انضباط کلمه‌ای است که اکثر ما آن را دوست نداریم! ما به طور خودکار منفی فکر می‌کنیم! اما انضباط در زندگی ما منفی نیست. ضروری است! کسانی که در مدرسه خوب عمل کرده‌اند، از انضباطی که برای موفقیت در مدرسه لازم است، آگاهند، چه دبیرستان باشد، چه کالج یا تحصیلات تکمیلی. به ساعت‌ها فداکاری و انضباطی فکر کنید که مردان و زنان برای پزشک، وکیل یا تاجر موفق شدن نیاز دارند! به ورزش فکر کنید؛ یکی از اصلی‌ترین عناصر یک ورزشکار موفق، انضباط است! بدون درد، بدون دستاورد؛ بدون شجاعت، بدون افتخار! بیایید چند آیه را با این ایده انضباط بخوانیم. امثال ۲۳:۱۲ به ما می‌گوید که «دل خود را به انضباط (آموزش) و گوش‌های خود را به کلمات دانش بسپار» (NAS). پولس به تیموتاوس دستور داد که «خود را به سوی خداپرستی تمرین (تربیت) کن»(۱ تیموتاوس ۴:۷). این کلمه تمرین یا تربیت همان جایی است که کلمه ما برای ژیمناستیک یا سالن ورزشی از آن می‌آید! این کلمه با عرق می‌چکد و مانند سوزش عضلات است! انضباط روحانی به زندگی خدایی منجر می‌شود و به توسعه یک زندگی مسیح‌مانند کمک می‌کند. برخی انضباط روحانی را پرورش خداپرستی در زندگی ما تعریف می‌کنند. کتاب مقدس به طور مداوم به طور غیرمستقیم به این تمرین روحانی یا این انضباط روحانی با استفاده از کلماتی مانند «با تجدید ذهن خود» (رومیان ۱۲:۲)، «دگرگون شدن» (۲ قرنتیان ۳:۱۸)، «مسیح در شما شکل می‌گیرد» (غلاطیان ۴:۱۹)، و «مطابق با تصویر پسر او شدن» (رومیان ۸:۲۹) اشاره می‌کند.
چند نفر از شما افرادی را می‌شناسید که تجهیزات ورزشی خریدند، اما هرگز از آن استفاده نکردند؟ آنها نیت خوبی داشتند، اما این کار را انجام نداد! کلیساها پر از افراد با استعدادی هستند که می‌خواهند خدمت کنند، اما از نظر روحانی آماده نیستند، که آنها را برای خدمت خوب آماده نمی‌کند! آنها نیت خوبی داشتند اما نمی‌خواستند برای انضباط روحانی لازم تلاش کنند! به آنچه پولس به قرنتیان گفت گوش دهید. آنها یک جماعت با استعداد روحانی بودند، اما برخی به انضباط روحانی نیاز داشتند! به ۱ قرنتیان ۹:۲۴-۲۷ گوش دهید،
«آیا نمی‌دانید که کسانی که در مسابقه می‌دوند، همه می‌دوند، اما یک نفر جایزه را دریافت می‌کند؟ طوری بدوید که آن را به دست آورید. و هر کس که برای جایزه رقابت می‌کند، در همه چیز معتدل است. اکنون، آنها این کار را برای به دست آوردن یک تاج فانی انجام می‌دهند، اما ما برای یک تاج جاودانی. بنابراین، من اینگونه می‌دوم: نه با عدم اطمینان. اینگونه می‌جنگم، نه مانند کسی که هوا را می‌زند. اما من بدن خود را منضبط می‌کنم و آن را تحت فرمان خود در می‌آورم، مبادا، وقتی به دیگران موعظه کرده‌ام، خودم رد شوم.»
