حیات جاودان: پُری بی‌پایان آن
هشت عبارت کتاب‌مقدسی که قصد بررسی آن‌ها را داریم، به اعطای شگفت‌انگیز و فوری حیات جاودان به هر روحی که از خدا متولد شده است، اشاره دارند. با این حال، هر عبارت تأکید و اهمیت خاص خود را دارد. بدون این‌ها و بسیاری دیگر در عهد جدید، نمی‌توانستیم دیدگاهی صحیح از شگفتی و گران‌بهایی حیات جاودان داشته باشیم. باشد که ما این حقایق را که به تعمیق قدردانی خالصانه ما از خداوند عیسی و جلال پدر که در او آشکار شده است، کمک می‌کنند، بسیار ارج نهیم.
«مردگان صدای پسر خدا را خواهند شنید؛ و کسانی که می‌شنوند، زنده خواهند شد.» —یوحنا ۵:۲۵ NKJV
این کلام و دو کلام بعدی به دریافت برکت عظیم حیات جاودان توسط روح می‌پردازند، نه صرفاً از دیدگاه حاکمیت الهی، بلکه از دیدگاه پاسخ روح به انجیل. اول، مردگان روحانی صدای پسر خدا را می‌شنوند. گفته نمی‌شود که آن‌ها قبل از شنیدن حیات دارند؛ بلکه «کسانی که می‌شنوند، زنده خواهند شد.» مسئولیت فرد در شنیدن و کار حاکمیت پسر خدا در اعطای حیات در اینجا با هم قرار گرفته‌اند. شگفت‌انگیز است که خدا مقرر کرده است که با کلام خدا، روح‌ها دوباره متولد می‌شوند (۱ پطرس ۱:۲۳) و حیات جاودان را دارا می‌شوند (یوحنا ۵:۲۴). این آیه آخر نیز بر شنیدن صدای پسر خدا و سپس زندگی کردن حیات جاودان تأکید دارد.
«هر که ایمان دارد که عیسی مسیح است، از خدا متولد شده است.» —۱ یوحنا ۵:۱
تولد تازه، یا تولد از خدا، قطعاً حیات تازه می‌دهد – حیاتی که از خداست، حیات جاودان. تولد تازه، در تضاد با تولد طبیعی ما به عنوان فرزندان آدم، بر حقیقت گران‌بهای یک رابطه حیاتی و واقعی با خدای جاودان به عنوان پدر تأکید دارد: «اما به همه کسانی که او [خداوند عیسی] را پذیرفتند، این حق را داد که فرزندان خدا شوند، یعنی به کسانی که به نام او ایمان آوردند: کسانی که نه از خون، نه از اراده جسم، نه از اراده انسان، بلکه از خدا متولد شدند» (یوحنا ۱:۱۲-۱۳). بنابراین با تولد تازه، رابطه فرزندان با پدر از طریق پسر به طور جاودانه برقرار می‌شود. چقدر گران‌بهاست فراتر از تصور! البته این تنها با داشتن حیات جاودان امکان‌پذیر بود. همچنین توجه داشته باشید که ایمان شخصی به عنوان یک پیش‌نیاز، یا شرط، در تولد تازه دیده می‌شود.
«هر که جسم مرا بخورد و خون مرا بنوشد، حیات جاودان دارد.» —یوحنا ۶:۵۴
خوردن جسم و نوشیدن خون پسر انسان به معنای روحانی، یک ضرورت مطلق برای دریافت حیات جاودان است. در یوحنا ۵، شنیدن صدای پسر خدا ضروری بود، اکنون در یوحنا ۶ بر خوردن و نوشیدن اصرار می‌شود. یکی بدون دیگری نمی‌تواند باشد، زیرا ایمان به الوهیت مسیح به معنای ایمان به انسانیت واقعی، رنج و مرگ او نیز هست. این خوردن و نوشیدن به معنای درک حقیقت انجیل در روح است: مرگ ضروری مسیح برای گناهان ما. بنابراین آیه ما نشان می‌دهد که مرگ خداوند عیسی یک ضرورت مطلق بود تا مردان و زنان بتوانند حیات جاودان را دارا شوند. این حیات به طور حیاتی با رنج‌ها و مرگ پسر انسان مرتبط است، که خود غذای حیات جاودان است. در انتظار جلجتا، خدا می‌توانست و قبل از آن زمان حیات جاودان را اعطا کرد.
