در این مزمور زیبا، تجربه یک ایماندار را داریم که در میان آزمایش‌ها، خداوند را کمک و منبع بی‌وقفه خود می‌یابد. آیه اول در واقع یک سؤال است. باید اینگونه خوانده شود:
«چشمان خود را به کوه‌ها بلند خواهم کرد: کمک من از کجا خواهد آمد؟» (R.V.) مرد خداپرست خود را در مواجهه با آزمایش‌ها و مشکلات می‌یابد، اما درک می‌کند که در خود قدرتی برای مقابله با شرایط ندارد. او به «کمک» نیاز دارد. بزرگترین منبع ضعف در حضور آزمایش، اغلب اعتماد به نفس است که ما را به این فکر می‌اندازد که می‌توانیم با قدرت خود یا با حکمت خود با آزمایش مقابله کنیم. ما باید یاد بگیریم، و ممکن است مانند پطرس قدیم، از طریق تجربه تلخ، که در حضور آزمایش و وسوسه، در خود قدرتی نداریم. در هر قدم به یک کمک‌کننده نیاز داریم تا ما را در آزمایش حمایت کند و ما را از آزمایش عبور دهد.
با درک نیاز خود به کمک، بلافاصله این سؤال در روح مزمورنویس مطرح می‌شود: «کمک من از کجا خواهد آمد؟» او توسط کوه‌هایی احاطه شده است که قوی، با ابهت و غیرقابل حرکت به نظر می‌رسند، همانطور که در جهان کسانی هستند که ظاهراً در قدرت محکم و توسط دشمن غیرقابل نفوذ هستند. اما آیا می‌توانیم به هیچ موجود دیگری اعتماد کنیم؟ ارمیا نبی به ما می‌گوید،
«به راستی که امید به نجات از تپه‌ها و از انبوه کوه‌ها بیهوده است: به راستی که نجات اسرائیل در خداوند خدای ماست» (ارمیا ۳:۲۳). با درک نیاز خود به کمک، و اینکه کمک انسان بیهوده است، مرد خداپرست از مخلوق به خالق روی می‌آورد، و بسیار مبارک می‌گوید،
«کمک من از خداوند می‌آید، که آسمان و زمین را آفرید.» او به تصدیق یک حقیقت کلی که در خداوند کمک وجود دارد، باز نمی‌گردد، بلکه با ایمانی ساده و شخصی می‌گوید: «کمک من از خداوند می‌آید.»
در آیات باقی‌مانده مزمور، روح خدا به این ایمان ساده با آشکار کردن برکات کسی که به خداوند برای کمک خود نگاه می‌کند، پاسخ می‌دهد. یک فکر تکراری در این آیات، مراقبت دائمی خداوند است. کلمه «نگه داشتن» کلمه مشخصه مزمور است. با در نظر گرفتن اینکه کلمه «حفظ کردن» در آیات ۷ و ۸ باید «نگه داشتن» ترجمه شود، مشاهده خواهد شد که این کلمه دلگرم‌کننده شش بار در شش آیه آخر تکرار می‌شود.
او اجازه نخواهد داد که پای تو بلغزد
اولاً، روح می‌آموزد که با نگاه کردن به خداوند برای کمک، در میان تمام خطرات حفظ خواهد شد. در روزهایی که ممکن است با خطرات ناگهانی روبرو شویم که ویرانی به بار می‌آورند، چقدر خوب است که با این کلام دلگرم شویم،
«از ترس ناگهانی نترس، و نه از ویرانی شریران وقتی که می‌آید. زیرا خداوند اعتماد تو خواهد بود، و پای تو را از لغزش حفظ خواهد کرد» (امثال ۳:۲۵، ۲۶). اگر چشمان خود را از خداوند برداریم و به کامیابی موقت شریران مشغول شویم، ممکن است مجبور شویم مانند مرد مزمور ۷۳ بگوییم: «پاهایم تقریباً لغزید؛ قدم‌هایم نزدیک بود بلغزد.» با نگاه کردن به خداوند و شادی در خداوند، می‌توانیم با حنای قدیم بگوییم: «او پاهای مقدسین خود را حفظ خواهد کرد… زیرا هیچ انسانی با قدرت پیروز نخواهد شد» (۱ سموئیل ۲:۱، ۹).
