هارون در این مرحله دستورالعمل‌هایی را برای یک مناسبت خاص، یعنی روز بزرگ کفاره (لاویان ۲۳:۲۷)، دریافت می‌کند. عبرانیان ۹ (آیات ۷، ۱۲، ۲۵) به این رویداد اشاره دارد. سالی یک بار، کاهن اعظم پس از تقدیم قربانی برای خود، قربانی دیگری را برای تمام گناهان مردم که در طول سال مرتکب شده بودند، تقدیم می‌کرد. سپس خون این قربانی را به داخل پرده می‌آورد و آن را بر روی تخت رحمت می‌پاشید. این عمل نام خود را به تخت رحمت می‌دهد. «این خون است که برای جان کفاره می‌کند» (لاویان ۱۷:۱۱). مطالبات تخت خدا برآورده شد و او می‌توانست با لطف به قوم خود نگاه کند. نه اینکه خون یک بز می‌توانست قدرت پاک کردن حتی یک گناه از تمام گناهانی را که مردم در طول یک سال مرتکب شده بودند، داشته باشد، بلکه از قبل به خدا در مورد خون گرانبهای بره او سخن می‌گفت.
برخلاف آنچه ممکن است فکر کرده باشیم، هارون قرار نبود خود را در لباس‌های جلال و زیبایی در برابر خداوند ظاهر کند. او تمام جلال خود را در حضور جلال خدا از خود دور کرد و فقط می‌توانست در آنجا با لباس کتان ظریف (۱۶:۴)، نمادی از عدالت عملی (مکاشفه ۱۹:۸)، ظاهر شود.
بوی شیرین بخور هارون را به داخل پرده همراهی می‌کرد. به همین ترتیب، مسیح وارد قدس‌الاقداس شده است و عطر شیرین تمام جلال‌های عالی خود را به خدا تقدیم می‌کند.
