خدای پدر پسر خود، پسر محبت خود—که در دوم یوحنا ۱:۳ پسر پدر نامیده شده است—را داده است تا «پسران بسیاری» را به جلال برساند (عبرانیان ۲:۱۰). این رابطه جدید در هفت نکته در دعای پولس در کولسیان ۱ خلاصه شده است:
- به عنوان پسران، ما از یک رابطه صمیمی با خدای و پدر خود لذت می‌بریم. او به دنبال پاسخی از قلب‌ها، لب‌ها و زندگی‌های ماست، برای رضایت قلب خود.
- برای ممکن ساختن این، او کارهای شگفت‌انگیزی انجام داده است؛ او ما را برای خود مناسب ساخته است، تا بتواند برکات خانه و قلب خود را با ما به اشتراک بگذارد. این به معنای یک تحول است.
- به عنوان پسران محبوب او، ما به دلیل مرگ پسرش وارث شده‌ایم، و با او وارث مشترک هستیم، زیرا او برخاسته است.
- برای اینکه ما بتوانیم از این چیزها لذت ببریم، خدا ما را از قدرت تاریکی رهانیده و ما را آزاد و در نور خود قرار داده است.
- علاوه بر این، خدای و پدر ما را از قلمرو تاریکی به پادشاهی تحت کنترل «پسر محبت خود» منتقل کرده است—عبارتی که فقط در اینجا یافت می‌شود.
- رستگاری که او انجام داده است به معنای رهایی کامل از قدرت‌های متخاصم است؛ همچنین به معنای این است که او فدیه، قیمتی را پرداخت کرده است که ما قادر به محاسبه یا حتی تخمین آن نیستیم. ما این رستگاری را در او داریم (آیه ۱۴): این چیزی نیست که شاید روزی دریافت کنیم—نه، ما آن را داریم. و این در اوست، در رابطه و مشارکت با او.
- آمرزش گناهان نیز در اوست. گناهان ما نشان داد که ما هدف را از دست داده‌ایم. مسیح، که هرگز شکست نخورد، جای ما را به عنوان جایگزین گرفت؛ گناهان ما از بین رفته و بدهی لغو شده است.
