اهمیت رستاخیز مسیح برای ایمانداران

رستاخیز یکی از مهمترین، اگر نگوییم مهمترین، رویداد تاریخی از زمان خلقت است. البته، این رویداد بدون آنچه پیش از آن رخ داد، اتفاق نمی‌افتاد و اگر پیامدهای کنونی و ابدی آن نبود، اینقدر مهم نمی‌بود. گناه انسان، ناتوانی او در ارضای خدا از طریق شریعت یا انجام کارهای نیک، و نیاز به برآورده شدن خواسته‌های عادلانه خدا، خداوند عیسی را به صلیب کشاند. در آنجا ما می‌یابیم که تمام گناهان ما توسط یک جایگزین تحمل شده است، و کار آشتی برای همیشه در یک قربانی برای گناه به پایان رسیده است (اول پطرس ۲:۲۴؛ عبرانیان ۱۰:۱۴). مسیح برای گناهان ما مرد، عادل برای ظالمان (اول پطرس ۳:۱۸).

اما مرگ قرار نبود پیروز شود. نجات‌دهنده باید دوباره زنده می‌شد تا زندگی بر اساس کار کامل شده او و ایمان مردم به او، به همه انسان‌ها برسد. او دوباره زنده شد و اکنون در دست راست خدای پدر است و منتظر است تا دشمنانش زیر پای او قرار گیرند (عبرانیان ۱۰:۱۲-۱۳). ما ایمانداران آنگاه با او خواهیم بود، از این دنیا گرفته شده و به حضور او برده شده‌ایم (اول تسالونیکیان ۴:۱۶-۱۷).

در مورد دفن و رستاخیز، ما از انجیل‌ها در مورد زخم‌های وارد شده بر بدن او و مراقبت جوزف و نیکودیموس می‌دانیم. کتاب مقدس به ما می‌گوید که قبر مهر و موم شده بود و نگهبانی گذاشته شده بود. زلزله‌ای رخ داد، فرشتگان ظاهر شدند، و سنگ برداشته شد تا قبری خالی را نشان دهد. در تمام اینها، کتاب مقدس آنچه را که در هنگام زنده شدن بدن خداوند رخ داد، توصیف نمی‌کند؛ او به سادگی زنده دیده شد و توسط خودی‌هایش شناخته شد، اما با بدنی متفاوت.

از آنجایی که کلام خدا ساکت است در مورد آنچه در لحظه رستاخیز اتفاق افتاد، ما می‌فهمیم که خدا نمی‌خواهد تمرکز ما در آنجا باشد. در عوض، ما در مورد دو چیز می‌خوانیم. اول، رستاخیز خشنودی خدا را از پسرش و کاری که او انجام داد، نشان می‌دهد و رضایت کامل را برای او به ارمغان می‌آورد (اعمال ۲:۳۰-۳۳؛ فیلیپیان ۲:۸-۱۱؛ رومیان ۳:۲۴-۲۵). هیچ کاری نیست که ما بتوانیم با قدرت خود انجام دهیم تا به رضایت خدا از پسرش یا ما اضافه کنیم (اشعیا ۶۴:۶). دوم، ما علاقه و نگرانی خدا را برای پیروانش می‌بینیم که از طریق خداوند عیسی آشکار شده است: پسر رابطه‌ای جدید با پدرش، پدر ما، معرفی می‌کند (یوحنا ۲۰:۱۷). لذت خداوند – لذت خدا – با پسران انسان است، و مسیح عیسی می‌خواهد که ما با او باشیم، اکنون و در ابدیت (امثال ۸:۳۱؛ متی ۱۸:۲۰؛ یوحنا ۱۴:۳، ۱۷:۲۰-۲۴).