پس بیایید در پی چیزهایی باشیم که صلح می‌آورد و چیزهایی که به وسیله آنها می‌توانیم یکدیگر را بنا کنیم. رومیان ۱۴:۱۹
همانطور که امروز به جهان نگاه می‌کنیم، می‌بینیم که در اطراف ما آشفتگی وجود دارد. تحریکات سیاسی و بی‌نظمی اجتماعی وجود دارد و از نظر اقتصادی نیز ناآرامی حاکم است. ما باید انتظار این عدم صلح را در دنیایی داشته باشیم که شاهزاده صلح را رد کرده است! اما آنچه حتی نگران‌کننده‌تر است، عدم صلح در کلیسا، بدن مسیح است. به نظر می‌رسد هر کجا که رو می‌کنیم، از مشکلات میان قوم خداوند می‌شنویم. نکته جالبی که باید به خاطر داشت این است که کلمه «مشکل» در کتاب مقدس وجود ندارد. کتاب مقدس این مشکلات میان مسیحیان را مشکل نمی‌داند؛ بلکه آنها را گناه یا ضعف می‌نامد.
برایم آموزنده بود که متوجه شدم بیشتر، اگر نگوییم همه، نامه‌های عمومی به کلیسا از ما می‌خواهند که در صلح باشیم. ما می‌دانیم که صلح با خدا آغاز می‌شود و تنها راهی که می‌توانیم از صلح با خدا لذت ببریم، از طریق کار تمام شده مسیح است، «پس چون به ایمان عادل شمرده شدیم، به وساطت خداوند ما عیسی مسیح با خدا صلح داریم، که به وساطت او نیز به ایمان به این فیضی که در آن ایستاده‌ایم، دسترسی یافتیم و در امید جلال خدا شادمانیم» (رومیان ۵:۱-۲). اما هنگامی که با خدا صلح کردیم، به عنوان فرزندان او به ما دستور داده شده است که «از او تقلید کنیم» (افسسیان ۵:۱) و صلح را دنبال کنیم. زندگی مسالمت‌آمیز با دیگران یک اصل اساسی مسیحیت است. پولس در نامه‌های خود به هر جماعتی به شکلی این را فرمان داد. او بیشتر نامه‌های خود را با «فیض و صلح» آغاز می‌کند.
پولس در نامه‌ای به رومیان، به آنها دستور داد که بیش از فاتحان در مسیح باشند و آنها را در رومیان ۱۲:۱۸ تشویق کرد: «اگر ممکن است، تا آنجا که به شما بستگی دارد، با همه مردم در صلح زندگی کنید.» به قرنتیان، آنها را به خاطر روحیه رقابتی‌شان سرزنش کرد و به آنها آموخت که کلیسا را تقسیم نکنند و به دنبال برتری نباشند. به مقدسین در غلاطیه گفته شد که همان چیز را تعلیم دهند و به خاطر قومیت خود یکدیگر را نگزند و نبلعند. در افسسیان، پولس گفت: «پس من، زندانی خداوند، از شما التماس می‌کنم که شایسته دعوتی که به آن خوانده شده‌اید، رفتار کنید، با فروتنی و ملایمت کامل، با صبر طولانی، یکدیگر را در محبت تحمل کنید، و در تلاش باشید تا وحدت روح را در پیوند صلح حفظ کنید.» حتی به ایمانداران جوان در تسالونیکی گفته شد که اجازه ندهند شک‌هایشان آنها را تقسیم کند.
به برخی از نامه‌های دیگر در عهد جدید در این مورد گوش دهید:
«صلح را با همه مردم و قدوسیت را دنبال کنید، که بدون آن هیچ کس خداوند را نخواهد دید» (عبرانیان ۱۲:۱۴).
«زیرا هر جا حسادت و خودخواهی باشد، در آنجا آشفتگی و هر کار بد وجود دارد. اما حکمتی که از بالاست، اول پاک است، سپس صلح‌جو، ملایم، آماده تسلیم، پر از رحمت و میوه‌های نیکو، بدون تبعیض و ریا. و میوه عدالت در صلح توسط کسانی کاشته می‌شود که صلح می‌سازند» (یعقوب ۳:۱۶-۱۸).
«پس ای عزیزان، در انتظار این چیزها، کوشا باشید تا او شما را در صلح، بی‌عیب و بی‌نقص بیابد» (۲ پطرس ۳:۱۴).
