هدیه خود را آنجا جلوی قربانگاه بگذارید. اول بروید و با برادر خود آشتی کنید، و سپس بیایید و هدیه خود را تقدیم کنید.» (متی ۵:۲۴)
تقدیم هدایا به خدا در حالی که با برادر خود دشمنی دارید، بی‌فایده است. عیسی گفت که پیروان او باید با هر کسی که چیزی علیه آنها دارد، آشتی کنند. دنیا آشتی را بر اساس شرایط محدود می‌جوید. مسیحیان باید آشتی کنند، هر چه که لازم باشد.
شما می‌گویید: «اما شما نمی‌دانید او چقدر به من آسیب رساند! درخواست بازسازی رابطه ما غیرمنطقی است.» یا «من تلاش کردم اما او آرام نشد.» عیسی بند استثنایی برای آشتی ما نگذاشت. اگر شخص دشمن است، عیسی گفت او را دوست داشته باشید (متی ۵:۴۴). اگر او شما را آزار می‌دهد، باید برای او دعا کنید (آیه ۴۴). اگر او شما را علناً تحقیر می‌کند، نباید تلافی کنید (آیه ۳۹). اگر کسی از شما سوءاستفاده می‌کند، باید حتی بیشتر از آنچه می‌خواهد بدهید (آیه ۴۱).
دنیا «خود را اثبات کن» را موعظه می‌کند. عیسی «خود را انکار کن» را آموزش داد. دنیا هشدار می‌دهد که شما دائماً مورد سوءاستفاده قرار خواهید گرفت. نگرانی عیسی این نبود که با شاگردانش منصفانه رفتار شود، بلکه این بود که آنها بدون توجه به نحوه رفتار با آنها، عشق بی‌قید و شرط به دیگران نشان دهند. مردان بر عیسی تف کردند و او را به صلیب کشیدند. پاسخ او الگوی ما بود: «پدر، آنها را ببخش، زیرا نمی‌دانند چه می‌کنند» (لوقا ۲۳:۳۴).
اگر فرمانی وجود داشته باشد که دائماً از آن سرپیچی می‌شود، همین فرمان آشتی است. کلام خدا نمی‌گوید «تلاش کنید آشتی کنید»، بلکه می‌گوید «آشتی کنید.» آیا کسی هست که باید با او صلح کنید؟ پس کاری را که خدا به شما می‌گوید انجام دهید.