راهی که ما می‌پیماییم ممکن است گاهی ناهموار باشد، دشمن ممکن است با حیله‌ها و تله‌های خود مقاومت کند؛ وسوسه‌ها ممکن است فراوان باشند، و مشکلات پیش آیند—همه این آزمایش‌ها را خداوند ممکن است اجازه دهد—اما یک چیز هست که او اجازه نخواهد داد: او اجازه نخواهد داد پاهای کسانی که به او اعتماد دارند از مسیری که به جلال می‌رسد، منحرف شود. بنابراین، در مزمور بعدی، در پاسخ به کلام خداوند «او اجازه نخواهد داد که پای تو بلغزد»، روح خداپرست می‌تواند با نهایت اطمینان بگوید: «پاهای ما در دروازه‌های تو، ای اورشلیم، خواهد ایستاد» (مزمور ۱۲۲:۲). آخرین کلمات خداوند به پطرس این بود: «مرا دنبال کن.» او مسیر را برای مسیحی مشخص کرده است، و اگر با چشمانمان بر مسیح به عنوان کمک بی‌وقفه خود، او را دنبال کنیم، این مسیر به اعماق جلال خواهد رسید، جایی که او رفته است.
زیرا راهی که نجات‌دهنده ما رفته است به سوی پدر و خدای او رهنمون شده است به مکانی که او اکنون بر تخت است، و قدرت او در راه از آن ما خواهد بود. او که تو را نگه می‌دارد، نخواهد خوابید. ببین، او که اسرائیل را نگه می‌دارد، نه چرت می‌زند و نه می‌خوابد.
ثانیاً، کسی که با ایمانی ساده به خداوند نگاه می‌کند، می‌آموزد که مراقبت او بی‌وقفه است. یک رسول ممکن است بر کوه در حضور جلالی که برای طبیعت بسیار درخشان است، بخوابد؛ و دوباره در باغ در حضور غمی که برای تحمل ما بسیار عمیق است؛ اما او که نگهبان ماست، «نه چرت می‌زند و نه می‌خوابد.» یک قدیس منحرف، مانند یونای قدیم، ممکن است «سخت خوابیده باشد»، حتی زمانی که خداوند کار می‌کند، باد می‌وزد، دریا طوفانی است، کشتی در حال غرق شدن است، و مردان جهان می‌لرزند، اما یک نفر هست که کسانی را که در جهان هستند دوست داشته است، آنها را تا انتها با عشقی که هرگز از مراقبت از خود در میان تمام طوفان‌های زندگی دست نمی‌کشد، دوست دارد.
تو خسته نمی‌شوی، ای مهربان‌ترین خداوند، گرچه ما ممکن است خسته شویم؛ در زمان مناسب، کلام حمایت‌کننده تو به دل‌های ما می‌دهی تا بدانند. خداوند نگهبان توست: خداوند سایه تو بر دست راست توست.
ثالثاً، با نگاه کردن به خداوند برای کمک خود، روح مطمئن می‌شود که کمک خداوند همیشه در دسترس است. یک دوست در دست راست ما، دوستی در کنار ماست که می‌توانیم در هر لحظه به او روی آوریم. بنابراین داوود می‌تواند بگوید: «من خداوند را همیشه پیش روی خود قرار داده‌ام: زیرا او در دست راست من است، من تکان نخواهم خورد.» مرد شریر، با اعتماد به خود، «در دل خود گفت من تکان نخواهم خورد»، فقط برای اینکه تحت داوری خداوند قرار گیرد (مزمور ۱۰:۶، ۱۶). مرد خداپرست، با اعتماد به خداوند در دست راست خود، می‌تواند بگوید: «من تکان نخواهم خورد.» علاوه بر این، او می‌تواند با نهایت اطمینان این را بگوید، زیرا اگر خداوند بگوید،
«من هرگز تو را ترک نخواهم کرد و تو را رها نخواهم ساخت»، ما می‌توانیم با جسارت بگوییم: «خداوند یاور من است، و از آنچه انسان به من خواهد کرد، نخواهم ترسید» (عبرانیان ۱۳:۵، ۶). چقدر خوب است که بدانیم دوستی در کنار من هست که می‌توانم به او روی آورم—کسی که تمام حکمت را برای راهنمایی در هر مشکلی، تمام قدرت را برای غلبه بر هر مخالفتی، تمام همدردی را در هر غمی، و تمام فیض را برای هر ضعفی، و رحمت را برای هر نیازی دارد.