اما شما، ای عزیزان، کلماتی را که رسولان خداوند ما عیسی مسیح گفتند، به یاد آورید: چگونه به شما گفتند که در زمان آخر تمسخرکنندگان خواهند بود که بر اساس شهوات بی‌دین خود رفتار خواهند کرد. اینها افراد شهوانی هستند که باعث تفرقه می‌شوند و روح را ندارند (یهودا ۱۷-۱۹).
در متی ۵:۹، خداوند عیسی اعلام کرد: «خوشا به حال صلح‌کنندگان، زیرا ایشان فرزندان خدا خوانده خواهند شد.» چرا این ایده دنبال کردن صلح اینقدر مهم است؟ برای خداوند مهم است زیرا این در طبیعت اوست! شش بار در عهد جدید، خدا به عنوان «خدای صلح» نامیده شده است (رومیان ۱۵:۳۳، ۱ قرنتیان ۱۴:۳۳، فیلیپیان ۴:۹، عبرانیان ۱۳:۲۰، ۱ تسالونیکیان ۵:۲۳). و هر بار زمینه متفاوت است و کاربرد این عنوان نیز متفاوت خواهد بود.
در ۲ تسالونیکیان ۳:۱۶، خداوند عیسی، شاهزاده صلح (اشعیا ۹:۶)، «خداوند صلح» نامیده شده است. او صلح ماست و اوست که صلح را برقرار کرده و امروز از طریق کلیسای خود صلح را موعظه می‌کند (افسسیان ۲:۱۴-۱۷). حضور خود روح خدا در ما صلح را تولید می‌کند طبق غلاطیان ۵:۲۲-۲۳ «اما میوه روح محبت، شادی، صلح، صبر، مهربانی، نیکویی، وفاداری، ملایمت، خویشتن‌داری است. در برابر چنین چیزهایی هیچ قانونی نیست.» اما برخی چیزها روح را غمگین و خاموش می‌کنند. «اکنون اعمال جسم آشکار است، که عبارتند از زنا، فحشا، ناپاکی، هرزگی، بت‌پرستی، جادوگری، کینه، نزاع، حسادت، طغیان خشم، جاه‌طلبی‌های خودخواهانه، تفرقه، بدعت‌ها، حسد، قتل، مستی، عیاشی، و مانند اینها؛ که از قبل به شما می‌گویم، همانطور که در گذشته نیز به شما گفتم، کسانی که چنین کارهایی را انجام می‌دهند، ملکوت خدا را به ارث نخواهند برد.» همه چیزهای موجود در آن لیست در غلاطیان موانعی برای صلح هستند. وقتی این چیزها در قرنتس وجود داشت، پولس به آنها گفت که روحانی نیستند. گوش کنید به آنچه او در ۱ قرنتیان ۳:۱-۴ گفت: «و من، ای برادران، نتوانستم با شما مانند افراد روحانی صحبت کنم، بلکه مانند افراد جسمانی، مانند نوزادان در مسیح. من شما را با شیر تغذیه کردم نه با غذای جامد، زیرا تا کنون قادر به دریافت آن نبودید، و حتی اکنون نیز قادر نیستید، زیرا هنوز جسمانی هستید. هر جا حسادت، نزاع و تفرقه در میان شما باشد، آیا جسمانی نیستید و مانند مردان عادی رفتار نمی‌کنید؟ زیرا وقتی یکی می‌گوید، «من از پولس هستم،» و دیگری، «من از آپولس هستم،» آیا جسمانی نیستید؟» اگر ما مشغول خودمان، مشکلاتمان، دیدگاه‌هایمان، یا حتی دیگران باشیم، تجربه صلح برایمان بسیار دشوار است! هر چیزی که مشغول آن باشیم، همان را دنبال خواهیم کرد.
