برکت پرستش
هیچ‌کس با بخشیدن به خدا چیزی را از دست نمی‌دهد، زیرا خدا بدهکار هیچ‌کس نخواهد بود. او شادی مضاعف را به قلب پرستش‌کننده سرازیر خواهد کرد، «با پیمانه‌ای خوب، فشرده، تکان‌داده‌شده و لبریز» (لوقا ۶:۳۸ KJV). خدا از بخشیدن لذت می‌برد و خود را دارای توانایی و تمایل به «انجام کارهایی بسیار بیشتر از آنچه ما می‌خواهیم یا فکر می‌کنیم» (افسسیان ۳:۲۰) نشان می‌دهد. خدا به عنوان «خدای مبارک» توصیف شده است. در نتیجه، همه کسانی که او را در پرستش برکت می‌دهند، توسط او برکت می‌یابند.
انجیل لوقا به شکلی بسیار زیبا به پایان می‌رسد. پس از توصیف عروج خداوند ما می‌خوانیم: «و او را پرستش کردند و با شادی بسیار به اورشلیم بازگشتند؛ و پیوسته در معبد بودند و خدا را ستایش و برکت می‌دادند» (لوقا ۲۴:۵۲-۵۳). به ارتباط نزدیک بین پرستش مسیح و شادی عظیم حاصل از قلب‌های خودشان توجه کنید! پرستش خدا همیشه منجر به شادی عظیم انسان می‌شود.
ایماندار پرستش‌کننده، ایمانداری شاد است، زیرا شادی از طریق اطاعت می‌آید. مسیح فرمود: «اگر این چیزها را می‌دانید، خوشا به حال شما اگر آنها را انجام دهید» (یوحنا ۱۳:۱۷). پرستش به ایماندار این امکان را می‌دهد که خدا را بهتر بشناسد و او را بیشتر قدر بداند. و این شناخت باعث می‌شود که خدا «شادی عظیم» او شود (مزمور ۴۳:۴). کسی که آرزوی خدا را برای پرستش برآورده می‌کند، آرزوی خود را برای شادی برآورده خواهد دید. هیچ شادی‌ای به اندازه شادی‌ای که از تأمل در خدا می‌آید، آنگونه که او خود را در شخص پسر محبوبش آشکار کرده است، دلپذیر نیست.
در حالی که ایماندار خدا را برای به دست آوردن این شادی حاصله پرستش نمی‌کند، واقعیت این است که این «شادی خداوند» تنها یکی از بسیاری از محصولات جانبی پرستش است. بنابراین، ستایشی که از ایماندار به سوی خدا بالا می‌رود تا قلب خدا را شاد کند، بیش از آن با برکتی که از خدا به ایماندار نازل می‌شود، جبران خواهد شد، که قلب او را شاد خواهد کرد. وعده قطعی خدا این است: «کسانی که مرا گرامی بدارند، من نیز آنها را گرامی خواهم داشت» (اول سموئیل ۲:۳۰).
پرستش نه تنها به پرستش‌کننده شادی می‌بخشد، بلکه منجر به رضایت روح او نیز می‌شود. این دقیقاً برعکس خودرضایتی است که نتیجه مشغولیت مغرورانه با خود است. این در دعای به اصطلاح فریسی (لوقا ۱۸:۱۱-۱۲) نمونه‌اش را می‌بینیم. پرستش روح را با خدا مشغول می‌کند، و ایمانداری که وقت خود را در حضور خدا می‌گذراند، حقیقت گفته داوود را ثابت می‌کند: «آنها از چربی خانه تو سیر خواهند شد؛ و تو آنها را از رودخانه لذت‌های خود خواهی نوشاند. زیرا چشمه حیات با توست: در نور تو نور را خواهیم دید» (مزمور ۳۶:۸-۹). «آب‌انبارهای شکسته» این زمین هرگز نمی‌توانند کسانی را که فیض بازآفریننده خدا را تجربه کرده‌اند، سیراب کنند. با سرودنویس برنارد کلروو (۱۰۹۱-۱۱۵۳) می‌توانند بخوانند:
عیسی، ای شادی قلب‌های عاشق، ای چشمه حیات، ای نور انسان‌ها؛ از بهترین سعادتی که زمین می‌بخشد، ما، سیراب‌نشده، دوباره به سوی تو بازمی‌گردیم.
ما می‌توانیم به برکات دیگری اشاره کنیم که ایماندار در نتیجه پرستش خدا تجربه می‌کند؛ اما به اندازه کافی نوشته شده است تا ثابت شود که همه کسانی که خدا را برکت می‌دهند، توسط خدا برکت خواهند یافت. کسی که از صمیم قلب فریاد می‌زند – «ای جان من، خداوند را برکت ده: و هر آنچه در من است، نام مقدس او را برکت ده!» – نیز با داوود ثابت خواهد کرد که: «خوشا به حال مردی که تو او را برمی‌گزینی و باعث می‌شوی که به تو نزدیک شود، تا در صحن‌های تو ساکن شود: ما از نیکویی خانه تو، حتی از معبد مقدس تو، سیر خواهیم شد» (مزمور ۱۰۳:۱؛ ۶۵:۴).
درباره نویسنده ا. پ. گیبز در سال ۱۸۹۰ در انگلستان متولد شد و در آفریقای جنوبی بزرگ شد. در سال ۱۹۱۹ در مؤسسه کتاب مقدس مودی، شیکاگو، ایلینوی تحصیل کرد. او زندگی خود را وقف موعظه، آموزش و نوشتن برای شاگردسازی ایمانداران جوان کرد. این مقاله از کتاب او، «پرستش، بالاترین شغل مسیحی»، شرکت چاپ والتریک، فورت دوج، آیووا است.