طوفان ممکن است بیرون از من غرش کند، دل من ممکن است پایین افتاده باشد، اما خدا در اطراف من است، و آیا می‌توانم ناامید شوم؟ خورشید تو را در روز نخواهد زد، و نه ماه در شب.
چهارم، ایماندار با نگاه کردن به خداوند برای کمک خود، مطمئن می‌شود که در تمام فصول حفظ خواهد شد. در دنیایی از ملت‌های در حال جنگ، ما باید با خطرات همیشه حاضر، هم «در روز» و هم «در شب» روبرو شویم. خداوند به ایماندار نمی‌گوید: «تو مجبور نخواهی بود با این وحشت‌ها مانند دیگران روبرو شوی»، بلکه می‌گوید،
«اگر مرا ‘پناهگاه’ خود قرار دهی، و ‘اعتماد’ خود را به من بگذاری، ‘از وحشت شب نخواهی ترسید؛ و نه از تیری که در روز پرواز می‌کند. و نه از طاعونی که در تاریکی راه می‌رود؛ و نه از هلاکت که در نیمروز ویران می‌کند’» (مزمور ۹۱:۲، ۵، ۶).
خداوند تو را از هر بدی حفظ خواهد کرد: او جان تو را حفظ خواهد کرد.
پنجم، ایمانداری که به خداوند برای کمک خود نگاه می‌کند، از هر بدی حفظ خواهد شد. در زمانی که جهان، مانند روزهای نوح، به طور فزاینده‌ای با فساد و خشونت مشخص می‌شود، بدی اشکال مختلفی به خود خواهد گرفت. کتاب مقدس از افکار بد، تخیلات بد، کلمات بد، اعمال بد، و بدکاران صحبت می‌کند. مسیحی، که با تمام برکات روحانی در مکان‌های آسمانی برکت یافته است، به طور خاص توسط «شرارت روحانی در مکان‌های بلند» که پشت صحنه کار می‌کند، مورد مخالفت قرار خواهد گرفت. با این حال، با نگاه کردن به خداوند، ایماندار، «در قدرت توانایی او»، قادر خواهد بود در «روز بد» در برابر هر حمله دشمن مقاومت کند، و بدین ترتیب از بدی حفظ شود (افسسیان ۶:۱۰-۱۳).
علاوه بر این، در دنیایی که نمی‌دانیم یک روز چه چیزی به ارمغان می‌آورد، چقدر خوب است که بدانیم در مورد کسی که به خداوند برای کمک خود نگاه می‌کند، می‌توان گفت،
«او از اخبار بد نخواهد ترسید: دل او ثابت است و به خداوند اعتماد دارد» (مزمور ۱۱۲:۷). پولس رسول به ما هشدار می‌دهد که در روزی زندگی می‌کنیم که «مردان شریر و فریبکاران بدتر و بدتر خواهند شد، فریب می‌دهند و فریب می‌خورند» (۲ تیموتائوس ۳:۱۳). در زمان خود مجبور بود با کسانی روبرو شود که به او «بسیار بدی» کردند، اما با اعتماد به خداوند، می‌توانست بگوید: «خداوند مرا از هر کار بد نجات خواهد داد، و مرا تا ملکوت آسمانی خود حفظ خواهد کرد» (۲ تیموتائوس ۴:۱۴، ۱۸).
هیچ چیز نمی‌تواند پیشرفت ثابت ما را متوقف کند، ما بیش از فاتحان خواهیم بود اگر چشمان ما، هر خطری که باشد، به تو نگاه کند، و نه به هیچ کس جز تو. خداوند خروج و ورود تو را حفظ خواهد کرد.
