همانطور که خورشید طبیعی گاهی در ابرها فرو می‌رود، مسیحی نیز گاهی طلوعی درخشان و ظهری روشن‌تر دارد، اما در تاریکی غروب می‌کند. اما ما می‌دانیم که وقتی روز جاودانگی فرا رسد، آخرین اثر سایه‌های زمین برای همیشه از بین خواهد رفت. خداوند آنگاه وعده می‌دهد، اگرچه ما نمی‌دانیم او چه می‌کند، اما بعداً خواهیم دانست (یوحنا ۱۳:۷). به نظر می‌رسد او برخی چیزها را از ما پنهان می‌کند تا وفاداری ما را بیازماید یا ما را به زندگی در تسلیم توأم با اعتماد هدایت کند.
در پرتو ابدیت، تاریک‌ترین رویدادهای این زندگی روشن از رحمت دیده خواهند شد، و حتی سخت‌ترین آزمایش‌ها فقط جنبه‌های سخت‌تر محبت او خواهند بود. پس، کنجکاوانه یا انتقادی در معاملات فعلی خدا با خود کنجکاوی نکنید. با صبر و حوصله تا روز بزرگ که همه چیز آشکار می‌شود، منتظر بمانید. ای روح من، آیا اینجا برای تو شب است؟ نوشته شده است: «شب در آنجا نخواهد بود» (مکاشفه ۲۱:۲۵). صبور باش! خداوند تو به زودی ظاهر خواهد شد و آن ظهور پرجلال، یک ظهر ابدی را آغاز خواهد کرد که غروبی ندارد. در این میان، با فروتنی و صبر منتظر بمانید، زیرا اگر «گریه برای شب می‌آید… در صبح شادی است» (مزمور ۳۰:۵).
آنگاه، «خورشید تو دیگر غروب نخواهد کرد… زیرا یهوه نور ابدی تو خواهد بود، و روزهای عزاداری تو به پایان خواهد رسید» (اشعیا ۶۰:۲۰). نور ابدی! نور ابدی خدا پرجلال خواهد بود و در بهشت، تو یک شهروند شاد، بی‌گناه، بی‌غم و بی‌اشک خواهی بود. هرگز از شنیدن فریاد «قدوس، قدوس، قدوس، خداوند خدای قادر مطلق، که بود، و هست، و می‌آید» (مکاشفه ۴:۸) خسته نخواهی شد.
