«اما هدف تعلیم ما محبت از دل پاک و وجدان نیکو و ایمان بی‌ریاست.» اول تیموتائوس ۱:۵ NASB
موعظه‌ها و سمینارها برای مسیحیان چه هدفی باید داشته باشند؟ دانش؟ حقیقت؟ عمل؟ پرستش؟ همه موارد بالا؟ بر اساس اول تیموتائوس ۱:۵ بالا، هدف تمام تعلیم و موعظه مسیحی باید محبت باشد – برای خدا و انسان. عیسی شریعت عهد عتیق را اینگونه خلاصه کرد: «خداوند، خدای خود را با تمامی دل و با تمامی جان و با تمامی فکر و با تمامی قوت خود محبت نما و همسایه خود را مانند خود محبت نما» (مرقس ۱۲:۳۰-۳۱). عهد جدید تعلیم می‌دهد که جوهر زندگی مسیحی همین است، و متن ما در بالا به ما می‌گوید که هدف ما در تعلیم و موعظه چه باید باشد.
در اولین خوانش ممکن است به نظر برسد که هدف در اول تیموتائوس ۱:۵ سه گانه است: محبت، وجدان نیکو، و ایمان بی‌ریا. اما ساختار این آیه در یونانی هیچ شکی باقی نمی‌گذارد که یک هدف وجود دارد: محبت – که از دل پاک، وجدان نیکو و ایمان بی‌ریا سرچشمه می‌گیرد. نسخه New King James Version اینگونه می‌خواند: «اکنون هدف فرمان، محبت از دل پاک، از وجدان نیکو، و از ایمان بی‌ریاست.»
در کلیسا
اول تیموتائوس توسط پولس پس از اولین زندانی شدنش در روم نوشته شد. پس از آزادی، پولس به سفرهای بشارتی خود ادامه داد و تیموتائوس را در افسس گذاشت تا به شبانی آن کلیسا که در آن زمان به خوبی تأسیس شده بود (اعمال ۱۸-۱۹) کمک کند. با این حال، برخی مشکلات مربوط به نظم و عملکرد کلیسا به وجود آمده بود و رسول به تیموتائوس دستور داد تا به حل و فصل امور کمک کند. به احتمال زیاد از مقدونیه (۱:۳) بود که پولس این نامه را به «پسر خود در ایمان» نوشت تا او را تشویق کند و مسئولیت‌هایش را به او یادآوری کند. پولس قصد داشت به افسس بازگردد (۳:۱۴ و ۴:۱۳)، اما در این میان تیموتائوس باید «می‌دانست که چگونه باید در خانه خدا، که کلیسای خدای زنده، ستون و تکیه‌گاه حقیقت است، رفتار کند» (۳:۱۵).
در این نامه، پولس به تیموتائوس در مورد سازماندهی کلیسا آموزش داد: مشایخ و شماسان (فصل ۳)، نقش‌های مختلف مردان و زنان (فصل ۲)، کمک به بیوه‌زنان (فصل ۵)، نگرش‌ها نسبت به پول (فصل ۶)، و سایر موارد نظم کلیسا. علاوه بر این، در سراسر رساله هشدارهایی در مورد معلمان دروغین و آموزه‌های تحریف شده پراکنده شده است. معلمانی که از حقیقت منحرف شده بودند در افسس بودند، و تیموتائوس به مشاوره در مورد نحوه برخورد با آنها نیاز داشت (۱:۳-۷،۱۹-۲۰؛ ۴:۱-۷؛ ۶:۳-۵،۲۰-۲۱). این معلمان دروغین کلیسا را مختل کرده بودند. جالب است که در بستر نگرانی برای ارتدوکس بود که به تیموتائوس یادآوری شد که تعلیم خود را بر هدف محبت متمرکز نگه دارد. مسئولیت او این بود که به معلمان احتمالی در افسس (۱:۷) آموزش دهد که تمرکز آنها نباید تحریف شود، و اینکه تعلیم نباید از هدف محبت منحرف شود.