«خدا ... ما را با مسیح زنده ساخت.» —افسسیان ۲:۵
زنده ساختن، یا احیا کردن، گفته می‌شود که توسط پسر است (یوحنا ۵:۲۱) و «با مسیح» (افسسیان ۲:۵). اگر تولد تازه بر رابطه با پدر تأکید دارد، احیا کردن بر قدرت خدا در آوردن حیات از مرگ تأکید دارد. تولد تازه به خودی خود نشان نمی‌دهد که انسان مرده بود. اما در طبیعت آدم، که با گناه فاسد شده بود، انسان نمی‌توانست ملکوت خدا را به ارث ببرد؛ او به یک طبیعت جدید از خدا نیاز داشت. احیا کردن حالتی از مرگ را فرض می‌کند که در آن قدرت الهی باید برای آوردن حیات کار کند. در اینجا نیز، رستاخیز مسیح معرفی می‌شود، و ایماندار در چنین حیاتی با او مرتبط است. البته این همان حیات جاودانی است که ما در مورد آن صحبت می‌کردیم، اما اکنون در قدرت رستاخیز دیده می‌شود.
«عیسی به آن‌ها پاسخ داد، '... من به آن‌ها حیات جاودان می‌دهم.'» —یوحنا ۱۰:۲۸
در این قسمت، پسر است که حیات می‌دهد، در حالی که رومیان ۶:۲۳ به ما می‌گوید: «هدیه خدا حیات جاودان در مسیح عیسی، خداوند ماست.» اگر تولد تازه بر رابطه و زنده ساختن بر قدرت خدا در آوردن حیات از مرگ تأکید دارد، این آیات بر فیض خدا در اعطای حیات جاودان تأکید دارند. این یک عمل شگفت‌انگیز از لطف الهی است، جدا از هر شایستگی از طرف دریافت‌کننده – هدیه‌ای که آزادانه از طرف خدا داده شده است. این کاملاً کار حاکمیت خداست: فیض گران‌بها واقعاً!
«شریکان طبیعت الهی.» —۲ پطرس ۱:۴
در همین آیه، پطرس به ما می‌گوید که ما با «وعده‌های بزرگ و گران‌بهای» او شریک شده‌ایم. تولد تازه با کلام خدا انجام می‌شود، و این طبیعت الهی با حیات جاودان یکی است. این «حیات خدا» است (افسسیان ۴:۱۸). اما ۲ پطرس ۱:۴ بر حقیقت مبارک مشارکت خدا با ما در طبیعت الهی تأکید دارد، تا این طبیعت در هر فضیلت خدایی به عنوان نمایانگر خود او در دنیایی شرور نشان داده شود.
«اگر کسی در مسیح باشد، او خلقت جدیدی است.» —۲ قرنتیان ۵:۱۷
هر ایماندار فردی «در مسیح عیسی برای اعمال نیکو آفریده شده است» (افسسیان ۲:۱۰). این بر این حقیقت تأکید دارد که «همه چیز» جدید می‌شود. به دلیل خلقت جدید، یا با داشتن حیات جاودان، هر ایماندار «در مسیح» است. همانطور که «هدیه خدا حیات جاودان در مسیح عیسی، خداوند ماست»، همچنین «اگر کسی در مسیح باشد، او خلقت جدیدی است.» اما عبارت «خلقت جدید» به نظمی کاملاً جدید از چیزها اشاره دارد که خدا با قدرت آفرینش خود به وجود می‌آورد.
«... شستشوی تولد تازه.» —تیطس ۳:۵
خداوند عیسی به پطرس گفت: «کسی که حمام کرده است، فقط نیاز دارد پاهای خود را بشوید» (یوحنا ۱۳:۱۰). عبرانیان ۱۰:۲۲ اضافه می‌کند: «بدن‌های ما با آب پاک شسته شده است.» تولد تازه قطعاً شامل حیات جدید است، و البته، آن حیات جاودانی که ما در مورد آن صحبت می‌کنیم. اما اصرار در اینجا بر پاکسازی اخلاقی است که در مقدسین خدا اتفاق می‌افتد، اگرچه گناه ریشه‌کن نمی‌شود. شستشوی صرف اصلاح اخلاقی کافی نخواهد بود. باید شستشوی تولد تازه باشد: یک حیات جدید باید وجود داشته باشد، وگرنه پاکسازی اصلاً پاکسازی نیست. بنابراین، دریافت حیات جاودان «حمام»ی است که قدرت گناه را در روح می‌شکند.
