معنای دست گذاشتن
این سوالی است که در طول سالیان مایه نگرانی بسیاری بوده است. در اعمال ۱۳ برنابا و شائول توسط روح خدا به جمع حاضر «برای کاری که من آنها را به آن فراخوانده‌ام» شناسایی می‌شوند، و به عنوان نشانه شناسایی و رفاقت «دست‌های خود را بر آنها گذاشتند.»
عبارت «دست گذاشتن» به سادگی به عمل قرار دادن فیزیکی دست‌های خود بر دیگری به عنوان نشانه‌ای برای شناسایی با آنها اشاره دارد؛ چیزی از یک شخص به شخص دیگر منتقل نمی‌شود.
پولس رسول تیموتائوس را با خود برد تا در خدمت هنگام بازدید از دربه کمک کند (به اعمال ۱۶ مراجعه کنید). در اول تیموتائوس ۴:۱۴ به ما گفته شده است که هدیه‌ای که به او داده شده بود «با دست گذاشتن شورای بزرگان [یا هیئت بزرگان]» شناخته شده بود؛ با انجام این کار، آنها رفاقت خود را با خدمت تیموتائوس در استفاده از هدیه او ابراز کردند.
در مقابل، وقتی در دوم تیموتائوس ۱:۶ می‌خوانیم، «هدیه خدا را که در توست با گذاشتن دست‌های من شعله‌ور کن،» کلمه‌ای که در اینجا برای «گذاشتن» استفاده شده است به معنای «اعطا کردن» است.
این هدیه که به تیموتائوس اعطا شد، یک هدیه رسولی بود که توسط پولس از طریق روح خدا داده شد و باید به شیوه‌ای سازگار با آیه ۷ استفاده می‌شد:
زیرا خدا روح ترس را به ما نداده است؛ بلکه روح قدرت، و محبت، و ذهن سالم را. (دوم تیموتائوس ۱:۷)
در مورد بزرگان، آنها با تیموتائوس «با دست گذاشتن» شناسایی و رفاقت داشتند؛ هدیه به تیموتائوس «توسط دست‌های» پولس رسول به عنوان ابزار قدرت خدا داده شد. بنابراین، مطابق با آیه ۷، در این روز ضعف و انحراف، درک حضور روح… قدرت و محبت و ذهن سالم، ما را، همانطور که تیموتائوس را، قادر می‌سازد تا شایسته مسیح برای جلال او و برکت قومش راه برویم.
