قربانی صلح – جشن صلح
«و با خون صلیب خود صلح برقرار کرده...» — کولسیان 1:20 KJV
هفت فصل اول لاویان به تفصیل پنج نوع قربانی یا هدیه مختلف را که باید توسط بنی‌اسرائیل تقدیم می‌شد، بیان می‌کند. همانطور که آنها را با عهد جدید مقایسه می‌کنیم، می‌بینیم که هر یک چیزی از شخص و کار خداوند عیسی مسیح را ارائه می‌دهد. این همان چیزی است که خدا در کلام خود از آن سخن گفتن لذت می‌برد!
مروری بر قربانی‌ها
این پنج قربانی را می‌توان به دو دسته تقسیم کرد: قربانی‌های بوی خوش (قربانی سوختنی، قربانی آردی و قربانی صلح) و قربانی‌های بدون بوی خوش (قربانی گناه و قربانی تقصیر). در دسته اول، مسیح به عنوان آورنده جلال برای خدا تأکید می‌شود – بوی خوش یا عطری که به سوی خدا صعود می‌کند. در دسته دوم، مسیح به عنوان کسی که با گناه سروکار دارد، فکر برجسته است، و بر این اساس هیچ بوی خوشی برای خدا وجود نداشت (به جز در چربی سوخته شده بر روی مذبح، 4:31).
قربانی‌ها جنبه‌های مختلفی از کار خداوند عیسی را در زندگی و مرگ او، همراه با نتایج آن هم برای خدا و هم برای ما، به ما ارائه می‌دهند. آنها همچنین تصویری از آنچه ما می‌توانیم در پرستش خود به خدای پدر و خداوند عیسی در مورد کار او بیاوریم، ارائه می‌دهند. همانطور که بیشتر در مورد خداوند مبارک و کار او از طریق این قربانی‌ها می‌آموزیم، مواد بیشتری برای قربانی ستایش، یعنی ثمره لب‌های ما که نام او را شکر می‌گویند، خواهیم داشت (عبرانیان 13:15).
قربانی سوختنی: قربانی سوختنی، خداوند عیسی را به عنوان کسی که کاملاً وقف پدر و اراده پدر است، حتی تا مرگ، نشان می‌دهد. تمام حیوان بر روی مذبح سوزانده می‌شد. «آنگاه گفتم: «اینک می‌آیم: در طومار کتاب درباره من نوشته شده است، ای خدای من، من از انجام اراده تو لذت می‌برم: آری، شریعت تو در قلب من است» (مزامیر 40:7-8). هرگز انسانی کاملاً وقف خدا و انجام اراده او نبود – تا زمانی که پسر خدا انسان شد. برخورد مسیح با گناه، فکر برجسته در این قربانی نیست. در عوض، بر آنچه مسیح شخصاً برای پدر بود، تمرکز دارد. آیه‌ای در عهد جدید که شخصیت قربانی سوختنی را به ما نشان می‌دهد این است: «اما تا جهان بداند که من پدر را دوست دارم؛ و همانطور که پدر به من فرمان داد، من نیز چنین می‌کنم» (یوحنا 14:31). همچنین در نظر بگیرید: «و در محبت گام بردارید، همانطور که مسیح نیز ما را دوست داشت، و خود را برای ما به عنوان هدیه و قربانی برای خدا به بوی خوش تقدیم کرد» (افسسیان 5:2). انجیل یوحنا به ویژه خداوند عیسی را به عنوان قربانی سوختنی معرفی می‌کند.
قربانی آردی یا غله: هیچ خونی با قربانی آردی (که «گوشت» نیز نامیده می‌شود) ریخته نمی‌شد. این قربانی زندگی کامل خداوند عیسی را به تصویر می‌کشد که برای پدر بسیار دلپذیر بود. یوحنا 17:4 قربانی آردی را به ما نشان می‌دهد: «من تو را بر زمین جلال دادم: کاری را که به من دادی تا انجام دهم، به پایان رساندم.» زندگی کامل خداوند عیسی به عنوان قربانی آردی واقعی در هر چهار انجیل دیده می‌شود.
قربانی صلح: در قربانی صلح یا «رفاقت»، کار مسیح را می‌بینیم که هر مانعی را برای لذت بردن ما از رفاقت با خدا و رفاقت او با ما برطرف می‌کند. زمانی بود که ما از خدا دور بودیم، اما اکنون از طریق خون گرانبهای مسیح نزدیک شده‌ایم (افسسیان 2:13). ما با خدا دشمنی داشتیم؛ اکنون آشتی کرده‌ایم (کولسیان 1:21). در قربانی صلح سهمی برای خدا، کاهن، قربانی‌کننده و خانواده‌اش وجود داشت. هر کس سهمی داشت.
