دنیای متعادل من – همیشه در آن، اما دیگر از آن نیستم
همه ایمانداران با کشمکش شاگرد خداوند بودن و تأثیرگذاری بر اطرافیان بدون به خطر انداختن شهادت مسیحی خود با همرنگ شدن با فرهنگ دنیوی دست و پنجه نرم می‌کنند. این کشمکش هر روز ما را با انتخاب‌هایی روبرو می‌کند.
عیسی در دعای خود به پدر، پیروان خود را به دو روش جالب توصیف کرد: «آنها هنوز در دنیا هستند» (یوحنا ۱۷:۱۱ NIV) و «آنها دیگر از دنیا نیستند» (یوحنا ۱۷:۱۴). این تناقض ظاهری، راز گیج‌کننده اما ساده زندگی مسیحی است – «در» دنیا، اما نه «از» دنیا.
«در دنیا» به این معنی است که هر شخص چالش‌ها و انتخاب‌های یکسانی را در مورد چگونگی زندگی بر اساس حقایق شناخته شده و منابع موجود به اشتراک می‌گذارد. «از دنیا نبودن» به این معنی است که فرد خارج از هنجار متولد شده است، تفاوت‌های اساسی بین او و دیگران وجود دارد، و فرد پاسخگویی به خدا را در زندگی خود در اولویت قرار داده است. بنابراین، مردان یا زنان، پسران یا دختران ایماندار که جدا از دنیا زندگی می‌کنند، باید سبک زندگی متفاوتی نسبت به ناباوران اطراف خود داشته باشند.
در عمل
این شیوه زندگی مسیح‌محور در هر جنبه‌ای از زندگی ما تأثیر می‌گذارد. در مورد ازدواج، یک مسیحی باید از خود بپرسد:
خداوند عیسی مسیح در مورد انتخاب همسر چه می‌آموزد؟ (متی ۵:۳۲؛ ۱۹:۴-۱۲).
- چگونه خانه خود را بنا خواهیم کرد؟ (متی ۷:۲۴-۲۷؛ ۱۰:۳۴-۳۹؛ ۱۲:۲۵؛ مرقس ۱۰:۲۹-۳۱؛ یوحنا ۱۲:۱-۳؛ ۱۴:۲۳-۲۴).
- راه‌های مسیحی برای رفتار با یکدیگر و الگوی خوب بودن برای فرزندانمان چیست؟ (متی ۷:۱۱-۱۲؛ ۱۸:۲-۶؛ ۱۹:۱۳-۱۵؛ ۲۱:۱۵-۱۶؛ مرقس ۱۳:۱۲-۱۳).
- دستور خدا باید بر خواسته‌های والدین، بزرگان قبیله و جامعه اولویت داشته باشد. ما «در» دنیا هستیم زیرا چاره‌ای نداریم، اما نباید «از» آن باشیم. ما می‌توانیم و باید انتخاب کنیم که از نظر مسیحی متفاوت باشیم!
یک مسیحی که دعوتش کار در دنیای تجارت است، باید از خود بپرسد:
خداوند ما عیسی مسیح در مورد سخت‌کوشی چه می‌آموزد؟ (متی ۹:۳۷-۳۸؛ ۲۰:۱-۱۶؛ ۲۵:۱۴-۳۰؛ لوقا ۵:۱-۱۱؛ ۱۰:۷،۳۸-۴۲؛ یوحنا ۷:۱۷-۱۸؛ ۹:۴).
- دستور خدا در مورد صداقت چیست؟ (لوقا ۱۶:۱-۱۵).
- آیا من تنها به دنبال پول هستم؟ (متی ۶:۱۹-۲۱،۲۴،۲۵-۳۴).
- مسئولیت‌های من در قبال تأمین خانواده‌ام چیست؟ (مرقس ۵:۱۸-۲۰،۴۰-۴۳؛ ۷:۱۰-۱۳؛ ۱۰:۱۹؛ لوقا ۷:۱۲-۱۵؛ یوحنا ۱۹:۲۵-۲۷).
- خطر واقعی همرنگ شدن با طرز فکر و کار دنیا وجود دارد، وقتی که ما ۴۰ تا ۵۰ ساعت در هفته را در دنیای تجارت می‌گذرانیم. ما نباید کاری را که دیگران انجام می‌دهند، فقط «به این دلیل که همه انجام می‌دهند» انجام دهیم. ایمانداران باید متفاوت باشند!
شهادت ما
اگرچه ما با اطرافیان خود انتخاب‌های یکسانی در مورد چگونگی زندگی داریم، اما باید یک تفاوت اساسی را نشان دهیم: ما در وهله اول و مهمتر از همه، در برابر خدا مسئول هستیم. ما باید کشمکش بین تأثیرگذاری و سازش را به درستی درک کنیم. برخی چیزها بر شهادت ما تأثیر نمی‌گذارند، اما برخی دیگر تأثیر می‌گذارند. اگر دومی را انجام دهیم، ممکن است هیچ شهادت مسیحی برایمان باقی نماند! و من اغلب دریافته‌ام که غیرمسیحیان استانداردهای بالاتری برای ایمانداران دارند تا ما برای خودمان.
