«کیست که خطاهای خود را بفهمد؟ مرا از گناهان پنهان پاک کن. بنده خود را از گناهان عمدی نیز بازدار؛ مگذار بر من تسلط یابند. آنگاه بی‌عیب خواهم بود و از گناه بزرگ بی‌گناه خواهم شد.» — مزمور ۱۹:۱۲-۱۳ NKJV
چند سال پیش گروهی از بازدیدکنندگان به دروازه‌های یک معدن زغال سنگ رسیدند. مدیریت موافقت کرده بود که آنها را در محل گشت و گذار دهد، و بازدیدکنندگان علاقه‌مند بودند که هر آنچه را که می‌توانستند در مورد کارکرد یک معدن بیاموزند. هنگامی که آنها گشت و گذار خود را آغاز کردند، با تعجب متوجه شدند که یک گیاه سفید خالص در کنار ورودی معدن رشد می‌کند. آنها را شگفت‌زده کرد که چنین گیاهی با ظاهر تمیز می‌تواند در چنین محیط کثیفی که گرد و غبار زغال سنگ دائماً توسط باد پراکنده می‌شود، یافت شود. راهنما با دیدن علاقه آنها، مقداری گرد و غبار زغال سنگ را در دست خود گرفت و آن را روی گیاه پاشید، اما حتی یک ذره هم به آن نچسبید. بازدیدکنندگان نیز همین کار را کردند، و دوباره گرد و غبار زغال سنگ بی‌ضرر به زمین افتاد. به نظر می‌رسید که حتی یک ذره هم نمی‌توانست روی برگ‌های سفید برفی گیاه باقی بماند.
آن روز، آن بازدیدکنندگان نه تنها در مورد کارکرد یک معدن زغال سنگ آموختند، بلکه یک کشف جالب در قلمرو گیاه‌شناسی نیز انجام دادند. برای مسیحیان، آن حادثه چیزی بیشتر را نشان می‌دهد. مانند آن گیاه، ما خود را در دنیایی زندگی می‌کنیم که به طور فزاینده‌ای بی‌خدا و ناپاک است. کثیفی از طریق رسانه‌ها سرازیر می‌شود، همکاران بی‌خدا اغلب سخنان خود را با کنایه‌های تحریک‌آمیز قطع می‌کنند، و مسیحیان می‌توانند احساس کنند که چنین هجوم تأثیرات شیطانی تقریباً بیش از حد بزرگ است که نمی‌توان در برابر آن مقاومت کرد. اگرچه به ما گفته شده است که خود را «بی‌لکه از جهان» (یعقوب ۱:۲۷ KJV) نگه داریم، چگونه می‌توان پاکی مشابه آن گیاه گل‌دار سفید بیرون معدن زغال سنگ را حفظ کرد؟
هدف خدا برای فرزندانش این است که آنها در دنیایی ناپاک، پاک بمانند. پولس در نامه‌اش به دوست جوان‌ترش تیموتائوس نوشت: «خود را پاک نگه دار» (اول تیموتائوس ۵:۲۲). به تسالونیکیان گفته شد: «زیرا این اراده خداست، حتی تقدیس شما، که از زنا دوری کنید» (اول تسالونیکیان ۴:۳). خدا قدوس است، و او می‌خواهد ما نیز قدوس باشیم (اول پطرس ۱:۱۶). در عمل این بدان معناست که ما باید از هر آنچه ناپاک است و بنابراین او را ناخشنود می‌کند، دوری کنیم.
علائم هشدار دهنده
هشدارهای زیادی در مورد بی‌اخلاقی جنسی در کتاب مقدس وجود دارد. در کتاب امثال سلیمان به پسرش توصیه می‌کند که از زن بی‌اخلاق و فریبنده دوری کند (امثال ۵-۶)، و از وسوسه فاحشه برحذر باشد (امثال ۷). هشدار صریح داده شده است که «هر که با زنی زنا کند، فهم ندارد: هر که این کار را کند، جان خود را تباه می‌کند» (امثال ۶:۳۲). عهد جدید حتی فراتر می‌رود و روشن می‌سازد که زناکاران توسط خدا داوری خواهند شد (عبرانیان ۱۳:۴).
نمونه‌ها نیز در کتاب مقدس فراوان است، و ما را به نحوه سقوط مردان دیگر آگاه می‌سازد. روایت غم‌انگیز در دوم سموئیل ۱۱ با پادشاه داوود که در اورشلیم استراحت می‌کرد در حالی که ارتش او در میدان نبرد درگیر جنگ بود، آغاز می‌شود. به زودی داوود خود را درگیر نوع دیگری از درگیری یافت. از پشت بام کاخ خود زنی بسیار زیبا را دید. اگرچه به او اطلاع داده شد که او قبلاً ازدواج کرده است، داوود همچنان به مسیر بی‌پروا خود ادامه داد و بت‌شبع را گرفت و با او همبستر شد. بقیه فصل طولانی‌ترین کارهایی را که داوود برای پنهان کردن گناه خود انجام داد، توصیف می‌کند. در فصل بعدی می‌بینیم که خدا بنده خود را به خاطر گناهش محکوم می‌کند – که اولین مرحله در روند بهبودی داوود بود.
