به یاد آوردن رهبری وفادارانه خدا در زندگی ما

تمام راه را به یاد آورید

«و تمام راهی را که خداوند خدای تو این چهل سال در بیابان تو را رهبری کرد، به یاد آور.» تثنیه ۸:۲

مدت‌ها پیش، هنگامی که موسی با بنی‌اسرائیل سخن می‌گفت، از آنها خواست که به گذشته نگاه کنند و «تمام راهی» را که طی کرده بودند، به یاد آورند. چهل سال مردم تحت رهبری او در بیابان سفر کرده بودند، در حالی که به سوی سرزمین موعود خود می‌رفتند.

گاهی اوقات آنها نافرمان، سرسخت، ناسپاس و پر از شکایت بودند، با این حال خدا در طول سفرشان وفادار بود. برای آنها آموزنده بود که رستگاری و رهایی خود را از مصر، و راهی را که با خدای خود در بیابان طی کرده بودند، به یاد آورند.

راه ما و راه او

ما باید «تمام راه را به یاد آوریم.» کتب مقدس ما را تشویق می‌کنند که به گذشته نگاه کنیم و از آن بیاموزیم. اگر ما ایماندار هستیم، باید تبدیل خود را به یاد آوریم. آن لحظه گرانبهایی بود که شبان نیکو ما را یافت، ما را از بندگی گناه رهانید و به برکات نجات خود آورد.

از آن لحظه به بعد، باید راهی را که او ما را رهبری کرده است، به یاد آوریم. خطرات، دام‌ها، آزمایش‌ها و مشکلات بسیاری وجود داشته است، با این حال خداوند ما را از آنها عبور داده است. او هنوز مردم خود را گام به گام، همانطور که بنی‌اسرائیل را رهبری کرد، در سفرشان از طریق این جهان رهبری می‌کند.

«راه» دیگری نیز هست که باید به یاد آورده شود. این راهی است که خداوند ما در ترک جلال آسمان و آمدن به این جهان برای نجات‌دهنده شدن پیمود. موسی گفت: «تمام راه را به یاد آور.» آیا نباید تمام آن مسیری را که او را از آخور بیت‌لحم به صلیب جلجتا رساند، به یاد آوریم؟ شفقت، عشق و صبر او را به یاد آورید که از این جهان تاریک و گناهکار عبور کرد. راه تنهایی او را از باغ جتسیمانی تا تپه جلجتا به یاد آورید. دفن، رستاخیز و «تمام راهی» را که او را پس از اتمام کارش بر روی زمین به تخت پدرش در آسمان بازگرداند، به یاد آورید.

وقتی به یاد می‌آوریم

وقتی تمام راهی را که پیموده‌ایم به یاد می‌آوریم، فقط می‌توانیم از صبر او شگفت‌زده شویم. با وجود تمام بی‌وفایی‌هایمان، با پولس فروتنانه اذعان می‌کنیم که او همیشه «وفادار» باقی مانده است (۲ تیموتائوس ۲:۱۳). با نگاه به گذشته می‌توانیم ببینیم که او هرگز ما را رها نکرده است. همراه همیشگی ما از طریق رحمت‌های بی‌کران خود تمام نیازهای ما را تأمین کرده است. وقتی تمام راهی را که او رفت به یاد می‌آوریم، از فیض او شگفت‌زده می‌شویم. اینکه او تا این حد آمد و تا این حد فروتن شد، فراتر از درک است.

تنها یک پاسخ می‌تواند وجود داشته باشد وقتی «تمام راه را به یاد می‌آوریم» – چه در زندگی ما و چه در زندگی او. همراه با آن زائران دیرینه، که «به راه راست هدایت شدند»، باید با خوشحالی و صمیمیت «خداوند را برای نیکویی‌اش، و برای کارهای شگفت‌انگیزش برای فرزندان آدم ستایش کنیم» (مزامیر ۱۰۷:۷-۸).

تمام راه نجات‌دهنده‌ام مرا رهبری می‌کند – چه چیزی جز این باید بخواهم؟ آیا می‌توانم به رحمت لطیف او شک کنم، که در تمام زندگی راهنمای من بوده است؟ آرامش آسمانی، تسلی الهی، اینجا با ایمان در او ساکن شوم! زیرا می‌دانم، هر چه برایم پیش آید، عیسی همه چیز را به خوبی انجام می‌دهد. — فانی کراسبی