«دنیا را و چیزهای دنیا را دوست مدارید» (اول یوحنا ۲:۱۵)
من معتقدم اگر ما از هر چیزی که برای خداوند نامناسب است بیشتر جدا می‌شدیم، او به وضوح با ما می‌بود. ما نمی‌توانیم به او نزدیک شویم اگر در تاریکی یا آلودگی باشیم. او از ما مراقبت کردن را متوقف نمی‌کند، زیرا هرگز ما را ترک نمی‌کند، اما ما نمی‌توانیم با پاهای نشسته به او نزدیک باشیم یا با او مشارکت داشته باشیم.
اگر کار اشتباهی انجام دهیم، ناعادل هستیم؛ و اگر با کسی که ناعادل است معاشرت کنیم، ناپاک هستیم. اگر در قدوسیت راه می‌رفتیم، خداوند به طور قابل توجهی به ما کمک می‌کرد. من فکر می‌کنم که اغلب ممکن است یک مسیر صادقانه از نظر رفتار بدون قدوسیت وجود داشته باشد؛ ما نمی‌توانیم قدوسیت، جدایی که مناسب اوست، را درک کنیم، مگر اینکه با او باشیم.
موسی بر کوه آموخت که چه چیزی مناسب اوست. من قدوسیت را نمی‌شناسم مگر اینکه در قدس‌الاقداس باشم. من معتقدم که اینجا ما مانع می‌شویم. خداوند نمی‌تواند با ما بالا بیاید مگر اینکه ابتدا هر چیزی را که برای خودش نامناسب است دور کند. ما اغلب می‌خواهیم او نظم ما را بپذیرد. این کار را نمی‌تواند انجام دهد؛ اما او، نامش مبارک باد، اصرار دارد که ما او و نظم او را بپذیریم؛ و این لزوماً به قیمت تمام چیزهایی است که از جسم و آلوده‌کننده است.
ممکن است مردی در رفتار خود از نظر وجدانی درست باشد، اما به دلیل معاشرت‌هایش آلوده باشد؛ بنابراین گفته شده است: «به چیز ناپاک دست نزنید». اگر من کاملاً از دنیایی که مسیح را رد کرد جدا می‌شدم، چگونه می‌توانستم آن را به هر طریقی برای او استفاده کنم؟ آیا می‌توانستم از دنیا یا دیوار آن بخواهم که پلاکاردی برای مسیح حمل کند؟ من باید یک قدرت جدید را معرفی کنم؛ یا بهتر بگویم، قدرت جدید، روح‌القدس، مرا، خادم مسیح را، که توسط او که بالاتر از هر قدرتی است، برای انجام کارش در اینجا هدیه داده شده‌ام، حمایت می‌کند.
آیا روح خدا برای انجام کار مسیح کافی نیست؟ پس چگونه می‌توان استفاده از دنیایی را که او را رد کرد، تحمل کرد؟ خداوند دل شما را شاد کند و ایمان شما را تقویت کند، و خواهید دید که بیهوده به او اعتماد نکرده‌اید.