تقلید از مسیح
کلمه شاگرد به معنای یادگیرنده، کسی که از استاد خود پیروی و تقلید می‌کند. همچنین از لوقا ۶:۴۰ می‌بینیم که، «شاگرد بالاتر از معلم خود نیست، اما هر کس که کاملاً تربیت شود، مانند معلم خود خواهد بود.» خداوند عیسی مسیح در زندگی خود انضباط‌های روحانی را تمرین می‌کرد. به مرقس ۱:۳۵-۴۲ نگاه کنید، و نتیجه آن قدرت روحانی بود! همانطور که ما ریتم زندگی استاد خود را در انجیل‌ها مطالعه می‌کنیم، مشاهده می‌کنیم که او با انضباط روحانی دعا، شناخت کلام، تأمل در آن، و لذت بردن از اوقات تنهایی و سکوت مشخص شده بود. همانطور که خداوند به مکانی خلوت می‌رفت تا با پدر خود ملاقات کند، ما نیز، پیروان او، باید یک زمان آرام را توسعه دهیم که در آن از سر و صدای روز، شلوغی زندگی، دور شویم و فقط آرام باشیم و به او اجازه دهیم با ما صحبت کند. اشعیا ۵۰:۴-۶ به طور نبوی از خداوند عیسی مسیح صحبت می‌کند. این به وضوح به ما نشان می‌دهد که او صبح زود بیدار می‌شد و گوش‌هایی برای شنیدن آنچه پدرش به او می‌گفت داشت، و زبانش فقط آنچه را که به او دستور داده شده بود می‌گفت، و تمام بدنش برای خدمت تسلیم شده بود!
تعریف انضباط روحانی
بیایید یک تعریف کاری از آنچه در مورد انضباط‌های شاگردی روزانه صحبت می‌کنیم، داشته باشیم. انضباط‌های روحانی اعمالی هستند که ما به طور منظم انجام می‌دهیم که به ما کمک می‌کنند تا با قدرت کلام خدا و فیض روح‌القدس، عادات گناهکارانه خود را به عادات خدایی تبدیل کنیم که ما را بیشتر با شخصیت و رفتار مسیح مطابقت می‌دهد و ما را به خدا نزدیک‌تر می‌کند. کلمه «انضباط» به معنای «آموزشی است که شخصیت ذهنی و اخلاقی را اصلاح، شکل می‌دهد یا کامل می‌کند.» انضباط‌های روحانی انتظارات غیرواقعی یا بارهای قانونی نیستند که ما بر خود تحمیل می‌کنیم، و همچنین معیارهایی برای قضاوت روحانیت دیگران نیستند. انضباط‌های روحانی تمرینات روحانی هستند که ما به طور عادت‌وار در آنها شرکت می‌کنیم، که ما را به خداوند نزدیک‌تر می‌کند و به ما کمک می‌کند تا بیشتر شبیه خداوند عیسی مسیح شویم!
انضباط‌های روحانی اصلی
دعا
دعا اولین بیان زندگی جدید در مسیح است (اعمال ۹:۱۱). این ارتباط صمیمی با پدر شماست (متی ۶:۵-۷). چگونه کسی می‌تواند بدون دعا رابطه حیاتی با مسیح داشته باشد؟ این یک نگرش وابستگی است! ۱ تسالونیکیان ۵:۱۷ به ما دستور می‌دهد که «بی‌وقفه دعا کنید.» آیا این یک هدف قابل دستیابی برای یک شاگرد فداکار است؟ بخش مهمی از دعای بی‌وقفه، یادگیری تمرین حضور خداست! درست همانطور که می‌خواهید با کسی که دوستش دارید باشید، اگر خدا را دوست دارید، می‌خواهید از او بشنوید، و می‌خواهید با او صحبت کنید و زندگی خود را از طریق دعا با او به اشتراک بگذارید. دعا و کلام خدا اساس رابطه ما با او را تشکیل می‌دهند. انواع مختلفی از دعا وجود دارد (۱ تیموتاوس ۲:۱).
برای یک دعای متعادل، ما مخفف A.C.T.S. را داریم.
