رومیان ۹-۱۱ برای آشتی دادن فیض انجیل که به تمام جهان می‌رسد با وعده‌های خاصی که به ابراهیم و فرزندانش داده شده است، نوشته شده است. پولس رسول با مثال‌هایی از تاریخ اسرائیل آغاز می‌کند.
اولاً، به ما گفته می‌شود که «همه کسانی که از اسرائیل هستند، اسرائیل نیستند» (۹:۶). او از مثال اسحاق و اسماعیل استفاده می‌کند. به ما کلام یهوه به ابراهیم یادآوری می‌شود: «در اسحاق نسلی برای تو خوانده خواهد شد» (آیه ۷). نه اسماعیل، بلکه اسحاق انتخاب شد.
مثال دوم شامل فرزندان ربکا و اسحاق است. به ما یادآوری می‌شود که قبل از تولد فرزندان، قبل از اینکه کاری بد یا خوب انجام داده باشند، خدا یعقوب را انتخاب کرد و نه عیسو را، با گفتن اینکه بزرگتر به کوچکتر خدمت خواهد کرد. این زمینه آیه ماست. هدف خدا، انتخاب حاکمیت او و دعوت حاصل از آن به برکت، به اعمال یعقوب یا عیسو بستگی نداشت. دعوتی که به ربکا در مورد دوقلوهایش رسید، بر اساس اعمال انسان نبود، بلکه بر اساس هدف و انتخاب حاکمیت خدا بود.
این در کاربرد برای ایمانداران امروز مهم است. گاهی اوقات این ایده شنیده می‌شود که خدا می‌دانست چه کسی او را انتخاب خواهد کرد، و سپس او آن فرد را برای نجات انتخاب کرد. این صحیح نیست، و در واقع خدا را از جلال او در نجات محروم می‌کند با وابسته کردن آن به اعمال انسان‌ها. همانطور که آیه ما می‌گوید، این از اعمال انسان‌ها نیست بلکه از خداست که دعوت می‌کند.
ما مسئولیت خود را در رابطه با نجات داریم؛ به عبارت دیگر، ما باید انجیل را هنگامی که به ما ارائه می‌شود، باور کنیم. با این حال، تمام جلال به خدا تعلق دارد! ما ممکن است نفهمیم که حاکمیت خدا و مسئولیت انسان چگونه با هم هماهنگ می‌شوند، اما کتاب مقدس هر دو ایده را آموزش می‌دهد. آیه امروز آموزش می‌دهد که ابتکار عمل با خدا، انتخاب او و دعوت او آغاز می‌شود.
