خداوند می‌فرماید: «در محبت من بمانید.» لذت ما از برکاتمان، و همچنین قدرت ما در شهادت، به ماندن ما در حس آگاهانه محبت مسیح بستگی دارد. آن کلمات جدی دیگر خداوند، «محبت اول خود را ترک کرده‌اید،» اولین گام را در راهی نشان می‌دهد که به ویرانی و پراکندگی جماعت مسیحیان بر روی زمین منجر می‌شود (مکاشفه ۲:۴-۵). هنگامی که مسیحیان در لذت محبت الهی گام برمی‌داشتند، هیچ چیز نمی‌توانست در برابر شهادت متحد آنها بایستد. هنگامی که آنها محبت اول خود را نسبت به مسیح از دست دادند، از طریق از دست دادن حس محبت مسیح نسبت به آنها، به زودی از ارائه یک شهادت متحد در برابر جهان دست کشیدند.
چند بار تاریخ کلیسا به طور کلی در جماعت‌های محلی مقدسین تکرار شده است؟ اما اگر کسی به کلمات خداوند پاسخ دهد و در محبت او بماند، باید به دستورات خداوند توجه کند، زیرا او راه را نشان می‌دهد. ما فقط می‌توانیم در محبت او بمانیم اگر در مسیر اطاعت گام برداریم: «اگر احکام مرا نگاه دارید، در محبت من خواهید ماند.» فرزندی که اراده خود را دنبال می‌کند، در نافرمانی از والدین، قدردانی یا لذت بسیار کمی از محبت والدین دارد. بنابراین با مسیحی، فقط هنگامی که در اطاعت از ذهن مکشوف خداوند گام برمی‌داریم، لذت محبت خداوند را حفظ خواهیم کرد.
به خوبی گفته شده است که ما خود را در محبت مسیح نگه می‌داریم، همانطور که کسی با ماندن در مکانی که آفتاب می‌تابد، در آفتاب می‌ماند. محبت مسیح بر راه اطاعت قرار دارد و در مسیر احکام او می‌درخشد. نگاه داشتن احکام او محبت را ایجاد نمی‌کند، همانطور که راه رفتن در مکان‌های آفتابی آفتاب را ایجاد نمی‌کند؛ و بر این اساس، توصیه این نیست که محبت را جستجو کنیم، یا شایستگی آن را کسب کنیم، یا آن را به دست آوریم، بلکه در آن بمانیم.
