کلام جسم شد: مسیح، کلام زنده خدا

کلام جسم شد

ما اغلب کتاب مقدس را «کلام» می‌نامیم و در واقع کلام خداست. ما قطعاً می‌توانیم و باید بسیار سپاسگزار باشیم که خدا کلام خود را به صورت مکتوب به ما داده است و اینکه آن از زبان‌های عبری، آرامی و یونانی که در ابتدا به آن‌ها نوشته شده بود، به بسیاری از زبان‌های امروزی، از جمله انگلیسی خودمان، ترجمه شده است. کتاب مقدس معتبر و کامل است.

ای خداوند، کلام تو تا ابد در آسمان استوار است (مزامیر ۱۱۹: ۸۹ NKJV).

ما نباید چیزی به آن اضافه کنیم یا از آن کم کنیم.

اما در ابتدای انجیل یوحنا، تمرکز بر کتاب مقدس نیست. بلکه بر یک شخص، یک شخص الهی است که معرفی می‌شود. او «کلام» نامیده می‌شود و به این ترتیب، او بیان کامل ذهن و قلب خداست. در زبان یونانی، کلمه لوگوس هم یک فکر یا مفهوم است و هم بیان آن فکر یا مفهوم. بنابراین این شخص — و این مسیح است که در اینجا ذکر شده، نه یک کتاب — با خدا بود و خودش خدا بود. او در ابتدا با خدا بود و همه چیز، مطلقاً همه چیز، توسط او ساخته شد. او کسی است که در او حیات است و این حیات نور انسان‌ها بود.

تکرار می‌کنیم، این چیزها در مورد یک شخص، یک شخص الهی گفته شده است، نه در مورد یک کتاب، هرچند این کتاب ممکن است شگفت‌انگیز باشد. در حالی که همه چیزهای دیگر در زمان آغاز شد، این شخص به عنوان کسی که از ابتدا وجود داشته است معرفی می‌شود. او آغازی نداشت. او همیشه وجود داشته است، صرف نظر از اینکه انسان بتواند چنین چیزی را درک کند یا نه. این حقایق قلب و تخیل انسان را به لرزه در می‌آورد.

خدا روح است، و کسانی که او را می‌پرستند باید او را با روح و راستی بپرستند (یوحنا ۴: ۲۳).

ما انسان‌ها موجوداتی سه‌گانه هستیم که از روح، نفس و بدن تشکیل شده‌ایم (اول تسالونیکیان ۵: ۲۳). برای اینکه کلام بتواند با انسان ارتباط برقرار کند، برای اینکه بتواند بیان ذهن خدا باشد، او باید فروتن می‌شد تا انسان شود. انسان شدن برای او ضروری بود تا بتواند برای ما بمیرد (عبرانیان ۲: ۹)، زیرا مرگ جدایی نفس و روح از بدن است، و کسی که صرفاً روح است نمی‌تواند بمیرد. به همین دلیل می‌خوانیم: «کلام جسم شد.» فقط به این ترتیب انسان‌ها می‌توانستند درک کنند

که جهان‌ها توسط کلام خدا ساخته شدند (عبرانیان ۱۱: ۳).

و فقط به این ترتیب او می‌توانست باشد

بره خدا که گناه جهان را برمی‌دارد (یوحنا ۱: ۲۹).

حقیقت عظیمی در این چند جمله کوتاه و فشرده در ابتدای انجیل یوحنا بیان شده است. کلمات انسانی و قواعد گرامر و حروف بزرگ انگلیسی ما برای انتقال کامل آنچه خدا به ما می‌گوید، کاملاً ناکافی هستند. «کلام» که در این بخش از آن صحبت می‌شود، خداوند ما عیسی مسیح است که مطلقاً و کاملاً خداست، و با این حال «با خدا» است. امثال ۸ او را به عنوان حکمت خدا که تجسم یافته است، معرفی می‌کند و این فکر را که او «با خدا» بود، بسط می‌دهد. ما انسان‌ها، موجودات گوشت و خون، می‌توانیم خدا را در شخص عیسی مسیح، که «کلام» است، بشناسیم، زیرا او «جسم شد و در میان ما ساکن شد.» می‌توانیم بگوییم که او در فیض عظیم خود به سطح ما فرود آمد؛ با این حال، در حالی که او انسان واقعی بود، همچنان خدا بود، نه کمتر از قبل. او خدا و انسان در یک شخص زنده است، حقیقتی که از استدلال و درک انسانی سرپیچی می‌کند.

کتاب مقدس نیز کلام خداست، آنچه خدا خوشنود شد که به صورت مکتوب به ما منتقل کند. آن از طریق «مردان مقدس خدا» به ما داده شد که

همانطور که روح‌القدس آن‌ها را برانگیخت، سخن گفتند (دوم پطرس ۱: ۲۱).

این مکاشفه شگفت‌انگیز ذهن خداست که توسط روح خدا به ما آشکار شده است، همانطور که در نیمه دوم اول قرنتیان ۲ می‌یابیم.

شباهت‌های شگفت‌انگیزی بین خداوند عیسی به عنوان کلام زنده و کتاب مقدس به عنوان کلام مکتوب خدا وجود دارد، اما نمی‌توانیم بگوییم که یکی به دیگری تبدیل می‌شود. خداوند عیسی در مورد خود گفت که او

حقیقت است (یوحنا ۱۴: ۶)،

و همان شب در دعای خود به پدر گفت:

کلام تو حقیقت است (یوحنا ۱۷: ۱۷).

در همان آیه او دعا کرد: «آن‌ها را به وسیله حقیقت خود تقدیس کن،» و در افسسیان ۵: ۲۶ می‌خوانیم که او کلیسا را با شستشوی آب به وسیله کلام تقدیس و پاک می‌کند. خداوند عیسی و کتاب مقدس، در حالی که هر دو کلام خدا هستند، همیشه به وضوح متمایز می‌شوند و نباید با هم مخلوط یا اشتباه گرفته شوند.