«اما او به‌خاطر خطایای ما مجروح شد... و با زخم‌های او ما شفا یافتیم» (اشعیا ۵۳:۵). گروهی از پیشگامان با واگن‌های سرپوشیده به سمت غرب سفر می‌کردند. یک روز از دیدن خط طولانی دود و شعله‌ای که برای مایل‌ها در سراسر دشت کشیده شده بود، وحشت کردند. علف‌های خشک آتش گرفته بود و آتش به سرعت به سمت آنها پیش می‌رفت. رودی که روز قبل از آن عبور کرده بودند، کمکی نمی‌کرد زیرا نمی‌توانستند به موقع به آن بازگردند. اما یک مرد می‌دانست چه باید کرد. او دستور داد که علف‌های پشت سرشان را آتش بزنند. سپس، وقتی زمین خنک شد، تمام گروه به آنجا بازگشتند. مردم با نگرانی تماشا می‌کردند که شعله‌ها به سمت آنها غرش می‌کرد. دختر کوچکی با وحشت فریاد زد،
«آیا مطمئن هستید که ما نمی‌سوزیم؟» رهبر پاسخ داد،
«فرزندم، ما کاملاً در امان هستیم، هیچ چیز نمی‌تواند به ما در اینجا آسیب برساند، زیرا ما بر روی منطقه سوخته‌ای ایستاده‌ایم که شعله‌ها قبلاً کار خود را انجام داده‌اند.» آتش خشم مقدس خدا علیه گناه در روزی که عیسی مسیح بر روی صلیب مرد، بر او فرود آمد. کلمات خود او، «تمام شد»، و رستاخیز او از قبر، به ما اثبات بی‌خطایی می‌دهد که او بهای گناه ما را به طور کامل پرداخت کرد.
اگر با دهان خود به خداوند عیسی اعتراف کنی و در دل خود ایمان داشته باشی که خدا او را از مردگان برخیزانده است، نجات خواهی یافت (رومیان ۱۰:۹).
دوست عزیز، با ایمان آوردن به خداوند عیسی مسیح، نیازی نیست از مرگ و داوری که به دنبال آن خواهد آمد بترسی. از نظر موقعیت، شما اکنون با خیال راحت «در جایگاه‌های آسمانی در مسیح عیسی» (افسسیان ۲:۶) نشسته‌اید، زیرا با ایمان به «مکان سوخته» جلجتا پناه برده‌اید. آتش خشم خدا نمی‌تواند در آنجا به شما دست بزند زیرا او دو بار بهای گناهان شما را مطالبه نخواهد کرد. این تسلی شما باشد؛ شما در امان ایستاده‌اید «جایی که آتش بوده است.»