الف – پرستش – وقتی پرستش می‌کنیم، او را برای آنچه هست ستایش می‌کنیم (مزمور ۹۵)
س – اعتراف – وقتی اعتراف می‌کنیم، به دنبال دیدن گناه خود از دیدگاه خدا هستیم (۱ یوحنا ۱:۹) و برای بازگرداندن شادی رفاقت خود با او.
ت – شکرگزاری – وقتی از خدا شکرگزاری می‌کنیم، او را برای آنچه انجام داده است ستایش می‌کنیم (۱ تسالونیکیان ۵:۱۸، افسسیان ۵:۲۰)
ش – شفاعت – وقتی از خدا درخواست می‌کنیم، به دنبال درخواست مطابق با اراده او هستیم (۱ یوحنا ۵:۱۴-۱۵)
بدون ایمان، خشنود کردن خدا غیرممکن است (عبرانیان ۱۱:۶)، و دعا بیان مهمی از ایمان ماست.
کتاب مقدس
دومین و به همان اندازه مهمترین انضباط برای یک شاگرد فداکار، پیگیری خواندن روزانه کلام خداست. کتاب مقدس بدون شک مهمترین ماده مغذی روزانه برای سلامت روح است، یک انضباط برای روح به همان اندازه مهم که نان و آب برای بدن هستند. در آن، ما قلب خدا، ذهن مسیح، و کار روح‌القدس را می‌بینیم. فقط خدا می‌تواند خود را به درستی آشکار کند، و او این کار را در صفحات کتاب مقدس انجام می‌دهد. در کتاب مقدس، ما بزرگترین منبع شادی، آرامش، الهام، راهنمایی، عشق، و هیبت را می‌یابیم.
امثال ۳:۵-۶ به ما یادآوری می‌کند که «با تمام دل خود به خداوند توکل کن و بر فهم خود تکیه مکن؛ در تمام راه‌های خود او را بشناس، و او راه‌های تو را راست خواهد ساخت.» ما با دعا شروع می‌کنیم، از خداوند می‌خواهیم که قلب و ذهن ما را با حقیقت کلام خدا روشن کند تا ما بیشتر با شخصیت و رفتار مسیح مطابقت یابیم. ما باید کتاب مقدس را با ذهنی آموزش‌پذیر، نگرشی پذیرا، قلبی باز، و اراده‌ای مطیع بخوانیم (یعقوب ۱:۲۲-۲۵)، آماده برای بنا شدن، تشویق شدن، و برق‌گرفته شدن توسط حقیقت خدا که توسط روح خدا روشن شده است. مقدار کتاب مقدسی که می‌خوانید به اندازه تأمل دعایی در پیامدهای کلام برای زندگی شاگرد امروز مهم نیست. وقت نگیرید، وقت بسازید! اگر برای خواندن منظم کلام خدا بیش از حد مشغول هستید، بیش از حد مشغول هستید. انباشت روزانه حکمت زندگی را فراتر از هر چیزی که می‌توانید تصور کنید شکل خواهد داد! شما هرگز بدون درک و جذب کافی کلام خدا، یک جهان‌بینی کتاب مقدسی را توسعه نخواهید داد.
هنگام خواندن کلام خدا، پنج دستورالعمل ساده را دنبال کنید:
ارتباط: هنگامی که کلام را باز می‌کنید، با نویسنده صحبت کنید و از او راهنمایی و کمک برای درک بخواهید.
مشاهده: چه می‌گوید؟ این با خواندن بخش و پرسیدن پنج سوال آغاز می‌شود: چه کسی، چه چیزی، چه زمانی، چرا، و چگونه.
تفسیر: به چه معناست؟ وقت بگذارید تا تعاریف کلمات، روابط افراد و قسمت‌ها، و پیامدها را بررسی کنید.
