راه‌های تو را راست خواهد ساخت.» هرگز کاری را بدون مراجعه به خدا در دعا شروع نکن! هرگز قدمی برندار بدون اینکه ابتدا موضوع را بین خود و خدا حل و فصل کنی، و نتیجه این خواهد بود که بیهوده با او صحبت نخواهی کرد. او تو را دوست دارد.
«او راه‌های تو را راست خواهد ساخت؛» او راه تو را هموار خواهد کرد، و به وضوح و آشکارا به تو نشان خواهد داد که چگونه باید عمل کنی. بدین ترتیب از مشکلات بزرگ، آزمایش‌های بزرگ، در اجرای میزان نوری که خدا به تو خواهد داد، فرار خواهی کرد. اوه چقدر گرانبها!جی.ام.
