پیگیری خداپرستی و قدوسیت به عنوان ایمانداران مسیحی

صفات الهی خداپرستی و قدوسیت باید در ما توسط دیگران دیده شود، همانطور که ما به مسیح خدمت می‌کنیم و از او پیروی می‌کنیم. پیروی از او به معنای بیان اتحاد یا شباهت به او در خدمت است. خداوند ما فرمود: «هر که مرا خدمت کند، باید از من پیروی کند» (یوحنا 12:26 NIV). وقتی کسی را تحسین می‌کنیم، می‌خواهیم شبیه آن شخص باشیم. از این رو، پولس به پیروان خود توصیه می‌کند که «از من پیروی کنید، همانطور که من از مسیح پیروی می‌کنم» (اول قرنتیان 11:1). ما خوب است که درک کنیم که ما با پیروی از خداوند عیسی مسیح، با تقلید از او، با شبیه بودن به او در خداپرستی و قدوسیت، به او خدمت و او را پرستش می‌کنیم.

اگر قرار است این کار را انجام دهیم، مطلوب است که بدانیم قدوسیت و خداپرستی چیست. قدوسیت (هاگیاسموس در یونانی) به معنای جدایی برای خدا و همچنین حالت حاصل از این جدایی است. خداپرستی (اوسبیا) انجام کاری است که مورد رضایت خداست. در حالی که این یک ساده‌سازی بیش از حد است، می‌توانیم بگوییم که قدوسیت به بودنما، یا شخصیت ما، اشاره دارد، در حالی که خداپرستی به انجامما، یا رفتار ما، اشاره دارد.

اما ما تمام حقیقت را تحریف خواهیم کرد اگر قدوسیت را فقط به عنوان بودن، و نه انجام دادن، تأکید کنیم. چنین رویکردی «مقرراتی (که) واقعاً ظاهری از حکمت دارند ... اما هیچ ارزشی ندارند» (کولسیان 2:23) را به بار می‌آورد. قدوسیت واقعی زمانی تولید می‌شود که ما «خود را از هر چیزی که بدن و روح را آلوده می‌کند ... از روی احترام به خدا پاک کنیم» (دوم قرنتیان 7:1).

به تیموتائوس گفته شد: «خود را برای خداپرستی تربیت کن» (اول تیموتائوس 4:7). اگر تشخیص دهیم که کلمه «خداپرستی» ممکن است از «شبیه خدا بودن» گرفته شده باشد، بینشی در مورد معنای آن به دست می‌آوریم. شبیه خدا شدن نیاز به تربیت دارد: «ایمانداران بالغ ... با استفاده مداوم خود را برای تشخیص خوب از بد تربیت کرده‌اند» (عبرانیان 5:14). انجام این کار نیاز به دانش دارد و «دانش حقیقت که به خداپرستی منجر می‌شود» (تیطس 1:1) وجود دارد.

هنگامی که ما به میل خود به روشی خداپسندانه عمل نمی‌کنیم، ممکن است مجبور شویم با انضباط برای انجام این کار تربیت شویم: «خدا ما را برای خیر خودمان تأدیب می‌کند، تا در قدوسیت او شریک شویم» (عبرانیان 12:10). خداپرستی بسیار فراتر از اخلاقی، اخلاقی و مذهبی بودن ظاهری است، زیرا این «داشتن شکلی از خداپرستی اما انکار قدرت آن» (دوم تیموتائوس 3:5) خواهد بود. افرادی که چنین الگوی زندگی را در پیش می‌گیرند، «همیشه در حال یادگیری هستند و هرگز قادر به تشخیص حقیقت نیستند» (دوم تیموتائوس 3:7). وارد شدن به چنین الگویی که مردان آن را «تقواگرایی» می‌نامند - یک تظاهر به خداپرستی - آسان است. ما در برابر آن هشدار داده شده‌ایم!

ما هم قدوسیت و هم خداپرستی را در عبادت در عبرانیان 13:15-16 می‌بینیم. قدوسیت ما را به «همواره قربانی ستایش - ثمره لب‌هایمان - را به خدا تقدیم کنیم» سوق می‌دهد. اما اگر در آنجا متوقف شویم، گناه اسرائیل را مرتکب می‌شویم؛ آنها خدا را با لب‌های خود احترام می‌گذاشتند اما دل‌هایشان از او دور بود (متی 15:8؛ اشعیا 29:13). اگر دل‌های ما به او نزدیک باشد، ادامه خواهیم داد و «انجام کارهای نیک و به اشتراک گذاشتن با دیگران را فراموش نخواهیم کرد، زیرا خدا از چنین قربانی‌هایی خشنود است» (عبرانیان 13:16).

بیایید دعا کنیم که زندگی ما خداپرستی و قدوسیتی را که از پیروی از مسیح ناشی می‌شود، منعکس کند.

جایی که عبادت و خدمت به هم می‌رسند

پس، از طریق عیسی، بیایید همواره قربانی ستایش – ثمره لب‌هایی که نام او را اعتراف می‌کنند – را به خدا تقدیم کنیم. و انجام کارهای نیک و به اشتراک گذاشتن با دیگران را فراموش نکنید، زیرا خدا از چنین قربانی‌هایی خشنود است. عبرانیان 13:15-16