به عنوان شاگردان مسیحی، روابط ما با هر کسی که ملاقات می‌کنیم باید نجات‌دهنده ما، عیسی مسیح را ستایش کند. ما ممکن است تنها پنجره‌هایی باشیم که دیگران از طریق آنها نگاهی گذرا به او می‌اندازند. این سؤال را از خود بپرسید: آیا هر کسی که با او در تماس هستم، می‌خواهد با خدای-انسانی که ادعا می‌کنم به او خدمت می‌کنم، ملاقات کند؟ آیا من عیسی را به همان وضوح و دقت که باید، منعکس می‌کنم؟ من هرگز نمی‌توانم به طور کامل با این دنیا هماهنگ باشم تا زمانی که «با روح [مقدس] همگام باشم» (غلاطیان ۵:۲۵). قدوسیت خدا در من راهی محکم برای آزمایش آنچه می‌توانم و نمی‌توانم انجام دهم، فراهم می‌کند.
تعادل یا کشمکش
من اغلب شنیده‌ام که مردم از «تعادل» بین زندگی «در» یا «خارج از» دنیا صحبت می‌کنند. من خودم زمانی از این اصطلاحات استفاده می‌کردم، اما اکنون کلمه «کشمکش» را ترجیح می‌دهم. چرا؟ «تعادل» به معنای برابر بودن چیزهاست. اما «کشمکش» نشان می‌دهد که چیزها در حال کشیده شدن هستند – استرس و ناراحتی وجود دارد.
همانطور که سیم‌های محکم، برج‌ها و تیرهای بلند را راست نگه می‌دارند، ما نیز به سیم‌های حقیقت برای زندگی نیاز داریم – هر یک با کشمکش می‌کشد و نیروی مناسب را از هر جهت اعمال می‌کند تا شهادت ما را در شرایط بادی این دنیا روز به روز با جسارت به اهتزاز درآورد. به جای اینکه با تماس روزانه ما با دنیا کسل شود، زندگی نزدیک به قلب خداوند عیسی، شهادت ما را همیشه چراغی از نور خواهد ساخت که در هر شرایطی که برای ما پیش آید، روشن و بی‌عیب و نقص می‌درخشد.
در دعای عیسی در یوحنا ۱۷، در آیه ۱۱ می‌بینیم که پیروان او باید «به نام» (خدای پسر، خداوند عیسی) «محافظت شوند» و در آیه ۱۷ که آنها باید «به حقیقت» (کلام خدا، کتاب مقدس) «مقدس شوند». شاید اینها دو سیم راهنما باشند. آیات ۱۸-۱۹ یک پارادوکس متشنج دیگر را ارائه می‌دهند: «همانطور که تو مرا به دنیا فرستادی، من نیز آنها را به دنیا فرستادم. برای آنها خود را تقدیس می‌کنم، تا آنها نیز واقعاً تقدیس شوند.» فرستاده شده اما تقدیس شده! به عبارت دیگر، این بدان معناست که مسیحیان باید از ناباوران جدا شوند در حالی که درست در میان آنها فرستاده می‌شوند تا نشانه‌هایی باشند که به نجات‌دهنده ما، خداوند عیسی مسیح اشاره می‌کنند.
کاربرد شخصی
برای اعمال این به خودتان، در آینه این دو سناریو نگاه کنید. اول، در هر زمینه از زندگی فقط کاری را انجام دهید که می‌توانید به نام عیسی انجام دهید. هر چیزی را که اگر علنی شود به نام او آسیب می‌رساند، متوقف کنید. دوم، تمام کارهایی را که در روابط خانوادگی، کاری و اجتماعی انجام می‌دهید، با کلام خدا آزمایش کنید.
هواپیماهایی که در آسمان‌های ما در ارتفاع بالا پرواز می‌کنند، توسط برنامه‌های پروازی و زمان‌بندی‌های توافق شده، همراه با خلبانان، کنترل‌کنندگان ترافیک هوایی و کمک‌های ناوبری در مسیر خود نگه داشته می‌شوند. قطارهایی که با سر و صدا از شهرهای ما در سفرهای از اینجا به آنجا می‌گذرند نیز توسط عوامل مختلفی از جمله زمان‌بندی‌ها، سیگنال‌دهی، مهندسان و از همه مهمتر، دو ریل فولادی سنگین در جای خود نگه داشته می‌شوند. فقط تصور کنید اگر هواپیماها یا قطارها از این محدودیت‌ها آزاد بودند چه اتفاقی می‌افتاد! به زودی تصادفات متعدد و هرج و مرج رخ می‌داد. محدودیت‌های آنها، که با یکدیگر در کشمکش هستند، در واقع به آنها آزادی می‌دهد تا کاری را که انجام می‌دهند، انجام دهند!
ما به عنوان مسیحیان، خارج از هنجار متولد شده‌ایم، دوباره متولد شده‌ایم تا زندگی روحانی در ملکوت خدا داشته باشیم. ما در این زندگی دنیوی در مسیری متفاوت از کسانی که هنوز نجات نیافته‌اند، سفر می‌کنیم. زندگی ابدی ما به این معنی است که ما با حقیقت زندگی می‌کنیم – زندگی را در پرتو کلام خدا زندگی می‌کنیم (یوحنا ۳:۱۶-۲۱).
ما در سیاره خود در میان همنوعان خود زندگی می‌کنیم، اما جدا از آنها. با توجه به همان انتخاب‌هایی که همه دارند، ما متفاوت انتخاب می‌کنیم. ما به سادگی می‌خواهیم مانند خداوند عیسی مسیح باشیم که زندگی و مرگ او، هنوز هم و برای همیشه از همه دیگران برجسته خواهد بود. هیچ راه بهتری برای شاهد بودن برای او وجود ندارد (یوحنا ۲۰:۲۱-۲۳،۳۱؛ اعمال ۱:۸).
