یحیی تعمیددهنده این مکاشفه خدادادی را اعلام کرد، اما فکر اینکه خداوند عیسی مسیح به عنوان بره معرفی شود «پیش از بنیاد جهان» (اول پطرس ۱:۱۸-۲۰) مقرر شده بود. مکاشفه ۱۳:۸ می‌گوید که او، به عنوان بره، «از بنیاد جهان» کشته شده دیده می‌شد. این حقایق گرانبها پیش‌دانش خدا را نشان می‌دهد، که تاریخ را از پیدایش ۱ تا مکاشفه ۲۲ ترسیم کرد.
بره‌ای که توسط هابیل تقدیم شد
انسان هنوز خلق نشده بود که نقشه قربانی بره ریخته شد، اما ما می‌بینیم که خدا پیشاپیش می‌دانست که آدم و حوا گناه خواهند کرد. بنابراین، یک قربانی لازم بود – قربانی بره خدا. او همان کسی است که با قربانی تقدیم شده به خداوند توسط هابیل، پسر دوم آدم و حوا، تصویر شده است. عبرانیان ۱۱:۴ می‌گوید: «به ایمان، هابیل قربانی بهتر از قائن به خدا تقدیم کرد، که از طریق آن شهادت یافت که عادل است، و خدا بر هدایای او شهادت داد.» این «بهتر» بود زیرا قربانی یک بره بود (پیدایش ۴:۲،۴). آیه در عبرانیان با گفتن: «... و از طریق آن او مرده هنوز سخن می‌گوید» به پایان می‌رسد. این به این دلیل است که قربانی او از خداوند عیسی و «خون پاشیده شده‌ای که بهتر از خون هابیل سخن می‌گوید» (عبرانیان ۱۲:۲۴) سخن می‌گفت. در مقابل، قائن، برادر بزرگتر هابیل، آنچه را که از اراده و کار او بود تقدیم کرد. خدا به آن قربانی احترام نگذاشت (پیدایش ۴:۴). این، «راه قائن» (یهودا ۱۱)، بی‌توجهی کامل به راه واقعی خداست: بره خدا و خون ریخته شده او.
بره برای عید فصح
در خروج ۱۲:۳-۱۱ درباره بره فصح و چگونگی تقدیم آن می‌خوانیم. برای یک خانواده کافی بود، بدون عیب و یک نر از سال اول. در غروب کشته می‌شد، مقداری از خون آن باید بر سردر و دو چهارچوب در خانه گذاشته می‌شد، که ایمنی را برای نخست‌زاده اسرائیل فراهم می‌کرد. در تمام این دستورالعمل‌ها هرگز نمی‌خوانیم که استخوان‌های بره شکسته شده باشد – و نه استخوان‌های خداوند عیسی، همانطور که مزمور ۳۴:۲۰ شهادت می‌دهد (نگاه کنید به مزمور ۲۲:۱۷، یوحنا ۱۹:۳۳). پولس، در نامهای به ایمانداران در روزگار فیض ما، نوشت: «مسیح، فصح ما، برای ما قربانی شد» (اول قرنتیان ۵:۷).
بره همانطور که اشعیا پیشگویی کرد
اشعیا درباره خداوند عیسی نوشت و ساعات آخر او را قبل از مصلوب شدنش پیشگویی کرد: «او مظلوم و رنج‌دیده بود، با این حال دهان خود را نگشود؛ او مانند بره‌ای به کشتارگاه برده شد، و مانند گوسفندی در برابر پشم‌چینانش ساکت بود، پس دهان خود را نگشود» (اشعیا ۵۳:۷). این پیشگویی وسیله نجات برای مردی از اتیوپی بود (اعمال ۸:۲۷-۳۹).
بعداً در اشعیا ۵۳ می‌بینیم که خداوند هیچ کار اشتباهی انجام نداده بود، و حتی «فریب در دهان او» (آیه ۹) نبود. او «قربانی برای گناه» شد، و «بسیاری را عادل خواهد ساخت، زیرا او گناهان [خطاهای] آنها را بر دوش خواهد کشید» (آیات ۱۰-۱۱). این نکات در عهد جدید نیز یافت می‌شود. پطرس گفت که مسیح بی‌گناه بود: «بره‌ای بی‌عیب و بی‌لکه» (اول پطرس ۱:۱۹). پولس نوشت: «[خدا] او را که گناهی نمی‌شناخت، برای ما گناه ساخت، تا ما در او عدالت خدا شویم» (دوم قرنتیان ۵:۲۱). تنها با بی‌گناه بودن می‌توانست «گناهان ما را در بدن خود بر روی درخت» (اول پطرس ۲:۲۴) بر دوش بکشد. اگر او بی‌گناه نبود، نمی‌توانست کاری برای ما انجام دهد.
