پولس رسول در نوشتن به برادران محبوب خود در تسالونیکی، شادی خود را ابراز کرد، زیرا ایمان آنها به شدت در حال رشد بود، که با محبت آنها نسبت به یکدیگر مشهود بود. او از این فرصت استفاده می‌کند تا آنها را از تعلیمات دروغین خطرناکی که در مورد روز خداوند – زمانی که داوری عادلانه بر بی‌دینان خواهد آمد – در حال انتشار است، برحذر دارد.
بی‌دینی، یا شرارت، در زمان رسول به شکل پنهان یا رازآلود خود در حال کار بود. تلاشی برای تضعیف حقیقت و بی‌قرار کردن مقدسین در تسالونیکی با تلاش برای متقاعد کردن آنها که روز خداوند از پیش فرا رسیده است، وجود داشت. با این حال، پولس به آنها اطمینان می‌دهد که رنج‌های کنونی آنها به دست مردان بی‌دین، روز خداوند نبود. پس از اینکه کلیسای حقیقی خدا در ربوده شدن به آرامش خود وارد شود، آنگاه بی‌دینانی که باقی مانده‌اند، داوری عادلانه خدا را متحمل خواهند شد.
پس از اینکه مقدسین در ربوده شدن به آسمان برده شوند، محدودیت برداشته خواهد شد و بی‌دینی مانند سیل وارد خواهد شد. آنگاه «آن بی‌دین» آشکار خواهد شد، خود را به عنوان خدا بالا خواهد برد، در معبد خدا خواهد نشست و خود را خدا فرض خواهد کرد (دوم تسالونیکیان ۲:۳). این اوج شرارت است که در یک مرد، مرد گناه، خلاصه شده است، «که خداوند او را با نفس دهان خود هلاک خواهد کرد و با درخشش آمدن خود نابود خواهد ساخت.»
همانطور که این روز بی‌دینی را در حال نزدیک شدن می‌بینیم، با این کلمات تسلی می‌یابیم: «ما موظفیم که همیشه برای شما، ای برادران محبوب خداوند، خدا را شکر کنیم، زیرا خدا از ابتدا شما را برای نجات از طریق تقدیس توسط روح و ایمان به حقیقت برگزید… بنابراین، ای برادران، ثابت‌قدم باشید» (دوم تسالونیکیان ۲:۱۳، ۱۵).
