نام شگفت‌انگیز عیسی
«در یک نام چه چیزی نهفته است؟» این سؤال بیش از ۴۰۰ سال پیش توسط شاعر ویلیام شکسپیر پرسیده شد. نام‌ها برای توصیف و شناسایی یکدیگر استفاده می‌شوند. ما نام‌ها را صدا می‌زنیم تا توجه یکدیگر را جلب کنیم.
در کتاب‌مقدس، نام‌ها برای ثبت جنبه‌ای از تولد یک شخص، برای بیان واکنش والدین به تولد فرزندشان یا برای تضمین همبستگی روابط خانوادگی استفاده می‌شدند. نام‌ها اغلب برای انتقال پیام خدا، ایجاد ارتباط با خدا، اعمال اقتدار بر دیگری، یا نشان دادن یک آغاز یا جهت جدید در زندگی یک شخص استفاده می‌شدند.
برای بسیاری از افراد نجات‌نیافته، نام عیسی صرفاً یک کلمه ناسزا است، اما برای کسانی که ایمان دارند، آن نام مبارک بسیار گرانبها است. سرودنویس ادوارد ای. نیکولز (۱۸۶۵-۱۹۵۲) این گرانبهایی را چنین بیان کرده است:
نام گرانبها! نام عیسی، پسر خدای متعال، که از روی محبت به گناهکاران مقصر، آمد تا بمیرد.
نام گرانبها! داستان‌گویی از تولد فروتنانه او؛ از مسیر تنهایی او، که پیموده شد اینجا بر روی زمین.
نام گرانبهای او، نجات‌دهنده، آمد تا گمشدگان را نجات دهد؛ در فیض خود، برای گناهکاران تباه‌شده همه چیز را بخشید. نام گرانبهای او که رنج کشید بر روی صلیب شرم‌آور، خود را بخشید، قربانی مشتاق، او بی‌عیب بود.
نام گرانبها! بر تخت نشسته در آسمان، هنوز آن نام را بر خود دارد؛ بر پیشانی او تاج جلال اکنون او بر سر دارد.
نام گرانبها، بی‌نظیر عیسی، هیچ کس نمی‌تواند ارزش آن را بگوید؛ شیرین‌ترین نامی که در آسمان است، یا بر روی زمین.
عیسی – نام گرانبها
در ماه ششم، فرشته جبرائیل از جانب خدا به شهری در جلیل به نام ناصره فرستاده شد، نزد باکره‌ای که نامزد مردی به نام یوسف از خاندان داوود بود. نام آن باکره مریم بود. و فرشته نزد او آمد و گفت: «سلام بر تو ای که مورد لطف بسیار قرار گرفته‌ای، خداوند با توست؛ تو در میان زنان مبارک هستی!» اما وقتی او را دید، از سخن او پریشان شد و با خود اندیشید که این چه نوع سلامی است. سپس فرشته به او گفت: «مترس، مریم، زیرا تو نزد خدا لطف یافته‌ای. و اینک، در رحم خود آبستن خواهی شد و پسری به دنیا خواهی آورد، و نام او را عیسی خواهی نهاد. او بزرگ خواهد بود، و پسر خدای متعال خوانده خواهد شد؛ و خداوند خدا تخت پدرش داوود را به او خواهد داد. و او تا ابد بر خاندان یعقوب سلطنت خواهد کرد، و پادشاهی او پایانی نخواهد داشت.» (لوقا ۱:۲۶-۳۳ NKJV)
از آسمان داده شده است: نام عیسی توسط مریم یا یوسف به او داده نشد؛ این یک نام خانوادگی نیست که به ارث رسیده باشد. در عوض، نام عیسی گرانبها است زیرا به اوداده شد، و از آسمان به او داده شد! فرشته ابتدا نام «عیسی» را به مریم داد، همانطور که در لوقا می‌بینیم. سپس، طبق آنچه در متی ۱:۲۱ ثبت شده است، فرشته‌ای از جانب خداوند به یوسف گفت که پسر مریم را «عیسی» بنامد. بارها در انجیل یوحنا می‌خوانیم که خداوند عیسی می‌گوید او از آسمان نازل شد (یوحنا ۳:۱۳، ۴:۳۴، ۶:۴۱،۵۱،۵۸). او از آسمان از جانب پدر نازل شد، همانطور که نام گرانبهای او نیز چنین بود. پدر ارزش آن نام را می‌داند!
بزرگ در تاریخ: عیسی شکل یونانی کلمه عبری یشوع است و همان «یوشع» در عهد عتیق است، به معنای «یهوه نجات است.» حداقل دو مرد در عهد عتیق با نام یوشع برجسته هستند زیرا آنها ما را به یاد فیضی می‌اندازند که در خداوند ما عیسی مسیح یافت می‌شود.