نمونه خود داوود بی‌توجه نماند. پیامدها در خانواده نزدیک او احساس شد. پسر خود او، امنون، به تامار، خواهر ناتنی خود، شهوت ورزید. او که نتوانست شور سوزان خود را مهار کند، «او را مجبور کرد و با او همبستر شد» (دوم سموئیل ۱۳:۱۴). با پایان یافتن ماجراجویی جنسی، امنون دریافت که شهوت جای خود را به نفرت داده است، زیرا او «او را به شدت متنفر بود» (دوم سموئیل ۱۳:۱۵). لذت‌های گناه، رضایت ماندگاری را که امنون پیش‌بینی کرده بود، برای او فراهم نکرد. همانطور که می‌خوانیم، زندگی‌های تباه شده‌ای را در پی آن لحظه کنترل نشده می‌یابیم.
هدف خدا
در ابتدا خدا یک مرد را آفرید، و از او زن را ساخت. او پس از آن قصد داشت که مرد «پدر و مادر خود را ترک کند» و به همسر خود بپیوندد، و در ازدواج با او «یک تن» شود (پیدایش ۲:۲۴). خداوند عیسی روشن ساخت که این اصل هرگز لغو نشده است (متی ۱۹:۴-۶). روابط جنسی خارج از ازدواج اشتباه است – چه زنا باشد که بین دو نفر مجرد اتفاق می‌افتد، یا زنای محصنه که زمانی رخ می‌دهد که یکی یا هر دو شریک پیوند زناشویی موجود را بشکنند. روابط جنسی بین دو نفر همجنس نیز توسط کلام خدا ممنوع است (اول قرنتیان ۶:۹-۱۰). هدف تغییرناپذیر خدا این است که یک مرد و یک زن خود را در ازدواج و برای زندگی به یکدیگر متعهد کنند. کتاب مقدس به وضوح تعلیم می‌دهد که تمام روابط جنسی باید در چارچوب آن رابطه منحصر به فرد و تثبیت شده حفظ شود.
فرار کن!
قرنتس شهری بت‌پرست و بی‌اخلاق بود. بسیاری از ایمانداران آنجا از زندگی‌های شرم‌آور توبه کرده بودند (اول قرنتیان ۶:۹-۱۱). از طریق کار روح‌القدس آنها به ملکوت خدا آورده شده بودند و «اعضای مسیح» شده بودند. پولس با دانستن این موضوع توضیح داد که بدن‌های آنها اکنون معابد روح‌القدس هستند که در آنها خدا باید جلال یابد. کسی که مرتکب عمل بی‌اخلاقی می‌شود، علیه بدن خود گناه می‌کند. به همین دلیل او از آنها خواست که «از زنا فرار کنند» (اول قرنتیان ۶:۱۵-۲۰). کلمه‌ای که پولس استفاده کرد به معنای فرار کردن مانند یک فراری است. سعی کنید کسی را تصور کنید که در خطر است و برای جان خود فرار می‌کند. وقتی در چنین موقعیتی هستید، درنگ نمی‌کنید، سریع فرار می‌کنید!
یوسف را در نظر بگیرید. او که توسط برادرانش فروخته شده بود، خود را در موقعیت اعتماد و مسئولیت در خانه فوطیفار در مصر یافت. همسر فوطیفار به زودی متوجه شد که یوسف مرد جوانی خوش‌تیپ است و می‌خواست با او رابطه داشته باشد. با دور بودن شوهرش از خانه، هیچ کس نمی‌فهمید. اما یوسف فریب نخورد. او می‌دانست که این تجربه به معنای گناه کردن «علیه خدا» خواهد بود. و هنگامی که او یک روز او را به زور نگه داشت تا او را مجبور به همبستر شدن با خود کند، یوسف از حضور او فرار کرد (پیدایش ۳۹:۱-۱۲).
هنگامی که با وسوسه جنسی روبرو می‌شویم، مانند یوسف، باید از آن فرار کنیم. جوانان با تمایلات بسیار قوی روبرو هستند، و به تیموتائوس گفته شد که «از شهوات جوانی فرار کن» (دوم تیموتائوس ۲:۲۲). با این حال، فقط جوانان آسیب‌پذیر نیستند. اگر فکر می‌کنیم که محکم ایستاده‌ایم، باید مراقب باشیم که مبادا سقوط کنیم (اول قرنتیان ۱۰:۱۲). تمام روزهای زندگی خود باید هم خود را پاک نگه داریم (اول تیموتائوس ۵:۲۲) و هم خود را در محبت خدا نگه داریم (یهودا ۲۱). این یک مسئولیت بزرگ است، اما ما به حال خود رها نشده‌ایم تا خود را با قدرت خود «نگه داریم». کمک الهی در دسترس است، و کتاب مقدس به ما می‌گوید که ما نیز «به قدرت خدا حفظ می‌شویم» (اول پطرس ۱:۵).
