مردم در مکان‌های بلند قربانی می‌کردند، زیرا تا آن روز خانه‌ای برای نام خداوند ساخته نشده بود... اکنون پادشاه [سلیمان] به جبعون رفت تا در آنجا قربانی کند، زیرا آنجا مکان بلند بزرگ بود... در جبعون خداوند به سلیمان ظاهر شد. اول پادشاهان 3:2،4-5 NKJV
اول پادشاهان 3 لحظه‌ای محوری در پرستش خداوند توسط اسرائیل را توصیف می‌کند. بیش از چهار قرن پیش، قبل از اینکه مردم اسرائیل وارد کنعان شوند، موسی به آنها گفت که انتظار یک مکان مرکزی برای پرستش را داشته باشند. خیمه قابل حمل خداوند مکان تعیین شده برای پرستش بود در حالی که ملت در سراسر بیابان سفر می‌کردند، اما در سرزمین موعود «مکانی که خداوند خدای شما انتخاب می‌کند تا نام خود را در آنجا قرار دهد»، مکانی برای قربانی‌ها و شادی (تثنیه 12:11-12) وجود خواهد داشت. همانطور که یوشع و مردم اسرائیل کنعان را تصرف کردند، خیمه در شیلوه برپا شد (یوشع 18:1)، و در طول سال‌های طولانی داوران در آنجا باقی ماند.
با این حال، وضعیت اخلاقی اسرائیل هیچ افتخاری برای خداوند به ارمغان نیاورد. هویت آنها به عنوان قوم خدا به طور مداوم تضعیف شد تا اینکه، در زمان کاهن نابینا ایلی و پسران غیراخلاقی او، صندوق خدا – که معمولاً در مقدس‌ترین قسمت خیمه قرار داشت – چیزی بیش از یک طلسم خوش‌شانسی تلقی شد. هنگامی که دشمنان صندوق را تصرف کردند، گویی جلال خداوند با آن از بین رفت (اول سموئیل 4). سنت‌های پرستش در شیلوه از بین رفت.
در نتیجه، مردم شروع به پرستش خداوند در بالای کوه‌ها و مکان‌های بلند کردند، همانطور که آیات مقدماتی ما توصیف می‌کنند. مذبح بزرگ برنزی و سایر قسمت‌های خیمه به کوه‌های جبعون منتقل شد (اول تواریخ 16:39، 21:29)، و مردم همچنین در جاهای دیگر مذبح‌هایی برای خداوند ساختند. به عنوان مثال، احتمالاً مذبحی که پیامبر الیاس بعدها در کوه کرمل تعمیر کرد، یکی از اینها بود (اول پادشاهان 18:30). اگرچه مکان‌های بلند اغلب با بت‌پرستی و سایر اعمال ناپسند مرتبط بودند، اما در اینجا چنین نبود. مردم می‌دانستند که خداوند شایسته پرستش آنهاست، بنابراین او را در هر کجا که می‌توانستند جستجو می‌کردند. با این حال، چه اتفاقی برای گفته موسی در مورد یک مکان مرکزی برای جمع شدن به نام خداوند افتاده بود؟ به نظر می‌رسید که کلمات او به زمین افتاده و محقق نشده باقی خواهند ماند.
اما خدا در کار بود. صندوق خداوند به اسرائیل بازگردانده شد، و داوود پادشاه دستور ساخت یک خیمه جدید را داد که در آن نگهداری شود (اول تواریخ 16:1). داوود بعدها تشخیص داد که مکانی در اورشلیم باید محل خانه خداوند باشد (22:1)، و او مقدار زیادی مصالح برای ساخت آن جمع‌آوری کرد. با این حال، هنوز روند ساخت چنین خانه‌ای آغاز نشده بود. از این رو، هنگامی که سلیمان سلطنت خود را آغاز کرد، از مکان بلند بزرگ در جبعون بازدید کرد. در آنجا، بر روی مذبح قربانی سوختنی که تقریباً 500 سال پیش ساخته شده بود، هزار قربانی به خداوند تقدیم کرد.
این رویداد یک نقطه عطف بود، زیرا آخرین باری بود که سلیمان در آنجا قربانی کرد. خداوند آن شب ظاهر شد تا به پادشاه جدید برکتی بدهد. سلیمان حکمت خواست، و آرزوی فروتنانه او برآورده شد. فردای آن روز سلیمان به اورشلیم بازگشت و در مقابل صندوق خدا قربانی کرد؛ و کمی بعد، ساخت معبد آغاز شد. حکمت خدا، همراه با تشخیص داوود پدر سلیمان، سلیمان را به ترک مکان‌های بلند و پذیرش مکاشفه دیرینه یک مکان که نام خداوند در آن ساکن خواهد شد، سوق داد.
هنوز هم یک آرزوی ارزشمند است که پرستش خود را به خداوند بیاوریم. او قطعاً شایسته هر قربانی ستایش است! اما اکنون، همانطور که خود خداوند عیسی در یوحنا 4 تعلیم داد، پرستش ما به یک مکان خاص محدود نمی‌شود. با این حال، هنوز مهم است که مکانی را جستجو کنیم که نام او در آن گرامی داشته می‌شود، زیرا در چنین مکانی او با قوم خود ملاقات می‌کند در حالی که آنها نزد او جمع شده‌اند.
پرستش‌کنندگان در متی یافت شدند
- «مردان حکیم از شرق آمدند... تا او را پرستش کنند» (متی 2:1-2).
- «اینک، یک جذامی آمد و او را پرستش کرد» (متی 8:2).
- «یک حاکم آمد و او را پرستش کرد» (متی 9:18).
- «کسانی که در قایق بودند آمدند و او را پرستش کردند» (متی 14:33).
- «زنی از کنعان... آمد و او را پرستش کرد» (متی 15:21،25).
- «مریم مجدلیه و مریم دیگر... آمدند و پاهای او را گرفتند و او را پرستش کردند» (متی 28:1،9).
- «یازده شاگرد... وقتی او را دیدند، او را پرستش کردند» (متی 28:16-17).
