هر یک از چهار انجیل هدف خاص خود را دارد. در متی، خداوند یهودیان را به عنوان مسیح ملاقات می‌کند. در مرقس، او دنیای نیازمند را به عنوان خادم آن نیاز ملاقات می‌کند. در لوقا، او خانواده انسانی را ملاقات می‌کند تا با آنها به عنوان پسر انسان سخن بگوید. در یوحنا، او کلیسا یا خانواده آسمانی را به عنوان پسر پدر ملاقات می‌کند تا آنها را برای خانه آسمانی‌شان آموزش دهد.
«پسر انسان» عنوانی با معنای بسیار گسترده است. این عنوان انسان را در کمال خود، انسانی مطابق با خدا، بیان می‌کند. انسان در عیسی چیز جدیدی است و در او ما تمام زیبایی‌های انسانی و اخلاقی ممکن را می‌بینیم. نه تنها تمام این کمال اخلاقی با عنوان «پسر انسان» هنگامی که به خداوند عیسی اطلاق می‌شود، بیان می‌شود، بلکه تمام رنج‌ها و تمام شأن و منزلت او نیز با او به این عنوان مرتبط است.
به عنوان پسر انسان، او فروتن شد (مزمور 8)، اما او همچنین به دست راست جلال در اعلی علیین سرافراز شد (مزمور 110). به عنوان پسر انسان، او جایی برای سر گذاشتن نداشت (لوقا 9:58)، اما او همچنین نزد قدیم‌الایام می‌آید تا پادشاهی را بگیرد (دانیال 7:13). داوری به او به عنوان پسر انسان سپرده شده است (یوحنا 5). به عنوان پسر انسان، او نبی، کاهن، پادشاه، وارث، و خداوند همه چیز، و سر و داماد کلیسا است. به عنوان پسر انسان، او بر روی زمین قدرت بخشش گناهان را دارد (متی 9:6) و خداوند سبت است (مرقس 2:28)، اگرچه، به همین عنوان، او سه روز و سه شب در قلب زمین آرمید (متی 12:40). به عنوان پسر انسان، او زارع خسته بذر بود، و او دروگر پرجلال محصول خواهد بود. به عنوان پسر انسان، او مصلوب شد و دوباره برخاست (متی 17:9، 22-23)، اما در تمام این مدت، او جایگاه مناسب خود را در آسمان داشت (یوحنا 3:13-14). و، به عنوان پسر انسان، او مرکز همه چیز، آسمانی و زمینی است (یوحنا 1:51)، زیرا در انسان بود که خدا، از قدیم، تصویر خود را قرار داده بود، و هنگامی که اولین انسانی که از زمین بود آن تصویر را شکست، پسر خدا متعهد شد که آن را بازگرداند، تا هدف الهی را در انسان توسط انسان به انجام رساند، و انسان را در آن جایگاه افتخار و اعتماد قرار دهد که خدا از قدیم برای او فراهم کرده بود. این عنوان یا نام خداوند، «پسر انسان»، خود را با تمام غم و اندوه او و با تمام شأن و منزلت او نیز پیوند می‌دهد، به جز مواردی که به عنوان «بر همه، خدای متبارک تا ابد» از آن اوست. او به عنوان انسان مسح شده آمد تا انسان را مطابق با ذهن آسمان به نمایش بگذارد، و برای خدای متبارک در میان خانواده انسانی که عمیقاً از او سرپیچی کرده بودند، ایستاد. او آن پاک و بی‌عیب بود، و بدین ترتیب، در میان دیگران رشد کرد، او همه کسانی را که شبیه خودش نبودند، آشکار می‌کند. او معبد انسانی بی‌عیب و نقص است که در ابتدا توسط روح‌القدس برپا شد و سپس توسط او پر شد (لوقا 1:35؛ 4:1).
او انسان فروتن است که در اینجا در غم و اندوه، تا مرگ صلیب، رنج کشید (فیلیپیان 2). او انسان سرافراز است که اکنون با جلال و افتخار تاج‌گذاری شده و به زودی تمام سلطنت را خواهد داشت (عبرانیان 2).