کاربرد: برای من چه معنایی دارد؟ چگونه اعمال می‌شود؟
همبستگی: کدام آیات دیگر با آنچه در این بخش آموزش داده می‌شود، همخوانی دارند؟
برای اطلاعات بیشتر در مورد خواندن، مطالعه، و تأمل در کلام خدا، به ۲ تیموتاوس ۲:۱۵ و ۳:۱۴-۱۷، مزمور ۱۹ و ۱۱۹، یوشع ۱:۸، و فیلیپیان ۴:۸ نگاه کنید.
پرستش
به صورت فردی (یوحنا ۴) و جمعی (اعمال ۲:۴۲). خداوند عیسی به ما یادآوری می‌کند که ما باید «خداوند خدای خود را پرستش کنیم و فقط او را خدمت کنیم» (متی ۴:۱۰). این مسئولیت و امتیاز ماست که خالق خود را پرستش کنیم! اما برای کسانی که نجات یافته‌اند، این نیز مسئولیت و امتیاز ماست که خداوند را به عنوان نجات‌دهنده خود پرستش کنیم! ما باید این کار را به صورت فردی در زمان خصوصی خود با خداوند انجام دهیم و با سایر مسیحیان جمع شویم! مزمور ۹۵:۶ ما را تشویق می‌کند که «بیایید، پرستش کنیم و تعظیم کنیم؛ بیایید در برابر خداوند خالق خود زانو بزنیم.» خدا از ما انتظار پرستش دارد! این همان چیزی است که ما برای آن آفریده شده‌ایم، و شما نمی‌توانید بدون پرستش واقعی زندگی خدایی داشته باشید! متی ۱۵:۸-۹ می‌گوید، «این مردم مرا با لب‌های خود احترام می‌گذارند، اما قلب‌هایشان از من دور است. آنها مرا بیهوده پرستش می‌کنند.»
پس، پرستش چیست؟ کتاب‌های زیادی در این زمینه نوشته شده است، اما من می‌خواهم چهار نکته را در مورد پرستش در نظر بگیرم و امیدوارم که شما بتوانید خودتان در این موضوع عمیق‌تر شوید.
تمرکز بر خدا و پاسخ به او:
کلمه انگلیسی ما پرستش از کلمه قدیمی ساکسون ارزش-پرستی می‌آید. پرستش خداوند به معنای نسبت دادن ارزش مناسب به او، بزرگداشت شایستگی او برای ستایش، و نزدیک شدن به او و ستایش او به عنوان شایسته است! مکاشفه ۴-۵ را با دقت بخوانید، و آنچه را که او در هر دو فصل شایسته آن است، زیر خط بکشید!
در روح و حقیقت انجام شود:
در یوحنا ۴، ما با برخورد عیسی با زن سامری در کنار چاه روبرو هستیم. درس‌های زیادی می‌توان از این قسمت آموخت، اما من می‌خواهم بر پرستش تمرکز کنم، که دلیل این برخورد است. خداوند این زن را درست در جایی که بود ملاقات کرد و انگشت خود را بر نیاز عمیق قلب او گذاشت. او اشاره کرده بود که او تشنه چیزی است، اما حتی نمی‌دانست آن چیست. او به او نشان داد که زندگی‌اش چقدر پوچ بوده است، در تلاش برای ارضای یک آرزوی عمیق در قلبش. او خلأیی داشت که پنج شوهر نمی‌توانستند آن را پر کنند! زندگی در گناه نمی‌توانست پوچی قلب او را ارضا یا پر کند. چرا؟ او برای پرستش خالق خود و داشتن رابطه با او آفریده شده بود.
