خورشید تازه از پشت آن ابر بیرون آمده و ما را به آن وعده پرفیض هدایت می‌کند.
برای شما که از نام من می‌ترسید، خورشید عدالت با شفا در بال‌هایش طلوع خواهد کرد. (ملاکی 4:2)
چه دلپذیر، چه نشاط‌آورند آن پرتوها — اما چقدر دلپذیرترند جلوه‌های شیرین عشق نجات‌دهنده! ابرهای خطا پراکنده می‌شوند، و بخارهای سرد بی‌اعتقادی تبخیر و متفرق می‌شوند. جنبه‌ای جدید به همه چیز داده می‌شود، و روح می‌خواند،
«ای خداوند، تو را ستایش خواهم کرد، اگرچه بر من خشمگین بودی، خشم تو برگشته است — و تو مرا تسلی می‌دهی.»
نعمت‌های ایمان، محبت و فروتنی قوت می‌گیرند؛ و برای جلال خدا، افتخار دین و خیر روح به کار گرفته می‌شوند.
همانطور که جهان به «خورشید» در کره پرجلالش وابسته است — به یاد می‌آورم که نجات‌دهنده من بی‌نهایت است؛ نام او بالاتر از هر نامی است، جلال عیسی، فدیه‌دهنده پرجلال من بالاتر از آسمان است، در حالی که زمین پر از ستایش اوست.
عمانوئیل پرفیض! «خورشید و سپر» من باش. قلب فقیر و ناامید مرا با پرتوهای رحمت، محبت و فیض خود نیرومند، تازه و تسلی ده!
او خورشید است — پرتوهایش فیض است، مسیرش شادی و عدالت است ملت‌ها شاد می‌شوند وقتی او ظاهر می‌شود تا ابرهایشان را دور کند و اشک‌هایشان را خشک کند.
ج.اس.ام.