انجیل لوقا اغلب «انجیل قربانی صلح» نامیده شده است، و به ویژه در فصل‌های 14 و 15 نتایج صلحی را که خداوند بر صلیب برقرار کرد، می‌بینیم. کلمات پدر را به خادمانش در مورد پسر ولگرد بازگشته به یاد آورید: «بهترین جامه را بیاورید و بر او بپوشانید؛ و انگشتری بر دستش و کفش بر پاهایش بگذارید: و گوساله فربه را بیاورید و آن را بکشید؛ و بخوریم و شاد باشیم» (لوقا 15:22-23). با هم غذا خوردن نوعی رفاقت است. گوساله فربه که پدر و پسر بازگشته‌اش باید با هم تقسیم می‌کردند، تصویری از قربانی صلح است.
قربانی گناه: هم قربانی گناه و هم قربانی تقصیر با گناه سروکار داشتند، اما متفاوت هستند. قربانی گناه کار خداوند عیسی را به تصویر می‌کشد که با آلودگی و ناپاکی ناشی از گناه سروکار دارد. قربانی تقصیر برای گناهان خاصی بود که علیه خدا و انسان مرتکب شده بود. گناه ما را برای حضور مقدس خدا نامناسب کرده است.
خداوند در عدالت باید هر چیزی را در ما که مخالف طبیعت مقدس اوست، داوری کند. چگونه می‌توانست ما را به حضور خود بیاورد؟ پولس رسول به ما پاسخ می‌دهد: «زیرا او کسی را که گناه نمی‌شناخت، برای ما گناه ساخت، تا ما در او عدالت خدا شویم» (2 قرنتیان 5:21). خداوند عیسی همان چیزی شد که ما بودیم – گناه – تا ما همان چیزی شویم که اوست – عدالت خدا. این به چه معناست؟ اینکه در مسیح، خدا دیگر چیزی برای محکوم کردن در ما نمی‌یابد، زیرا او همه آن را در پسر مبارک خود بر صلیب محکوم کرده است (رومیان 8:1،3). خداوند عیسی به عنوان قربانی گناه واقعی در انجیل مرقس تأکید شده است.
قربانی تقصیر: هنگامی که ما نجات می‌یابیم، معمولاً مسیح به عنوان قربانی تقصیر است که ابتدا درک می‌کنیم. ما کارهای بد زیادی انجام داده‌ایم، و مسیح به طور کامل بدهی را که به خدا بدهکار بودیم، پرداخت کرده است. «بدهی» در قربانی تقصیر تأکید شده است – می‌بینیم که علاوه بر قوچی که به عنوان قربانی تقدیم می‌شد، «یک پنجم» نیز باید اضافه می‌شد. بنابراین خداوند می‌توانست به طور نبوی بگوید: «آنچه را که نگرفته بودم، بازگرداندم» (مزامیر 69:4). او بهای گناهان ما را پرداخت و خدا را در مورد آنها جلال داده است. به عبارت دیگر، او نشان داد که خدا در قدوسیت خود در داوری گناه، و همچنین در محبت خود در نجات گناهکار، چیست. انجیل متی، که اغلب فکر بدهی را دارد (به عنوان مثال: متی 18:23-35)، انجیلی است که خداوند عیسی را به عنوان قربانی تقصیر واقعی معرفی می‌کند. هم متی و هم مرقس فریاد خداوند را به عنوان کسی که خدا او را ترک کرده بود، هنگامی که برای ما گناه شد، ثبت کرده‌اند (متی 27:46؛ مرقس 15:34).
قربانی صلح با جزئیات بیشتر
لاویان 3
همانطور که گفتیم، قربانی صلح کار خداوند عیسی را به عنوان برطرف کننده هر مانعی برای رفاقت با خدا نشان می‌دهد: او «با خون صلیب خود صلح برقرار کرده است» (کولسیان 1:20). همچنین جشن آن صلحی را که اکنون بین یک ایماندار آمرزیده شده و یک خدای مقدس وجود دارد، به ما نشان می‌دهد.
در لاویان 3، به ویژه جنبه خدایی قربانی، علاوه بر بهایی که باید برای صلح ما با خدا و ورود به رفاقت با او پرداخت می‌شد، به ما نشان داده می‌شود. به همین دلیل بر چربی و خون تأکید می‌شود، که هر دو کاملاً برای خدا بودند. چربی از انرژی حیوان سخن می‌گوید و به ما یادآوری می‌کند که در خداوند عیسی، تمام انرژی‌های او کاملاً وقف انجام اراده پدرش بود: «من همیشه کارهایی را انجام می‌دهم که او را خشنود می‌سازد» (یوحنا 8:29). اشعیا نبی به ما می‌گوید که او روی خود را مانند سنگ خارا محکم کرد (اشعیا 50:7) و نمی‌توانست از انجام آن اراده منحرف شود. توجه داشته باشید که خدا می‌گوید چربی قربانی غذای اوست (لاویان 3:11،16). چه لذت بزرگی پدر در پسر خود و در کاری که او انجام داده است، یافته است!