شگفت‌انگیزترین جنبه اول تیموتائوس ۱:۵، که در بالا نقل شد، تأکید بر محبت است، نه حقیقت – به ویژه با توجه به زمینه مربوط به تعلیم تحریف شده. حقیقت نباید کنار گذاشته می‌شد، زیرا محبت باید نتیجه ایمان بی‌ریا باشد. با این حال، طبق این آیه، هدف نهایی تعلیم و موعظه مسیحی باید محبت باشد – نه حقیقت! تقریباً بدعت‌آمیز به نظر می‌رسد، اما این چیزی است که روح‌القدس به پولس نوشت. او قطعاً می‌توانست بنویسد: «هدف تعلیم ما حقیقت با محبت است»، اما این چیزی نیست که نوشته شده است.
محصول نهایی
رهبران مسیحی با نیت خوب اغلب آنقدر نگران حقیقت می‌شوند که اعتقاد ارتدوکس به خط پایانی تمام تعلیم و موعظه آنها تبدیل می‌شود. به نظر می‌رسد آنها بیشتر نگران جزئیات آنچه جماعت‌هایشان باور دارند هستند تا آنچه با دانش خود انجام می‌دهند. نکات دقیق الهیاتی مهم‌تر از زندگی کردن ایمان می‌شوند. طبق متن ما، این مسیحیان با نیت خوب هدف را از دست داده‌اند.
در حالی که این آیه تعلیم نمی‌دهد که گذاشتن نقطه روی هر «ی» و خط روی هر «ت» بی‌اهمیت است، اما تعلیم می‌دهد که دکترین صحیح محصول نهایی موعظه و تعلیم خوب نیست. محبت است! باز هم ایده این نیست که ارتدوکس هدف اشتباهی است، بلکه این است که ارتدوکس به تنهایی کمتر از هدف است. محصول نهایی تمام تعلیم و موعظه مسیحی ما باید محبت برای خدا و بشریت باشد. محبت برای خدا در زندگی‌ای که با پرستش و اطاعت محترمانه از دستورات و خواسته‌های او مشخص می‌شود، نشان داده می‌شود. همانطور که از خدا اطاعت می‌کنیم، محبت او به طور فزاینده‌ای زندگی ما را پر خواهد کرد تا با شفقت و مراقبت به دیگران دست یابیم. آیا ما تعلیم می‌دهیم، موعظه می‌کنیم، و به هدف تعلیم خود می‌رسیم؟
افسسیان ۴:۱۵-۱۶ نیز در مورد رابطه صحیح بین حقیقت و محبت صحبت می‌کند: «بلکه در محبت، حقیقت را گفته، در هر چیز به سوی او که سر است، یعنی مسیح، رشد کنیم، که از او تمام بدن، با پیوند و اتصال هر مفصل، بر حسب کارکرد صحیح هر جزء، رشد بدن را برای بنای خود در محبت ایجاد می‌کند.» اگر ما این آیات را می‌نوشتیم، ممکن بود آیه ۱۶ را اینگونه به پایان برسانیم: «... برای بنای خود در حقیقت.» اما این چیزی نیست که روح‌القدس به پولس نوشت. حقیقت برای تغذیه بدن مسیح ضروری است، اما رشد صحیح بدن باید در بستر محبت باشد، که شامل مقابله و همچنین شفقت است. بنابراین هدف حقیقت، که موعظه و تعلیم داده می‌شود، فراتر از درک، باور، و پایبندی به آن حقیقت است. رشد روحانی محدود و نامتعادل نتیجه در کلیساهایی است که هدف، دکترین صحیح به خودی خود است، نه دکترین صحیح به عنوان وسیله‌ای برای رسیدن به هدف. باور به چیزهای صحیح عالی است، اما اگر باورهای صحیح منجر به محبت فعال برای خداوند و مردم او نشود، تعلیم کمتر از هدف بوده است.