به عنوان مسیحیان، به ما دستور داده شده است که فعالانه صلح را دنبال کنیم. باید درک کنیم که صلح چیزی بیش از صرفاً عدم وجود درگیری است. صلح با خود فکر آرامش، سکوت و هماهنگی را به همراه دارد. جالب اینجاست که اینها همه شرایط قلب هستند، و متی ۶:۲۱ به ما یادآوری می‌کند: «زیرا هر جا گنج شما باشد، دل شما نیز در آنجا خواهد بود.» هر چه گنج ما باشد، هر چه که فعالانه دنبال می‌کنیم، نشان می‌دهد که قلب ما کجاست! پولس به ما یادآوری می‌کند که صلح واقعی نیاز به کار دارد! «پس بیایید در پی چیزهایی باشیم که صلح می‌آورد و چیزهایی که به وسیله آنها می‌توانیم یکدیگر را بنا کنیم. کار خدا را به خاطر غذا خراب نکنید. همه چیز واقعاً پاک است، اما برای مردی که با توهین می‌خورد، بد است» (رومیان ۱۴:۱۹-۲۰). در افسسیان ۴:۱-۳ او می‌گوید: «شایسته دعوتی که به آن خوانده شده‌اید، رفتار کنید، با فروتنی و ملایمت کامل، با صبر طولانی، یکدیگر را در محبت تحمل کنید، و در تلاش باشید تا وحدت روح را در پیوند صلح حفظ کنید.» پطرس اضافه می‌کند: «پس ای عزیزان، در انتظار این چیزها، کوشا باشید تا او شما را در صلح، بی‌عیب و بی‌نقص بیابد» (۲ پطرس ۳:۱۴). ما باید کوشا باشیم، به این معنی که تا حد خستگی و عرق‌ریزی برای دنبال کردن صلح کار کنیم! جالب اینجاست که ما باید به همان اندازه در دنبال کردن صلح و حفظ بیان بیرونی وحدت روح کوشا باشیم که در «کوشا بودن برای ارائه خود به خدا به عنوان کارگری که نیازی به شرمساری ندارد، و کلام حقیقت را به درستی تقسیم می‌کند» (۲ تیموتائوس ۲:۱۵) کوشا هستیم.
دنبال کردن صلح ممکن است نیاز به تغییر رفتار داشته باشد. ۲ تیموتائوس ۲:۲۲ مرا به چالش می‌کشد که «از شهوات جوانی نیز بگریزید؛ اما عدالت، ایمان، محبت، صلح را با کسانی که با قلبی پاک خداوند را می‌خوانند، دنبال کنید.» اگر می‌خواهیم از این صلح لذت ببریم، نباید زندگی خودمحورانه را دنبال کنیم! زندگی در صلح همچنین نیاز به انضباط دارد. گوش کنید به آنچه عبرانیان ۱۲:۹-۱۵ می‌گوید: «علاوه بر این، ما پدران انسانی داشتیم که ما را اصلاح می‌کردند، و ما به آنها احترام می‌گذاشتیم. آیا نباید بیشتر به پدر ارواح تسلیم شویم و زندگی کنیم؟ زیرا آنها واقعاً برای چند روز ما را به بهترین نحو خود تنبیه می‌کردند، اما او برای منفعت ما، تا ما در قدوسیت او شریک شویم. اکنون، هیچ تنبیهی در حال حاضر شادمانه به نظر نمی‌رسد بلکه دردناک است؛ با این حال، پس از آن، میوه صلح‌آمیز عدالت را به کسانی که توسط آن تربیت شده‌اند، می‌دهد. پس دست‌های آویزان و زانوهای ضعیف را تقویت کنید، و راه‌های مستقیم برای پاهای خود بسازید، تا آنچه لنگ است از جا در نرود، بلکه شفا یابد. صلح را با همه مردم و قدوسیت را دنبال کنید، که بدون آن هیچ کس خداوند را نخواهد دید: با دقت مراقب باشید که کسی از فیض خدا محروم نشود؛ مبادا ریشه تلخی‌ای که می‌روید باعث مشکل شود، و از این طریق بسیاری آلوده شوند.»
برای اینکه صلح در هر گروهی برقرار باشد، باید نظمی وجود داشته باشد تا از رقابت جلوگیری شود. چه در خانه، چه در محل کار، یا در کلیسا، باید چارچوبی برای پیروی وجود داشته باشد. پولس در ۱ تسالونیکیان ۵:۱۲-۱۳ با نوشتن این مطلب بر این موضوع تأکید می‌کند: «و ما از شما، ای برادران، می‌خواهیم که کسانی را که در میان شما زحمت می‌کشند، و در خداوند بر شما هستند و شما را نصیحت می‌کنند، بشناسید، و به خاطر کارشان آنها را در محبت بسیار گرامی بدارید. در میان خود در صلح باشید.»