ششم، روحی که به خداوند برای کمک خود نگاه می‌کند، می‌تواند بر مراقبت بی‌وقفه خداوند در تمام شرایط حساب کند. «رفتن» و «آمدن» از شرایط متغیری صحبت می‌کنند که دنیای ناآرام را مشخص می‌کند. در روز انجیل، خداوند می‌توانست به شاگردان خود بگوید،
«شما خودتان به مکانی خلوت بروید و کمی استراحت کنید: زیرا بسیاری می‌آمدند و می‌رفتند، و آنها حتی فرصت غذا خوردن نداشتند» (مرقس ۶:۳۱). در مراقبت دلسوزانه خود، خداوند به ما زمان‌هایی برای استراحت «جدا از» دنیای شلوغ خواهد داد؛ اما، در اینجا، فقط «کمی استراحت» خواهد بود—کلماتی که نشان می‌دهد ما باید دوباره در حرکت باشیم. برای استراحت ابدی باید به جلو نگاه کنیم. «… یک استراحت برای قوم خدا باقی می‌ماند.» در مورد کسی که وارد آن استراحت مبارک می‌شود، می‌خوانیم: «او دیگر بیرون نخواهد رفت» (عبرانیان ۴:۹؛ مکاشفه ۳:۱۲). در این میان، در تمام چرخه شلوغ زندگی پر مشقت در دنیایی پر از نیاز، کسی که به خداوند برای کمک خود نگاه می‌کند، می‌تواند بر خداوند حساب کند تا او را در هر شرایطی حفظ کند.
هر جا که او مرا راهنمایی کند، هیچ نیازی مرا باز نخواهد گرداند؛ شبان من در کنار من است، و هیچ چیز کم نخواهم داشت، حکمت او همیشه بیدار است، دید او هرگز تاریک نمی‌شود؛ او راهی را که می‌رود می‌داند، و من با او راه خواهم رفت. از این زمان به بعد و تا ابد
سرانجام، می‌آموزیم که کسی که به خداوند برای کمک خود نگاه می‌کند، می‌تواند مطمئن باشد که در تمام زمان‌ها حتی تا ابد حفظ خواهد شد. مزمورنویس، بی‌شک، سلطنت هزار ساله را در نظر داشت؛ مسیحی می‌تواند کاربرد گسترده‌تری به این کلمات بدهد، زیرا او به ابدیتی شاد نگاه می‌کند که «تا ابد» با مسیح و مانند مسیح در خانه پدر سپری خواهد شد، جایی که او رفته است تا مکانی برای قوم آسمانی خود آماده کند. خداوند می‌تواند در مورد گوسفندان خود بگوید،
«من به آنها حیات ابدی می‌دهم؛ و آنها هرگز هلاک نخواهند شد، و هیچ کس آنها را از دست من نخواهد ربود.» در تصویر زیبای لوقا ۱۵، خداوند گوسفند گمشده خود را می‌یابد، «آن را بر شانه‌های خود می‌گذارد»، و «به خانه می‌آید.» هیچ چیز کمتر از خانه او برای گوسفندانش کافی نخواهد بود. ما ممکن است سرگردان شویم، اما او گوسفندان خود را می‌یابد، آنها را با قدرت خود در گذر زمان حفظ می‌کند، و سرانجام تمام گوسفندان سرگردان خود را به خانه خواهد آورد تا «تا ابد با خداوند» باشند.
بنابراین از این مزمور زیبا می‌آموزیم که با اعتماد به خداوند و نگاه کردن به او برای کمک خود، خواهیم یافت:
او ما را از هر خطری حفظ خواهد کرد؛ مراقبت او بی‌وقفه خواهد بود؛ کمک او همیشه در دسترس است؛ او ما را در تمام فصول حفظ خواهد کرد؛ او ما را از هر بدی حفظ خواهد کرد؛ او ما را در تمام شرایط حفظ خواهد کرد؛ او ما را در تمام زمان‌ها تا ابد حفظ خواهد کرد.
پس ای عیسی، روح مرا حفظ کن، همچنان با تو بمانم، و اگر سرگردان شدم، به من بیاموز به زودی به سوی تو فرار کنم.