خون، البته، کار تمام شده خداوند عیسی را به ما یادآوری می‌کند که خدا را راضی کرده و ما را از گناهانمان پاک کرده است. در عهد جدید، خون او «گرانبها» نامیده می‌شود (1 پطرس 1:19)، و ما می‌توانیم درک کنیم که چرا خدا در عهد عتیق نسبت به هرگونه سوءاستفاده از خون – حتی در حیواناتی که کار پسر مبارک او را به تصویر می‌کشیدند – بسیار غیرتمند بود.
سه نوع حیوان مختلف می‌توانست به عنوان قربانی صلح تقدیم شود:
یک گاو نر (یا گاو) حیوانی با قدرت زیاد است. این به ما کلمات خداوند عیسی را در یوحنا 10:18 یادآوری می‌کند: «من قدرت دارم که آن را [زندگی خود را] بگذارم، و قدرت دارم که آن را دوباره بگیرم.»
- یک بره آرام و ملایم است. این به ما تمایل خداوند عیسی را برای دادن جان خود برای ما یادآوری می‌کند. او «بره خدا» نامیده می‌شود (یوحنا 1:29،36) و مانند بره به کشتارگاه برده شد (اشعیا 53:7).
- یک بز اغلب به عنوان قربانی گناه استفاده می‌شد (لاویان 4:23، 23:19 را ببینید) و ممکن است خداوند عیسی را به عنوان کسی که قادر به مقابله با گناه و اتمام کاری بود که پدر به او داده بود (یوحنا 17:4) به ما یادآوری کند.
لاویان 7
در لاویان 3 به ویژه جنبه خدایی قربانی صلح به ما نشان داده می‌شود. اکنون در فصل 7 جنبه ما (آیات 11-34) را داریم. ما امتیازات و مسئولیت‌هایی را که به عنوان کسانی که در نتیجه کار او به رفاقت با پدر و پسر آورده شده‌ایم، به ما تعلق دارد، می‌یابیم. در حالی که در فصل 3 دیدیم که خون و چربی کاملاً برای خدا بود، در فصل 7 کشف می‌کنیم که سهمی برای قوم او وجود داشت. کاهن، کسی که قربانی را می‌آورد و تمام خانواده‌اش سهمی برای خوردن از قربانی صلح داشتند.
می‌یابیم که دو دلیل برای آوردن قربانی صلح وجود داشت. اولین دلیل برای شکرگزاری بود (آیات 12-15). بنابراین امروز ما مسیحیان باید با شکرگزاری مشخص شویم: «شکرگزار باشید... با او به خدا و پدر شکر کنید» (کولسیان 3:15،17). «در هر چیز شکر کنید: زیرا این اراده خدا در مسیح عیسی در مورد شماست» (1 تسالونیکیان 5:18). دوم، می‌توانست برای نذر آورده شود (آیات 16-18). البته ما امروز نذر نمی‌کنیم (متی 5:33-37)، اما برای ما این به معنای زمانی از تمرین روحانی در زندگی مسیحی ما خواهد بود، شاید هنگام گذراندن یک آزمایش یا انتظار جدی از پدرمان برای پاسخ به دعایمان. معمولاً از طریق چنین زمان‌هایی است که ما به عنوان ایمانداران بیشترین رشد را می‌کنیم. پس از گذراندن آن زمان، ما چیزی برای ارائه به پدرمان از آنچه به روشی تازه آموخته‌ایم، در قدردانی از پسر محبوب او، داریم.
قوانین خوردن قربانی
ما گفته‌ایم که قانون قربانی صلح جنبه ما از امتیاز و مسئولیت را به عنوان کسانی که به رفاقت با پدر و پسر آورده شده‌ایم، به ما نشان می‌دهد. این به طور چشمگیری در قوانینی که برای خوردن قربانی صلح اعمال می‌شد، نشان داده شده است.
اول از همه، قربانی باید در همان روز خورده می‌شد، یا در مورد نذر، تا روز دوم (آیات 15-17). این برای ما به چه معناست؟ حداقل یک پیشنهاد این است که رفاقت ما با پدر و خداوند عیسی باید تازه باشد. ما ممکن است از افکار شگفت‌انگیز خداوند عیسی در روز یکشنبه لذت ببریم، اما این به تنهایی ما را در رفاقت با خداوند در طول هفته حفظ نخواهد کرد. هر روز باید گنجینه‌های تازه‌ای در کلام خدا و دلایل تازه‌ای برای ستایش و پرستش پدر و خداوند عیسی پیدا کنیم. همانطور که قربانی برای نذر می‌توانست یک روز اضافی خورده شود، ما نیز ممکن است با افکار خداوند که از طریق یک زمان خاص از تمرین روحانی به دست آورده‌ایم، مدت طولانی‌تری حفظ شویم.