هنگامی که موضوع پرستش مطرح شد، خداوند اشاره کرد که پدر به دنبال پرستش‌کنندگان است و از آنجا که خدا روح است، باید او را در روح و حقیقت پرستش کرد. این زن به دنبال معنای زندگی بود اما باید متوجه می‌شد که از نظر روحانی، مرده است! فقط از طریق برخورد با خدایی که روح است، می‌تواند در روح خود زنده شود. مانند این زن در کنار چاه، روح ما باید زنده می‌شد، و هنگامی که زنده شد، می‌توانیم خدا را در روح پرستش کنیم! اگر سعی کنیم گناهان خود را از خدا پنهان کنیم، اگر آنها را در برابر او اعتراف نکرده باشیم، نمی‌توانیم او را پرستش کنیم. این همان چیزی است که داوود پادشاه در روح خود تجربه کرد. او آن را به عنوان پیر شدن استخوان‌هایش و تبدیل شدن سرزندگی‌اش به خشکی تابستان توصیف می‌کند (مزمور ۳۲:۳-۵). داوود تا زمانی که گناه خود را اعتراف نکرد، پرستش را غیرممکن یافت (مزمور ۵۱:۱۴-۱۷). او نمی‌توانست آنچه را که در قلبش بود از خدا پنهان کند. خدا حقیقت را در اعماق وجود می‌خواهد (مزمور ۵۱:۶). این معنای پرستش خدا در روح و حقیقت است!
هم به صورت خصوصی و هم عمومی:
کلیسای اولیه در اعمال ۲:۴۲ برای یادآوری خداوند گرد هم آمدند؛ پرستش بدون شک بخشی از آن یادآوری بود. در عبرانیان ۱۰:۲۵، به ما یادآوری می‌شود که از جمع شدن خود دست نکشیم. ما باید به عنوان کاهنان (۱ پطرس ۲:۵) گرد هم آییم و پرستش کنیم، قربانی ستایش را تقدیم کنیم (عبرانیان ۱۳:۱۵). این بدان معناست که ما باید پرستش را در زندگی خود اولویت قرار دهیم. اگر او را به صورت خصوصی پرستش نکنیم، هرگز نمی‌توانیم او را به صورت عمومی با دیگران ستایش کنیم! آیا تا به حال متوجه شده‌اید که پرستش در کتاب مقدس یک اولویت است؟ یک مثال می‌تواند قربانی‌ها در لاویان ۱-۷ باشد. اولین قربانی چیست؟ قربانی سوختنی، که برای خداست!
روزه
این یک انضباط است که بسیار بد فهمیده شده و امروزه بسیار به ندرت انجام می‌شود! موارد زیادی از روزه در کتاب مقدس وجود دارد. موسی، حنا، داوود، یحیی تعمیددهنده، آنا، کورنلیوس پولس، کلیسای انطاکیه، و حتی خداوند عیسی روزه گرفتند. روزه، خدا را در اولویت قرار دادن، خدا و خواست او، اراده او، و ذهن او را بیشتر از غذا، رفاقت با دیگران، خواب، یا کارهای روزمره خواستن! روزه خودداری از ارضای هرگونه اشتهای جسمانی است. انواع مختلفی از روزه در کتاب مقدس وجود دارد: روزه عادی، جزئی، و مطلق. اما بیایید به چندین نکته در مورد این انضباط روحانی خاص توجه کنیم:
روزه مورد انتظار است: در متی ۶:۱۶-۱۸ هنگام صحبت از روزه، خداوند عیسی دو بار گفت: «هنگامی که روزه می‌گیرید». نه اگر روزه می‌گیرید، بلکه هنگامی که روزه می‌گیرید. همانطور که خداوند از ما انتظار دارد که ببخشیم (متی ۶:۲، ۳) و دعا کنیم (۶:۵، ۶، ۷)، او از ما انتظار دارد که روزه بگیریم. هیچ دستوری در مورد اینکه روزه چقدر باید طول بکشد یا چند بار باید انجام شود وجود ندارد. این به هدایت روح خدا بستگی دارد. در کتاب مقدس نمونه‌هایی از روزه‌هایی وجود دارد که بخشی از یک روز، یک روز کامل، یک شب، سه روز، هفت روز، چهارده روز، بیست و یک روز، و حتی چهل روز طول کشیده‌اند. ما همیشه باید مراقب باشیم که کاری انجام ندهیم که به سلامتی ما آسیب برساند.