قابل پیشگیری
ضرب‌المثلی قدیمی می‌گوید که نمی‌توانید جلوی پرواز پرندگان را بالای سرتان بگیرید، اما می‌توانید جلوی لانه‌سازی آنها را در موهایتان بگیرید. وسوسه‌ها خواهند آمد، اما لازم نیست تسلیم آنها شویم. اقداماتی مثبت وجود دارد که می‌توانیم برای دشوارتر کردن سقوط در وسوسه انجام دهیم.
«دل خود را با تمام دقت حفظ کن؛ زیرا از آن سرچشمه‌های زندگی جاری است» (امثال ۴:۲۳). بنابراین، مراقب باشید که چه چیزی را اجازه می‌دهید وارد قلب و ذهن شما شود. فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی را که خدا را جلال نمی‌دهند، تماشا نکنید. استانداردهای فیلیپیان ۴:۸ را در تماشای خود به کار ببرید و اطمینان حاصل کنید که فقط به چیزهایی نگاه می‌کنید که راست، صادق، عادل، پاک، دوست‌داشتنی و خوش‌نام هستند. اجازه ندهید هیچ «پرنده فکری» ناپاکی در ذهن شما لانه کند.
داستانی از پادشاهی در دوران باستان نقل شده است که می‌خواست بهترین راننده ارابه را که می‌توانست پیدا کند، استخدام کند. سه مرد که بهترین‌های پادشاهی محسوب می‌شدند، انتخاب شدند و سپس هر یک مورد آزمایش قرار گرفتند. پادشاه آنها را به جاده‌ای وسیع برد که در امتداد یک صخره بلند بیش از هزار فوت بالاتر از یک پرتگاه شیب‌دار قرار داشت و از آنها خواست که ارابه را در امتداد جاده ناهموار برانند. دو مرد اول می‌خواستند پادشاه را با مهارت‌های خود تحت تأثیر قرار دهند و ارابه‌های خود را با حداکثر سرعت و تا حد امکان نزدیک به لبه راندند. مرد سوم سریع رانندگی کرد اما ارابه خود را به خوبی از لبه صخره دور نگه داشت. این مرد کسی بود که برای راننده ارابه پادشاه انتخاب شد. درس این است: از خطر دوری کنید. هیچ ریسکی نکنید. از وسوسه دوری کنید. با آتش بازی نکنید.
گناهکار؟
شاید کسی که این مقاله را می‌خواند، احساس محکومیت کند. شاید در زمانی مرتکب زنا یا زنای محصنه شده‌اید. می‌دانید که خدا از کاری که کردید راضی نیست. آیا امیدی برای شما وجود دارد؟ بله، وجود دارد! کتاب مقدس می‌گوید: «هر که گناهان خود را بپوشاند، کامیاب نخواهد شد: اما هر که آنها را اعتراف کند و ترک کند، رحمت خواهد یافت» (امثال ۲۸:۱۳). شما هرگز نمی‌توانید گناهان خود را از چشم بینای خدا پنهان کنید. با این حال، اگر آنها را به او اعتراف کنید و از آنها روی برگردانید، او با رحمت شما را خواهد بخشید. اعتراف باید واقعی باشد. هر رابطه گناه آلود باید رها شود. داوود واقعاً توبه کرد و شادی پوشیده شدن گناهانش را دانست – نه توسط خودش در دفاع از خود، بلکه توسط خدا در فیض بخشنده او (مزمور ۳۲:۱). شما می‌توانید همان بخشش را کشف کنید.
روزی کلیسا برای همیشه از این دنیای گناه آلود رهایی خواهد یافت و به مسیح به عنوان «یک کلیسای پرجلال، بدون لکه، یا چین و چروک، یا هر چیز دیگری» تقدیم خواهد شد (افسسیان ۵:۲۷). آرزوی پولس این بود که ایمانداران در قرنتس «به عنوان یک باکره پاک به مسیح» تقدیم شوند (دوم قرنتیانان ۱۱:۲). همانطور که ما لحظه‌ای را که با داماد آسمانی خود ملاقات خواهیم کرد، پیش‌بینی می‌کنیم، نمی‌توانیم بهتر از این عمل کنیم که دعای فروتنانه و جدی داوود را در مزمور ۱۹ (در زیر) بپذیریم. با تشخیص نیاز خود، باید روزانه از خداوند برای پاکسازی و حفظ خود طلب کنیم.