دیدن اینکه او چگونه ما را از یک زمان آزمایش گذرانده است، ممکن است قلب‌های ما را برای مدتی با ستایش پر کند. اما ما هنوز باید برای افکار تازه به کلام بازگردیم وگرنه حتی این ستایش نیز در نهایت کهنه خواهد شد. ما نمی‌خواهیم ستایش و پرستش ما یک فرم باشد. حتی یک بی‌باور نیز می‌تواند یک فرم را دنبال کند. ما نیاز داریم که قلب‌هایمان روزانه با حس تازه‌ای از شایستگی و جلال او پر شود.
در ادامه، ما شخصیت ظریف این رفاقت را می‌بینیم. این رفاقت به راحتی با ناپاکی قطع می‌شود. این چیزی است که همه ما خوب است در نظر بگیریم. سه جنبه برای این دستورالعمل وجود دارد:
- اگر گوشت قربانی صلح خود به چیزی ناپاک دست می‌زد، باید سوزانده می‌شد – اصلاً خورده نمی‌شد (آیه 19). بیایید مراقب باشیم که افکار مقدس خداوند مبارک و کار او را با چیزهای ناپاک موجود در این دنیا مخلوط نکنیم (1 یوحنا 2:15-17).
- ناپاکی شخصی مانع از خوردن قربانی صلح می‌شد: «ناپاکی خود را بر خود دارد» (آیه 20). بیایید گناه را سبک نگیریم. غم‌انگیز اما درست است که ما به عنوان ایمانداران هنوز طبیعت گناهکار (جسم) داریم. بنابراین از طریق عدم هوشیاری گاهی اوقات اجازه می‌دهیم که کار کند، و سپس گناه می‌کنیم. اگر از گناه در زندگی خود آگاه هستیم، بیایید فوراً آن را اعتراف کرده و ترک کنیم. «اگر گناهان خود را اعتراف کنیم، او امین و عادل است که گناهان ما را ببخشد، و ما را از هر ناراستی پاک سازد» (1 یوحنا 1:9). همانطور که اغلب در دوران رشد می‌شنیدم، بیایید حساب‌های کوتاهی با خداوند داشته باشیم.
- اگر شخصی از بیرون با ناپاکی تماس پیدا می‌کرد، نمی‌توانست قربانی صلح را بخورد (آیه 21). ما باید در مورد ارتباطات خود و همچنین اطمینان از پاکی شخصی خود مراقب باشیم. سپس آزاد خواهیم بود که از قربانی صلح – به عبارت دیگر، رفاقت با پدر و پسر – لذت ببریم (2 قرنتیان 6:14 – 7:1).
سهم‌های مشخص شده برای ما
تمام قسمت‌های حیوانی که به عنوان قربانی صلح تقدیم می‌شد، خورده می‌شد به جز چربی و خون، که فقط برای خدا محفوظ بود. اما دو سهم ویژه با جزئیات برای ما مشخص شده است. اول، سینه حیوان بود (لاویان 7:29-31). ما معتقدیم که این به محبت خداوند عیسی اشاره دارد که او را واداشت تا خود را بدون عیب به خدا تقدیم کند (عبرانیان 9:14). می‌توانیم به محبت او به پدر فکر کنیم: «تا جهان بداند که من پدر را دوست دارم» (یوحنا 14:31). او همچنین کلیسا را دوست داشت و خود را برای آن داد (افسسیان 5:25). و ای ایماندار عزیز، او هم تو و هم من را به صورت فردی دوست داشت: «پسر خدا که مرا دوست داشت و خود را برای منداد» (غلاطیان 2:20)!
سهم دیگر قربانی که به طور ویژه مشخص شده بود، شانه بود (لاویان 7:32-34). این به قدرت مسیحاشاره دارد. می‌خوانیم که پدر پسر را دوست دارد و همه چیز را به دست او داده است (یوحنا 3:35). کار صلیب به دست او سپرده شد و او آن کار را به پایان رساند. ای مسیحی عزیز، پدر تو و من را به دست او سپرده است، و او به اندازه کافی قوی است که ما را از تمام آزمایش‌ها و مشکلاتمان در اینجا عبور دهد و ما را به خانه پدر برساند! «اکنون به او که قادر است شما را از سقوط حفظ کند، و شما را بی‌عیب و نقص با شادی فراوان در حضور جلال خود تقدیم کند» (یهودا 24).
با کلمات یوحنا رسول به پایان می‌رسانیم: «به راستی رفاقت ما با پدر و با پسرش عیسی مسیح است. و این چیزها را به شما می‌نویسیم تا شادی شما کامل شود.» (1 یوحنا 1:3-4).