در رابطه با مقدسین عهد عتیق
هیچ یک از این چیزها نمی‌توانست توسط مقدسین عهد عتیق شناخته یا بیان شود، با وجود این واقعیت که آن‌ها قطعاً حیات جاودان را دارا بودند، زیرا این موضوع در آن زمان موضوع مکاشفه نبود. پسر خدا هنوز نیامده بود تا به وضوح از حیات جاودان بگوید. در آمدن خود به اسرائیل (آغل گوسفندان) او گفت: «من آمده‌ام تا آن‌ها حیات داشته باشند، و آن را به فراوانی داشته باشند» – نه یک حیات متفاوت یا نوع متفاوتی از حیات «به فراوانی»، بلکه «آن را به فراوانی» (یوحنا ۱۰:۱۰). داشتن حیات آن‌ها در واقع به آمدن او بستگی داشت، اگرچه به معنای واقعی، مقدسین او در آن روز قبلاً حیات داشتند، که قرار بود فراوان‌تر شود. در فیض، آن حیات به آن‌ها در انتظار آمدن او داده شد، زیرا آن‌ها نمی‌توانستند شخصیت حیاتی و گران‌بهای حیات جاودان را در تمام پُری آن بشناسند تا زمانی که او که خود «حیات جاودان بود که با پدر بود ... بر ما آشکار شد» (۱ یوحنا ۱:۲).
در رابطه با روزگار ما
ما می‌توانیم به این حقیقت بزرگ که مختص دوران ماست، اضافه کنیم: هدیه مبارک روح‌القدس که در پنتیکاست داده شد. اسرائیل شخصیت پایدار حضور او را مانند کلیسا، بدن مسیح، نداشت. این حضور اوست که «چشمه آبی است که به حیات جاودان می‌جوشد» (یوحنا ۴:۱۴) و «رودخانه‌های آب زنده» جاری می‌شود (۷:۳۷-۳۹).
این چه درسی برای روح‌های ماست! اگرچه ما به طور بی‌نهایت و شگفت‌انگیز با حیات جاودان، «حیات خدا»، برکت یافته‌ایم، اما این کافی نیست. ما به خود خدا نیاز داریم که توسط روح در روح ساکن باشد، روحی که پدر و پسر را در واقعیت مبارک به ما می‌شناساند. این حقیقت بزرگ است که مسیحیت را از هر دوران قبلی متمایز می‌کند، ما را قادر می‌سازد تا چیزهای جاودان را درک کنیم و ما را در موقعیتی جدا از جهان و زمان قرار می‌دهد.
بیان کامل آن
حیات جاودان خود فراتر از همه دوران‌هاست، زیرا این خود طبیعت خدای ما و پدر است. این به طور کامل در خداوند عیسی مسیح در هر جزئیات زندگی او بر روی زمین دیده می‌شود – پاکی آن توسط هیچ چیز که او از آن عبور کرد، آلوده نشد. این همان حیات شگفت‌انگیز است که به هر ایماندار اعطا می‌شود. در این زمان، این حیات در ما در کنار حیات فاسد شده‌ای که از آدم دریافت کرده‌ایم، وجود دارد، بنابراین نمی‌توانیم به درون خود نگاه کنیم تا ببینیم آن حیات چگونه است. ما باید صرفاً به خداوند عیسی نگاه کنیم؛ در آنجا آن را در کمال می‌بینیم!
ما اکنون با ایمان وارد حیات جاودان می‌شویم؛ اما در حضور خداوند عیسی، در حالت جاودان، ما به کامل‌ترین بیان آن وارد خواهیم شد: هر شرایط اطراف با آن حیات پر جنب و جوش خواهد بود، در تضاد با مرگ و فساد امروز. به این معنا، حیات جاودان یک «وعده» است (۱ یوحنا ۲:۲۵)؛ اما این همان حیاتی است که ما در تولد تازه شناخته‌ایم. و همانطور که حیات طبیعی به تدریج توسعه می‌یابد، در ما نیز تحقق حیات جاودان به تدریج توسعه می‌یابد، با غذای مناسب، ورزش، محیط و شغل. باشد که ما فیض داشته باشیم تا اجازه دهیم کامل‌ترین و خالص‌ترین بیان آن از طریق ماندن در محبت مسیح باشد.
