چه چیزی را رها کرده‌ایم؟
«و او حوض را از برنج ساخت، و پایه آن را از برنج، از آینه‌های زنان جمع شده، که در درگاه خیمه اجتماع جمع می‌شدند» (خروج ۳۸:۸).
«و از جمع شدن خودمان با هم دست نکشیم، چنانکه عادت بعضی است؛ بلکه یکدیگر را تشویق کنیم: و هر چه بیشتر، همانطور که روز را نزدیک می‌بینید» (عبرانیان ۱۰:۲۵).
بیایید با واقعیت روبرو شویم – زنان معمولاً بیشتر از مردان به ظاهر خود اهمیت می‌دهند. اینکه این زنان اسرائیل آینه‌های فلزی صیقلی خود را رها کردند تا موسی بتواند حوض را بسازد، قابل توجه است. حوض یک لگن شستشو بود، بین خیمه اجتماع و قربانگاه، جایی که کاهنان می‌توانستند دست‌ها و پاهای خود را بشویند تا مبادا وقتی در برابر خداوند می‌آمدند، بمیرند. کاهنان همیشه می‌توانستند قبل از آمدن به خداوند خود را بشویند زیرا این زنان چیزی را که برایشان مهم بود، رها کردند.
ما چه چیزی را برای ملاقات با خداوند رها کرده‌ایم؟ یا آیا ما آنقدر به خودمان اهمیت می‌دهیم که از جمع شدن خودمان با هم برای ملاقات با خداوند دست می‌کشیم؟ چرا این زنان اصلاً آنجا جمع می‌شدند؟ من فکر می‌کنم آنها می‌خواستند تا حد امکان به خداوند نزدیک باشند، زیرا آنها با کمال میل آنچه را که برایشان عزیز بود، رها کردند.
«اما هر کس خود را بیازماید، و سپس از آن نان بخورد و از آن جام بنوشد» (اول قرنتیان ۱۱:۲۸).
«زیرا اگر کسی شنونده کلام باشد و نه عمل‌کننده، او مانند مردی است که چهره طبیعی خود را در آینه می‌بیند: زیرا او خود را می‌بیند و می‌رود، و بلافاصله فراموش می‌کند که چه نوع مردی بود» (یعقوب ۱:۲۳-۲۴).
