عمل و درک اعتراف به گناهان

اعتراف به گناهان

از نمونه‌های موجود در کتب مقدس می‌بینیم – یوسف و داوود – که گناه علیه خداست. وقتی همسر اربابش سعی می‌کرد یوسف را به گناه وسوسه کند، او پرسید: «پس چگونه می‌توانم این شرارت بزرگ را انجام دهم و علیه خدا گناه کنم؟» (پیدایش ۳۹:۹-۱۰ KJV). یوسف از این گناه بازداشته شد.

از ۲ سموئیل ۱۱ می‌دانیم که داوود با بت‌شبع زنا کرد و سپس شوهر او، اوریای حتی، را در جنگ به قتل رساند. پس از اینکه ناتان نبی او را در مورد این گناهان سرزنش کرد، داوود نوشت: «من گناهان خود را اقرار می‌کنم، و گناه من همیشه در برابر من است. تنها علیه تو، تو گناه کرده‌ام، و این شرارت را در نظر تو انجام داده‌ام» (مزامیر ۵۱:۳-۴).

از طریق این نمونه‌ها می‌بینیم که اعتراف ابتدا باید به خدا انجام شود. اول یوحنا ۱:۹ به ما می‌گوید: «اگر گناهان خود را اعتراف کنیم، او امین و عادل است که گناهان ما را ببخشد و ما را از هر ناراستی پاک کند.» نه تنها اعتراف لازم است، بلکه ترک گناه نیز ضروری است. «کسی که گناهان خود را می‌پوشاند، موفق نخواهد شد، اما هر که آنها را اعتراف کند و ترک کند، رحمت خواهد یافت» (امثال ۲۸:۱۳). بنابراین در رابطه با بسیاری از گناهان ما، دیگران بخشی از اعتراف ما نیستند. بلکه، این فقط اعتراف شخصی مستقیماً به خداست، همانطور که باید ویژگی تمام گناهان ما باشد.

در متی ۱۸:۱۵ می‌بینیم که اگر برادرم علیه من گناه کند، باید نزد برادرم بروم و سعی کنم موضوع را بین او و خودم حل کنم. این یک مسئله شخصی بین دو نفر است، بنابراین هرچه کمتر به دیگران اطلاع داده شود، بهتر است. اعتراف باید به افرادی که در حوزه تأثیر هستند محدود شود، مگر اینکه شامل مسئولیت شخصی باشد. «گناهان خود را به یکدیگر اعتراف کنید و برای یکدیگر دعا کنید» (یعقوب ۵:۱۶).

غلاطیان ۶:۱ به این فکر اضافه می‌کند و نشان می‌دهد که همه نباید درگیر یا مطلع شوند. در آنجا می‌خوانیم: «اگر مردی در هر گناهی گرفتار شود، شما که روحانی هستید، چنین کسی را با روح ملایمت بازگردانید، با در نظر گرفتن خودتان مبادا شما نیز وسوسه شوید.»

با این حال، وضعیت در ۱ قرنتیان ۵ متفاوت است. در آنجا گناهی بود که به خوبی شناخته شده بود، در آیه ۱ به عنوان «معمولاً گزارش شده» (KJV) توصیف شده است. به این ترتیب، گناه باید به صورت آشکار مورد رسیدگی قرار می‌گرفت (به آیات ۴-۵ مراجعه کنید). شهادت باید بازگردانده می‌شد. باید به صورت عمومی شناخته می‌شد که موضوع قضاوت و رسیدگی شده است و نظم در خانه خدا برقرار است.

در موارد گسترده‌ای که بسیاری ممکن است از یک گناه مطلع باشند، کسانی که روحانی هستند باید کسانی باشند که به موضوع رسیدگی می‌کنند. آنها باید فقط جزئیات صحیح و اساسی را به اشتراک بگذارند، تا مشخص شود که موضوع مورد رسیدگی قرار گرفته است. لازم نیست تمام جزئیات فاش شود.

در کتب مقدس می‌بینیم که گناه آلوده می‌کند. هنگامی که قربانی گناه تقدیم می‌شد، کاهنانی که با قربانی گناه سروکار داشتند، باید لباس‌های خود را می‌شستند و پس از آن پاک محسوب می‌شدند (به لاویان ۱۶:۲۳-۲۸ مراجعه کنید). این نشان می‌دهد که حتی کسانی که با مسائل گناه سروکار دارند، به نوعی تحت تأثیر آن قرار می‌گیرند. بنابراین، هرچه تعداد کمتری که کاملاً ضروری هستند باید با چنین مسائلی سروکار داشته باشند، تا آلودگی به کمترین تعداد ممکن محدود شود.

پاسخ داده شد