تعلیم صحیح
دکترین که واقعاً ارتدوکس است، منجر به محبت فعال خواهد شد! در مقابل تعلیمی که غیرارتدوکس یا نامتعادل است، تعلیم صحیح محبت را تولید خواهد کرد – نه صرفاً گمانه‌زنی (۱:۴) یا بحث بی‌ثمر (۱:۶). همین نکته در اول تیموتائوس ۶:۳-۵ نیز بیان شده است. «کلمات سالم» (۶:۳) به معنای دکترین است که برای بدن مسیح سالم و مفید است. کلمات سالم منجر به خداپرستی می‌شوند – نه تنها اعتقاد خداپرستانه، بلکه زندگی خداپرستانه. هنگامی که مردم خدا با خداپرستی مشخص می‌شوند، هدف محبت حاصل شده است. دکترین که سالم نیست به سلامت و کمال بدن کمک نمی‌کند، بلکه منجر به «حسادت، نزاع، بدگویی، سوءظن‌های شیطانی و اصطکاک مداوم» (۶:۴-۵) می‌شود. اگر هر یک از این مشکلات در کلیسا یا گروه رفاقت شما – یا در زندگی خودتان – آشکار است، این به شدت نشان می‌دهد که هدف دکترین سالم هنوز به دست نیامده است.
در زمان تیموتائوس، معلمانی که هدف را از دست داده بودند، بر مطالب خارج از کتاب مقدس – «افسانه‌ها» و «نسب‌نامه‌ها» (۱:۴) – و همچنین موشکافی در مورد چیزهای غیرضروری برای ایمان – «مسائل بحث‌برانگیز و اختلافات در مورد کلمات» (۶:۴) – تأکید می‌کردند. ما امروز می‌توانیم همین اشتباه را مرتکب شویم. صرف زمان زیاد برای موعظه و تعلیم خارج از کتاب مقدس در مورد نوشته‌های آپوکریف و باستانی خارج از کتاب مقدس، انحراف از هدف دکترین سالم است. چاشنی زدن به یک موعظه با موضوعاتی مانند «آیا عیسی می‌توانست در کارگاه نجاری اندازه‌گیری اشتباهی انجام داده باشد؟» ممکن است جماعت را از خواب بیدار نگه دارد، اما قطعاً بر هدف محبت از دل پاک، وجدان نیکو و ایمان بی‌ریا تمرکز نمی‌کند. سخنرانی‌های مداوم در مورد مسائل جانبی مانند موسیقی راک یا تاریخ بازگشت دوم ممکن است جمعیت بیشتری را جذب کند، اما کمتر از هدف تعلیم کتاب مقدس خواهد بود. این نوع موعظه و تعلیم منجر به صرفاً گمانه‌زنی (۱:۴)، بحث بی‌ثمر (۱:۶)، حسادت، نزاع، بدگویی، سوءظن‌های شیطانی و اصطکاک (۶:۴-۵) می‌شود.
چه محبتی؟
محبتی که هدف تعلیم و موعظه سالم است، محبتی است از دل پاک، وجدان نیکو و ایمان بی‌ریا. محبت از دل پاک، محبتی است که از انگیزه‌های ناپاک پنهان عاری است. محبت از دل پاک نمی‌پرسد: «چه چیزی برای من در آن است؟» محبت از دل پاک از تعلیمی می‌آید که پیوسته عیسی مسیح را به عنوان نجات‌دهنده و الگویی که باید از آن پیروی کنیم، بالا می‌برد.
محبت از وجدان نیکو، محبتی است که زندگی مسیح‌گونه را تمرین می‌کند. مسیحیان با وجدان نیکو بدهی‌های خود را به موقع پرداخت می‌کنند و در امتحانات و مالیات‌های خود تقلب نمی‌کنند. موعظه‌ای که شامل کاربرد عملی کتاب مقدس باشد، محکومیت و اصلاح و در نهایت محبت از وجدان نیکو را به ارمغان می‌آورد.
محبت از ایمان بی‌ریا، محبتی است که ماسک نمی‌زند. «کلیسا بازی» نمی‌کند و صرفاً به خدا لبخند نمی‌زند و تنها تلاش‌های ضعیفی برای زندگی به سبک کتاب مقدس نمی‌کند. با اعتماد کامل مشخص می‌شود. خدمت مداوم در مورد شخصیت خدا و هدف او برای انسان منجر به محبت از ایمان بی‌ریا خواهد شد.
مسیحیان در حال رشد مسئولیت دارند که هم تعلیم دهند و هم تعلیم ببینند. آیا شما در حال رشد هستید؟ به یاد داشته باشید که هدف موعظه و تعلیم کتاب مقدس بیش از دکترین صحیح است! این محبت از دل پاک، وجدان نیکو و ایمان بی‌ریا است.