برخی «صلح به هر قیمتی» را تمرین می‌کنند و مسائل را زیر فرش می‌روبند. آنها فکر می‌کنند اگر درگیری را نادیده بگیرند، از بین خواهد رفت. اما فرمان زندگی در صلح با دیگران دو استثنا دارد. هر دو در رومیان ۱۲:۱۸ یافت می‌شوند: «اگر ممکن است، تا آنجا که به شما بستگی دارد، با همه مردم در صلح زندگی کنید.» «اگر ممکن است»، اولین استثنا است. همیشه ممکن نیست که در صلح زندگی کنیم. داوود می‌خواست با پادشاه شائول صلح کند، اما هرگز واقعاً آن را نداشت. استثنای دوم که در این آیه دیده می‌شود، «تا آنجا که به شما بستگی دارد» است. مواقعی وجود دارد که شخص دیگر از زندگی در صلح امتناع می‌کند، و کتاب مقدس به ما یادآوری می‌کند: «برادری که رنجیده شده است، سخت‌تر از یک شهر مستحکم به دست می‌آید» (امثال ۱۸:۱۹). اما ما نمی‌توانیم اجازه دهیم این استثناها مانع دنبال کردن صلح ما شوند! اگر هر دو طرف درگیری از تسلیم شدن امتناع کنند، هر دو گناه کرده‌اند. اگر من این نگرش را داشته باشم که «کنار آمدن با آن برادر بسیار سخت است»، آنچه واقعاً ممکن است منظورم باشد این است که «او از اعتراف به اینکه من حق دارم امتناع می‌کند.» چگونه چنین وضعیتی را حل کنیم؟ پولس دقیقاً به این موضوع در فیلیپیان ۲:۱-۴ می‌پردازد: «پس اگر در مسیح تسلی‌ای، اگر در محبت آرامشی، اگر در روح مشارکتی، اگر در شفقت و رحمت چیزی هست، شادی مرا با همفکر بودن، داشتن همان محبت، یکدل بودن، یک فکر بودن، کامل کنید. هیچ کاری را از روی جاه‌طلبی خودخواهانه یا غرور انجام ندهید، بلکه با فروتنی ذهن، هر یک دیگران را بهتر از خود بداند. هر یک از شما نه تنها به منافع خود، بلکه به منافع دیگران نیز نگاه کند.» اگر محبت خدا واقعاً بر قلب من تأثیر گذاشته باشد، پس من به دنبال راه خود نخواهم بود و بر آن اصرار نخواهم ورزید، زیرا محبت «به دنبال منافع خود نیست، تحریک نمی‌شود، به بدی فکر نمی‌کند» (۱ قرنتیان ۱۳:۵). ممکن است مواقعی باشد که صلح نیاز به فاصله داشته باشد، مانند مورد پولس و برنابا در اعمال ۱۵. آنها اختلاف شدیدی داشتند و راه خود را جدا کردند. اما بعداً، کتاب مقدس نشان می‌دهد که هیچ خصومت پایداری نسبت به یکدیگر ایجاد نشد. به نظر می‌رسد که صلح دنبال شد به جای اینکه اجازه داده شود تلخی رشد کند.
جهان امروز به کلیسا نگاه می‌کند. چه می‌بینند؟ جهان شما و جماعت محلی شما را تماشا می‌کند. چه می‌بینند؟ آیا می‌بینند که شما در پی صلح هستید؟ خداوند عیسی گفت: «فرمان جدیدی به شما می‌دهم که یکدیگر را دوست بدارید؛ همانطور که من شما را دوست داشتم، شما نیز یکدیگر را دوست بدارید. با این همه خواهند دانست که شما شاگردان من هستید، اگر یکدیگر را دوست داشته باشید» (یوحنا ۱۳:۳۴-۳۵). او همچنین ما را به چالش کشید وقتی گفت: «نمک خوب است، اما اگر نمک طعم خود را از دست بدهد، چگونه آن را چاشنی خواهید کرد؟ در خود نمک داشته باشید و با یکدیگر در صلح باشید» (مرقس ۹:۵۰).
باشد که به آخرین سخن پولس به قرنتیان توجه کنیم،
«سرانجام، ای برادران، خداحافظ. کامل شوید. دلگرم باشید، یکدل باشید، در صلح زندگی کنید؛ و خدای محبت و صلح با شما خواهد بود.» ۲ قرنتیانان ۱۳:۱