اول، یوشع، پسر نون، قوم خدا را به سرزمین موعود هدایت کرد. او از موسی، قانون‌گذار، پیروی کرد. یوشع از بسیاری جهات تصویری از فیض خدا در قدرت است. موسی نتوانست وارد سرزمین آرامش شود. به همین ترتیب، قانون نمی‌تواند آرامش را فراهم کند. خداوند عیسی مسیح هر یک از ما را دعوت می‌کند و می‌گوید: «نزد من آیید، ای تمامی زحمتکشان و گرانباران، و من به شما آرامش خواهم داد. یوغ مرا بر خود گیرید و از من بیاموزید، زیرا من حلیم و فروتن دل هستم، و برای جان‌های خود آرامش خواهید یافت» (متی ۱۱:۲۸-۲۹). او می‌تواند این کار را انجام دهد زیرا او «پر از فیض و راستی» است (یوحنا ۱:۱۴). «شریعت به واسطه موسی داده شد، اما فیض و راستی به واسطه عیسی مسیح آمد» (یوحنا ۱:۱۷).
یوشع دیگر مورد نظر ما در زکریا ۳ یافت می‌شود. او یک کاهن بود. این یوشع از آنچه باید می‌بود کوتاهی کرد، و به همین دلیل او ما را به یاد وضعیت خودمان می‌اندازد. او همچنین ما را به یاد کاهن اعظم بزرگمان می‌اندازد، که او را در دست راست جلال متعال می‌بینیم (عبرانیان ۴:۱۴، ۱۰:۱۱-۱۲). «ما عیسی را می‌بینیم، که اندکی از فرشتگان کمتر ساخته شد، به خاطر رنج مرگ با جلال و عزت تاجگذاری کرد، تا او به فیض خدا، مرگ را برای هر کس بچشد» (عبرانیان ۲:۹).
با شکوه در عزت: پولس رسول این را بدون هیچ ابهامی بیان کرد و اعلام داشت: «مسیح عیسی، که در صورت خدا بود، برابری با خدا را غنیمت نشمرد، بلکه خود را بی‌اعتبار ساخت، صورت بنده را گرفت، و در شباهت انسان‌ها آمد. و در ظاهر به عنوان یک انسان یافت شد، خود را فروتن ساخت و تا حد مرگ، حتی مرگ صلیب، مطیع شد. بنابراین خدا نیز او را بسیار سرافراز کرد و نامی به او داد که بالاتر از هر نامی است، تا به نام عیسی هر زانویی خم شود، از کسانی که در آسمان هستند، و از کسانی که بر روی زمین هستند، و از کسانی که زیر زمین هستند، و هر زبانی اعتراف کند که عیسی مسیح خداوند است، برای جلال خدای پدر» (فیلیپیان ۲:۵-۱۱). حتی اگر نام «عیسی» در برخی فرهنگ‌ها حتی امروز نیز غیرمعمول نباشد، نام این مرد توسط خود خدا بالاتر از هر نامی سرافراز شده است.
کمک فیض‌آمیز: در مرقس ۱۰:۴۷ می‌خوانیم که بارتیمائوس نابینا نام او را کمکی فیض‌آمیز یافت و فریاد زد: «عیسی، پسر داوود، بر من رحم کن!» امروز من و شما می‌توانیم به خداوند عیسی مسیح فریاد بزنیم و در زمان نیاز کمک بیابیم! همان رحم، یا محبت، که بارتیمائوس یافت، ما نیز در تخت فیض مسیح می‌یابیم. «زیرا ما کاهن اعظمی نداریم که نتواند با ضعف‌های ما همدردی کند، بلکه در همه چیز مانند ما وسوسه شد، اما بدون گناه. پس، بیایید با جرأت به تخت فیض نزدیک شویم، تا رحم بیابیم و فیض را برای کمک در زمان نیاز پیدا کنیم» (عبرانیان ۴:۱۵-۱۶).
بخشش در نام عیسی
بازگردیم به متی ۱:۲۱ می‌خوانیم که فرشته به یوسف درباره مریم چه گفت: «و او پسری به دنیا خواهد آورد، و تو نام او را عیسی خواهی نهاد، زیرا او قوم خود را از گناهانشان نجات خواهد داد.» خدای پدر نام عیسی را برای پسر یگانه خود انتخاب کرد زیرا او ما را با پیروزی از قدرت گناه و پادشاهی تاریکی رهایی خواهد بخشید. همانطور که به این فکر می‌کنیم، بیایید به این آیات بیندیشیم:
- «زیرا پسر انسان نیامد تا جان‌های انسان‌ها را نابود کند بلکه تا آنها را نجات دهد» (لوقا ۹:۵۶).
