پدر ما می‌خواهد فرزندانش با بارهای دلشان او را بخوانند. آیا با ایمان به خدا فریاد زده‌اید؟ مطمئن باشید که او گوش می‌دهد! مزمور ۵۵:۲۲ ما را تشویق می‌کند که: «بار خود را بر خداوند بینداز، و او تو را نگاه خواهد داشت؛ او هرگز اجازه نخواهد داد که عادل متزلزل شود.»
پطرس این را از نزدیک تجربه کرد در حالی که در میان یکی از شدیدترین طوفان‌هایی بود که این ماهیگیر باتجربه تا به حال تحمل کرده بود. وقتی خداوند او را دعوت کرد که بیاید، پطرس از قایق بیرون آمد: «اما وقتی دید که باد شدید است، ترسید؛ و شروع به غرق شدن کرد و فریاد زد: «خداوندا، مرا نجات بده!»» (متی ۱۴:۳۰). پطرس در میان طوفان خود به خداوند فریاد زد و «بلافاصله عیسی دست خود را دراز کرد و او را گرفت» (آیه ۳۱).
چارلز اسپرجن اغلب به عنوان شاهزاده واعظان شناخته می‌شد، با این حال او غم و افسردگی را تجربه کرد! او نوشت: «ای دوست عزیز، وقتی غم تو را تا خاک فشار می‌دهد، آنجا پرستش کن! اگر آن نقطه گتسمانی تو شده است، پس آنجا فریادهای قوی و اشک‌های خود را به خدای خود تقدیم کن. کلمات داوود را به یاد آور: «ای مردم، دل‌های خود را بریزید»—اما آنجا متوقف نشوید، نقل قول را کامل کنید—«ای مردم، دل‌های خود را به او بریزید.» ظرف را وارونه کنید؛ خالی کردن آن کار خوبی است، زیرا این غم ممکن است به چیزی ترش‌تر تبدیل شود. ظرف را وارونه کنید، و بگذارید هر قطره‌ای بیرون بریزد؛ اما بگذارید در حضور خداوند باشد.» در جای دیگر، او می‌گوید: «آواز خواندن آسان است وقتی نت‌ها را در روشنایی روز می‌خوانیم؛ اما خواننده ماهر کسی است که می‌تواند آواز بخواند وقتی هیچ پرتو نوری برای خواندن وجود ندارد—کسی که از قلب خود می‌خواند، و نه از کتابی که می‌تواند ببیند، زیرا وسیله‌ای برای خواندن ندارد، جز از آن کتاب درونی روح زنده خود، که از آن نت‌های سپاسگزاری در آهنگ‌های ستایش جاری می‌شود.»