روزه برای هدفی انجام می‌شود: روزه در کتاب مقدس برای کاهش وزن انجام نمی‌شد. برای تقویت دعا انجام می‌شد (عزرا ۸:۲۳، نحمیا ۱:۴، دانیال ۹:۳، اعمال ۱۳:۲-۳). برای طلب هدایت خدا انجام می‌شد (داوران ۲۰:۲۶، اعمال ۱۴:۲۳). روزه همچنین در زمان غم و اندوه انجام می‌شد (داوران ۲۰:۲۶، ۱ سموئیل ۳۱:۱۳، ۲ سموئیل ۱:۱۱-۱۲). روزه اغلب برای طلب رهایی یا محافظت از خداوند انجام می‌شد (۲ تواریخ ۲۰:۳-۴، عزرا ۸:۲۱-۲۳، استر ۴:۱۶). توبه اغلب از طریق روزه بیان می‌شد (۱ سموئیل ۷:۶، یوئیل ۲:۱۲، یونس ۳:۵-۸). روزه، هنگامی که با انگیزه‌های صحیح انجام شود، بیان فیزیکی فروتنی در برابر خداست (۱ پادشاهان ۲۱:۲۷-۲۹، مزمور ۳۵:۱۳).
مدیریت
این انضباط به معنای تشخیص این است که هر آنچه دارم متعلق به خداوند است. زمان من (افسسیان ۵:۶، کولسیان ۴:۵)، پول من (اعمال ۲:۴۵، ۲۰:۳۵، عبرانیان ۱۳:۱۶)، و سلامتی من همه متعلق به خداوند است زیرا من متعلق به خداوند هستم (۱ قرنتیان ۶:۱۹-۲۰). آیا آنچه را که خداوند به شما سپرده است برای جلال او استفاده می‌کنید؟
خدمت و فداکاری
ما برای خدمت نجات یافته‌ایم، برای خدمت به خداوند و خدمت به دیگران (افسسیان ۲:۱۰)! ما باید خود را منضبط کنیم تا در خدمتی برای خداوند شرکت کنیم، بسته به هدایا و توانایی‌هایی که به ما داده شده است (۱ قرنتیان ۱۲، افسسیان ۴:۱۶).
شهادت دادن
ما اغلب خود را از این انضباط روحانی معاف می‌کنیم و می‌گوییم من یک مبشر نیستم. اما این بخشی از دلیل نجات یافتن من و شماست؛ ما نجات یافته‌ایم تا به دیگران بگوییم! ما باید انجیل را با زندگی خود، یعنی اعمال و نگرش‌های خود، زندگی کنیم. کسی گفته است: «انجیل را موعظه کنید و در صورت لزوم از کلمات استفاده کنید!» یوحنا ۱۳:۳۴ این را تأیید می‌کند! خداوند به شاگردان خود مأموریت داد که «به تمام جهان بروید، از تمام ملت‌ها شاگرد بسازید…» بعدها، پولس به تیموتاوس گفت که «کار یک مبشر را انجام دهد» (۱ تیموتاوس ۴:۵).
امروزه کدام انضباط‌های روحانی را باید در زندگی خود اولویت‌بندی کنید؟ چه کسی را باید به زندگی خود به عنوان یک مربی روحانی دعوت کنید تا شما را پاسخگو نگه دارد؟ انضباط روحانی برای بلوغ روحانی ضروری است. ما باید به روح خدا اجازه دهیم که از کلام خدا برای تقویت ما و رشد ما به بلوغ روحانی استفاده کند، که محصول جانبی یک زندگی روحانی منضبط و وابسته به خداوند است (افسسیان ۶:۱۰-۱۲). هیچ راه آسانی برای بلوغ روحانی وجود ندارد، اما پاداش‌ها عمیقاً رضایت‌بخش هستند. خود را در این انضباط‌ها به چالش بکشید، و عشق عمیق‌تری به خدا پیدا خواهید کرد.