- «این سخن قابل اعتماد و شایان هرگونه پذیرش است که مسیح عیسی به جهان آمد تا گناهکاران را نجات دهد که من سردستهٔ ایشان هستم» (اول تیموتائوس ۱: ۱۵).
- «و ما دیده‌ایم و شهادت می‌دهیم که پدر، پسر را نجات‌دهندهٔ جهان فرستاده است» (اول یوحنا ۴: ۱۴).
- پیلاطس کتیبه‌ای را بر صلیب بالای سر خداوند عیسی آویخت. کسی گفته است که این اولین اعلامیهٔ انجیل بود که تا به حال نوشته شده است و می‌گوید: «عیسی ناصری، پادشاه یهود» (یوحنا ۱۹: ۱۹). این کتیبه به زبان عبری برای یهودیان (دنیای مذهبی)، به زبان یونانی (دنیای تجارت و فرهنگ) و به زبان لاتین (دنیای سیاسی) نوشته شده بود. انسان‌ها با تمسخر نام عیسی را به سخره گرفتند، اما در همان لحظه خدا نام او را به عنوان نجات‌دهندهٔ جهان بلند کرد!
در روز پنطیکاست، پطرس اعلام کرد: «هر که نام خداوند را بخواند، نجات خواهد یافت» (اعمال ۲: ۲۱). او با جسارت ادامه داد: «پس تمام خاندان اسرائیل یقیناً بدانند که خدا همین عیسی را که شما مصلوب کردید، هم خداوند و هم مسیح ساخته است» (اعمال ۲: ۳۶). پولس نیز همان پیام نجات را که پطرس اعلام کرد، بیان داشت: «زیرا هر که نام خداوند را بخواند، نجات خواهد یافت» (رومیان ۱۰: ۱۳).
عیسی خداوند است و آمرزش در او یافت می‌شود. «زیرا اگر با دهان خود به خداوند عیسی اعتراف کنی و در دل خود ایمان داشته باشی که خدا او را از مردگان برخیزانید، نجات خواهی یافت. زیرا با دل است که شخص برای عدالت ایمان می‌آورد و با دهان است که برای نجات اعتراف می‌کند» (رومیان ۱۰: ۹-۱۰). اعمال ۴: ۱۲ به وضوح بیان می‌کند: «و در هیچ‌کس دیگر نجات نیست، زیرا هیچ نام دیگری زیر آسمان به مردم داده نشده است که به وسیلهٔ آن باید نجات یابیم.» نام عیسی نامی آمرزنده است!
قدرت در نام عیسی
ما قبلاً قدرت نجات را در آن نام دیده‌ایم، اما در چند فصل اول اعمال رسولان، کتابی که تاریخ اولیهٔ کلیسا را ثبت می‌کند، منبع این قدرت را مشاهده می‌کنیم. ما در آنجا قدرت غیرقابل انکار، یا نیروی نام عیسی را می‌بینیم.
در اعمال ۳-۴ دربارهٔ مردی می‌خوانیم که از بدو تولد فلج بود. این مرد برای بقا به گدایی در بیرون معبد متوسل می‌شد. پطرس و یوحنا را دید که می‌آیند، از آنها پول خواست. پطرس به قدرت نام خداوند عیسی ایمان داشت و از آن منبع شگفت‌انگیز – نام قدرتمند عیسی مسیح – استفاده کرد! مرد در مچ پاهایش قدرت گرفت و برخاست، راه رفت و خدا را ستایش کرد!
پطرس می‌دانست وقتی گفت: «به نام عیسی ناصری برخیز و راه برو»، که این نام نشان‌دهندهٔ شخصیت، قدرت و اقتدار خداوند عیسی است. این به پطرس جسارت بخشید. فکر جسارت، یا داشتن اعتماد آشکار و واضح، حداقل ۴۲ بار در اعمال رسولان ذکر شده است. ایمان آنها شجاعانه، مطمئن و مسری بود، زیرا در نام عیسی قدرت وجود دارد!
آزار و اذیت اجتناب‌ناپذیر به خاطر نام عیسی
در اعمال ۴ ما می‌بینیم که رسولان از نام عیسی دفاع می‌کنند (اعمال ۴: ۵-۱۴)، شورای یهود با نام عیسی مخالفت می‌کند (اعمال ۴: ۱۵-۲۲)، و جمعیت ایمانداران نام عیسی را می‌خوانند (اعمال ۴: ۲۳-۳۱). رسولان مأموریت داشتند که نام عیسی مسیح را موعظه کنند! آنها تسلیم آزار و اذیت کسانی که سکوت آنها را می‌خواستند، نشدند. در عوض، ما اعلامیهٔ غیرقابل سرکوب و قدرت پویای نامرئی آنها را می‌بینیم. ارجاعات بسیار دیگری به قدرت نام عیسی وجود دارد، مانند: اعمال ۵: ۴۰، ۹: ۲۷، ۱۵: ۲۶، ۱۶: ۱۸ و ۱۹: ۱۷.