بره در مکاشفه
عیسی به عنوان بره ۲۲ بار در مکاشفه ذکر شده است. اولین اشاره مکاشفه ۵:۶ است، جایی که ما بره را در موقعیت قدرت می‌یابیم، نه فروتن و رنج‌کشیده برای گناهان ما. آیه قبلی می‌گوید او «شیر از سبط یهودا، ریشه داوود» است. او «پیروز شد تا طومار را باز کند» که جزئیات داوری‌های آینده بر زمین را نشان می‌دهد. چرا؟ زیرا او این جهان را با خون خود خرید – جدا از این واقعیت که او خالق است (عبرانیان ۱:۲؛ کولسیان ۱:۱۶). به همین دلیل او در مکاشفه ۵:۶ به عنوان بره تصویر شده است. سپس یوحنا رسول در آیات ۱۱-۱۲ ثبت کرد که او، در روح، «نگاه کرد، و صدای فرشتگان بسیاری را در اطراف تخت، موجودات زنده، و بزرگان شنید؛ و تعداد آنها ده هزار بار ده هزار، و هزاران هزار بود، که با صدای بلند می‌گفتند: «شایسته است بره‌ای که کشته شد تا قدرت و ثروت و حکمت و قوت و عزت و جلال و برکت را دریافت کند!»»
در مکاشفه ۶ ما مشاهده می‌کنیم که بره مهرها را باز می‌کند و داوری‌ها آغاز می‌شود و تا فصل ۱۹ ادامه می‌یابد. در مکاشفه ۷ به ما درباره نجات انبوهی بی‌شمار از بسیاری از ملت‌ها گفته می‌شود. این نجات‌یافتگان، در آیه ۱۰، با صدای بلند فریاد می‌زنند: «نجات از آن خدای ماست که بر تخت نشسته است، و از آن بره!» در مقابل، کسانی که از داوری خدا رنج می‌برند، از کوه‌ها و صخره‌ها التماس خواهند کرد که بر آنها بیفتند و آنها را «از روی او که بر تخت نشسته است و از خشم بره» (مکاشفه ۶:۱۵) پنهان کنند. خداوند عیسی در لوقا ۲۳:۳۰، هنگامی که به صلیب برده می‌شد، به طور نبوی درباره این موضوع سخن گفت.
در مکاشفه ۱۴:۱ بره «بر کوه صهیون ایستاده است، و با او صد و چهل و چهار هزار نفر، که نام پدر او بر پیشانی آنها نوشته شده است» دیده می‌شود. بعداً، در فصل‌های ۱۹ و ۲۰، ما همان شخص را به عنوان پادشاه پادشاهان و خداوند خداوندان می‌بینیم که برای ۱۰۰۰ سال سلطنت می‌کند، که دوره «زمان» را به پایان می‌رساند.
مکاشفه ۲۱ «اورشلیم مقدس» (آیه ۱۰) را توصیف می‌کند که از آسمان فرود می‌آید. این شهر همسر بره نامیده می‌شود. در اینجا ما «خداوند خدای قادر مطلق و بره» را به عنوان معبد (آیه ۲۲) و دیوار شهر را می‌بینیم که بر «دوازده بنیاد، و بر آنها نامهای رسولان بره» (آیه ۱۴) بنا شده است. «نیازی به خورشید یا ماه برای تابش در [شهر] نخواهد بود، زیرا جلال خدا آن را روشن کرده است. بره نور آن است» (آیه ۲۳). سپس، در مکاشفه ۲۲ می‌بینیم که بره بخشی از تخت خدا را دارد (آیات ۱،۳).
اگرچه بسیاری از آیات دیگر را می‌توان در نظر گرفت، اما اجازه دهید به سادگی به مکاشفه ۲۱:۲۷ نگاه کنیم، که به ما می‌گوید تنها کسانی که از ابدیت با خداوند لذت می‌برند، «کسانی هستند که در کتاب حیات بره نوشته شده‌اند» – ایمانداران. اینها کسانی هستند که با مرگ او بر صلیب نجات یافته‌اند. همه دیگران، که نام‌هایشان «در کتاب حیات نوشته نشده است [به دریاچه آتش انداخته خواهند شد]» (مکاشفه ۲۰:۱۵). باشد که ما «بره خدا را ببینیم، که گناه جهان را برمی‌دارد!»
بره را ببینید، که خون گرانبهایش از پهلوی شکافته‌اش جاری شد، قدرت داشت تا صلح ما را با خدا برقرار کند، و حتی یک لکه را باقی نگذارد. پس، سرودهای ما به سوی او صعود کند، که با فیض اینقدر فروتن شد: به مسیح، بره، دوست گناهکار، ستایش‌های بی‌وقفه جاری شود. —ویلیام تروتر (۱۸۱۸-۱۸۶۵)
