حوض در حیاط خیمه، پشت قربانگاه قربانی، اما قبل از ورودی خود خیمه قرار داشت. در حوض، کاهنان موظف بودند قبل از انجام هر خدمت دیگری، دست‌ها و پاهای خود را بشویند: «هنگامی که به خیمه اجتماع می‌روند، یا هنگامی که به قربانگاه نزدیک می‌شوند تا خدمت کنند، تا قربانی آتشین برای خداوند بسوزانند، باید با آب بشویند، مبادا بمیرند» (خروج ۳۰:۲۰).
هارون و پسرانش قبلاً در روز تقدیس خود غسل کرده بودند (خروج ۲۹:۴)، یک شستشوی کامل بدن که تکرار نمی‌شد. اما شستشوی روزانه در حوض یک ضرورت بود. در طول زندگی روزمره، دست‌ها و پاهای کاهنان کثیف می‌شد. آب پاک‌کننده حوض آنها را برای انجام وظایفشان در آن روز واجد شرایط می‌کرد. روز بعد، آنها باید دوباره می‌شستند. به همین ترتیب، خداوند عیسی به پطرس گفت که او کاملاً پاک است، با این حال شستشوی پا برای پطرس ضروری بود تا از مشارکت با او لذت ببرد (یوحنا ۱۳:۸-۱۰).
برای هر قسمت از خیمه، دستورالعمل‌های خدا به طرز باورنکردنی دقیق بود—ارتفاعات، عرض‌ها و غیره. با این حال، برای حوض، هیچ مشخصاتی وجود ندارد. چقدر بزرگ بود؟ تنها چیزی که می‌توانیم بگوییم این است که «به اندازه کافی بزرگ بود.» و این درسی از آرامش بزرگ را فراهم می‌کند! مهم نیست که دست‌ها یا پاهای آنها چقدر کثیف شده بود، کاهنان هرگز مجبور نبودند تعجب کنند که آیا آب کافی برای پاک کردن آنها وجود خواهد داشت یا خیر. امروز، هر مسیحی یک کاهن است. خدا هنوز دست‌ها و پاهای پاک را برای خدمت می‌خواهد—اما او تمام آبی را که نیاز داریم، شستشوی آب با کلام خدا، برای ما فراهم کرده است.