ایمانداران از طریق دعا به این قدرت دسترسی بی‌وقفه دارند:
- «و هر چه به نام من درخواست کنید، من آن را انجام خواهم داد تا پدر در پسر جلال یابد. اگر چیزی به نام من درخواست کنید، من آن را انجام خواهم داد» (یوحنا ۱۴: ۱۳-۱۴).
- «اما تسلی‌دهنده، روح‌القدس، که پدر او را به نام من خواهد فرستاد، او همه چیز را به شما خواهد آموخت و همه چیزهایی را که به شما گفتم، به یاد شما خواهد آورد» (یوحنا ۱۴: ۲۶).
- «شما مرا انتخاب نکردید، بلکه من شما را انتخاب کردم و شما را منصوب کردم تا بروید و میوه بیاورید، و میوهٔ شما باقی بماند، تا هر چه از پدر به نام من درخواست کنید، او به شما بدهد» (یوحنا ۱۵: ۱۶).
- «و در آن روز چیزی از من نخواهید پرسید. به یقین به شما می‌گویم، هر چه از پدر به نام من درخواست کنید، او به شما خواهد داد. تا کنون چیزی به نام من درخواست نکرده‌اید. درخواست کنید، و دریافت خواهید کرد تا شادی شما کامل شود» (یوحنا ۱۶: ۲۳-۲۴).
- دعا کردن «به نام عیسی» صرفاً چیزی نیست که ما به انتهای دعاهایمان اضافه کنیم. این اقتدار و قدرتی است که به وسیلهٔ آن می‌توانیم به تخت فیض دسترسی پیدا کنیم. این شخصیتی است که ما با آن طبق اهداف الهی او به او نزدیک می‌شویم. وقتی به نام او دعا می‌کنیم، ورشکستگی خود را – شکست و ویرانی کامل خود را – اعتراف می‌کنیم و با تمام آنچه خداوند ماست، همذات‌پنداری می‌کنیم. دعا کردن به نام او به این معنی است که ما مایل به تسلیم شدن به ارادهٔ او، نمایندگی او و انتظار مشتاقانه برای پاسخ او در زمان خودش هستیم.
علاوه بر دعا، در کتاب مقدس موارد دیگری را نیز می‌یابیم که مستقیماً به نام او گره خورده‌اند.
آنها شامل:
- ما به نام پدر، پسر و روح‌القدس تعمید می‌یابیم (متی ۲۸: ۱۹).
- ما با ایمان به نام خداوند عیسی عادل شمرده می‌شویم (اول قرنتیان ۶: ۱۱).
- هر کاری که انجام می‌دهیم باید به نام خداوند عیسی انجام شود (کولسیان ۳: ۱۷).
- ما به آن نام مبارک گرد هم می‌آییم (متی ۱۸: ۲۰؛ اول قرنتیان ۵: ۴).
- ما از بیان وحدت لذت می‌بریم در آن نام شگفت‌انگیز عیسی (اول قرنتیان ۱:۱۰).
- باشد که دل‌های ما به سوی او که آن نام گرانبها را دارد، کشیده شود و بتوانیم با سرودنویس بخوانیم:
ای خداوند عیسی، ما تو را دوست داریم و با شادی می‌ریزیم ستایش‌های دل‌های پرستنده را در پای تو؛ ای خداوند عیسی، ما تو را دوست داریم؛ ما دوست داریم و می‌پرستیم نامی که برای خدا و برای ما بسیار شیرین است.
نام تو، ای خداوند مبارک، مانند روغنی است که ریخته شده است؛ و، حتی وقتی آن را بر زبان می‌آوریم، عطر آن برمی‌خیزد به سوی پدر، که تنها ارزش عالی آن را، کمال بی‌نظیر آن را، به طور کامل می‌تواند ارج نهد.
آه، نامی با عطر شیرین، عطری از آرامش، نام قربانی، بره‌ای که ذبح شد! آه، نام محبوب خدا که در او ما برکت یافته‌ایم! آه، نامی که همیشه شایسته کسب تمام احترام است!
ای خداوند مبارک، در نام تو تمام روز فخر می‌کنیم، و ستایش می‌کنیم تا به تو در ساحل روشن بهشت برسیم؛ تو برای همیشه شادی و سرود ما خواهی بود؛ ای خداوند عیسی، ما تو را دوست داریم، ما دوست داریم و می‌پرستیم. —خانم کاترین هلن فون پوزک (۱۸۵۹–۱۹۵۳)
