مزامیر ۱۰۴ تا ۱۰۷ یک توالی زیبا را تشکیل می‌دهند. مزمور ۱۰۴ با فریاد «خداوند را ستایش کنید!» به پایان می‌رسد و آیه اول مزمور ۱۰۵ پاسخ می‌دهد: «ای، خداوند را شکر کنید!» این الگو تکرار می‌شود، زیرا عبارات مشابه یک مزمور را به مزمور بعدی پیوند می‌دهند تا زنجیره‌ای شاد از ستایش ایجاد کنند.
مزمور ۱۰۴ خدای خلقت را برکت داد، و سپس مزمور ۱۰۵ خدای رستگاری را جلال داد. اما مزمور ۱۰۶ لحن متفاوتی به خود می‌گیرد. با وجود لطف خدا، مزمورنویس باید اعتراف کند: «ما گناه کرده‌ایم» (مزمور ۱۰۶:۶). در حالی که مزمور ۱۰۵ قدرت نجات‌بخش خدا را مرور می‌کرد، مزمور ۱۰۶ شکست‌های مکرر و سرسختانه قوم او را بازگو می‌کند. این یک فهرست غم‌انگیز است. در مصر و در دریای سرخ او را متهم کردند؛ در بیابان او را آزمایش کردند (آیات ۷-۱۵). آنها به موسی و هارون حسادت کردند، گوساله طلایی را پرستیدند، و سرزمین موعود را هنگامی که برای اولین بار نزدیک شدند، تحقیر کردند (آیات ۱۶-۲۷). آنها به بعل روی آوردند، سپس با خداوند در آب‌های نزاع جنگیدند (آیات ۲۸-۳۲؛ مقایسه کنید اعداد ۲۰:۱۳). حتی در سرزمین، آنها با دشمنان خدا نجنگیدند بلکه به آنها پیوستند (آیات ۳۴-۳۹). کلمات مزمورنویس چقدر مناسب هستند: «آنها خدای نجات‌دهنده خود را فراموش کردند» (آیه ۲۱).
شایان ذکر است که مزامیر ۱۰۴ و ۱۰۵ اعمال خدا را بزرگنمایی کردند، اما مزمور ۱۰۶ می‌گوید که مردم اعمال او را فراموش کردند (آیات ۱۳، ۲۱-۲۲). در نتیجه، آنها اعمال غیریهودیان را آموختند، که به زودی اعمال آلوده‌کننده خودشان شد (آیات ۳۵، ۳۹). اگر آنچه را که خداوند انجام داده است فراموش کنیم، همان مسیر ناخوشایند را دنبال خواهیم کرد.
شاعر مزمور ۱۰۶ ظاهراً قرن‌ها پس از موسی زندگی می‌کرد، زیرا مردم قبلاً به دلیل بی‌وفایی در اسارت بودند. با این حال، او از خدا می‌خواهد که آنها را دوباره جمع کند (آیات ۴۶-۴۷)، و با گفتن «خداوند را ستایش کنید!» به پایان می‌رسد. آیا ما از خدا دور شده‌ایم؟ ما نیز می‌توانیم او را جستجو کنیم، زیرا در خشم، او رحمت را به یاد خواهد آورد (حبقوق ۳:۲).
