اولویت‌بندی مسائل در زندگی روزمره ما بر اساس افکار خدا
برای شروع، درک مفاهیم کلیدی در عنوان این مقاله مفید است. «اولویت‌بندی» به معنای قرار دادن موارد در یک ترتیب خاص بر اساس اهمیت آنها برای ما است. «زندگی روزمره ما» نشان می‌دهد که این کاری است که باید هر روز انجام دهیم، نه هفتگی، ماهانه یا سالانه. در نهایت، ما باید همه اینها را بر اساس «افکار خدا» انجام دهیم، نه افکار خودم یا دیگران.
ما به چه کسی تعلق داریم؟
ابتدا باید به یاد داشته باشیم که چه کسی بر ما و در نتیجه بر زمان ما حق دارد. به عنوان ایمانداران، ما با بهای خون خداوند عیسی خریده شده‌ایم. بنابراین، ما دستور و وظیفه داریم که خدا را در بدن خود جلال دهیم (اول قرنتیان ۶:۲۰). «فکر کنید ... به کارهای بزرگی که او برای شما انجام داده است» (اول سموئیل ۱۲:۲۴ KJV). خداوند حق دارد در مسائل زندگی روزمره ما دخیل باشد، زیرا ما به او تعلق داریم.
ما همچنین به عنوان ایمانداران دستور داریم که «بدن‌های خود را قربانی زنده، مقدس و پسندیده خدا تقدیم کنید، که این خدمت معقول شماست. و به این دنیا شبیه نشوید، بلکه با تجدید ذهن خود دگرگون شوید» (رومیان ۱۲:۱-۲). بدن‌های ما به خداوند تعلق دارد، بنابراین تفکر ما در رابطه با اولویت‌بندی مسائل چیزی است که باید دگرگون شود. قبل از نجات ما، زمان خود را برای برآورده کردن هر آنچه که می‌خواستیم استفاده می‌کردیم (غلاطیان ۵:۱۷، افسسیان ۲:۳). اکنون به عنوان ایمانداران، ذهن ما تغییر کرده است و می‌فهمیم که خداوند ارباب ماست. ما در مورد زمان خود متفاوت فکر می‌کنیم و تمایل داریم زندگی خود را به روشی که او می‌خواهد سازماندهی کنیم. ما باید دعا کنیم و از خداوند بخواهیم که این تمایل را به ما بدهد. مزمورنویس گفت: «یک چیز از خداوند خواستم، و آن را خواهم طلبید: که در خانه خداوند ساکن باشم تمام روزهای زندگی‌ام» (مزمور ۲۷:۴). این اولین اولویت او بود.
چگونه مسائل را اولویت‌بندی کنیم؟
خداوند بسیار واضح بود که به عنوان ایمانداران باید «اول پادشاهی خدا» را بجوییم (متی ۶:۳۳). ما مسائل را در زندگی خود بر اساس میزان ارزشی که برای آنها قائل هستیم اولویت‌بندی می‌کنیم: «زیرا هر جا گنج شماست، دل شما نیز در آنجا خواهد بود» (لوقا ۱۲:۳۴). قلب ما و به دنبال آن، زمان ما بر اساس جایی که گنج ما یا محبت‌های ما قرار دارد خواهد بود (به کولسیان ۳:۱-۲ مراجعه کنید). اگر ما چیز خاصی را دوست داشته باشیم، قلب ما درگیر است و در نتیجه زمان ما صرف آن خواهد شد. به عنوان مثال، اگر ما کتاب مقدس را دوست داشته باشیم، پس می‌خواهیم زمان خود را صرف خواندن آن کنیم. یک راه خوب برای تشخیص گنج شما این است که ببینید چگونه زمان در دسترس خود را صرف می‌کنید. ما زمان را صرف گنج‌های خود می‌کنیم!
برخی چیزها برای همه ما مشترک هستند. البته، به همه ما هر روز مقدار یکسانی زمان داده می‌شود، اما همه ما انتخاب می‌کنیم که آن زمان را متفاوت استفاده کنیم. خدا بدن‌های ما را طوری آفرید که همه ما نیاز به خوابیدن داریم، درست همانطور که خداوند عیسی انجام داد (مرقس ۴:۳۸). با این حال، به ما هشدار داده شده است که زیاد نخوابیم (امثال ۶:۹-۱۱)، که اگر بدن خود را کنترل نکنیم یا آن را تحت فرمان خود درنیاوریم، خطرناک است. به ما دستور داده شده است که کار کنیم. در واقع، درست پس از خلقت، خداوند آدم را در باغ قرار داد تا از آن مراقبت کند (پیدایش ۲:۱۵).
خداوند از ما انتظار دارد که برای خانواده خود تأمین و مراقبت کنیم (اول تیموتائوس ۵:۸). پولس رسول در اول قرنتیان ۷:۳۲-۳۳ به این موضوع اشاره کرد و بیان داشت که کسانی که خانواده ندارند، زمان بیشتری برای اختصاص دادن به امور مربوط به خداوند دارند. به ما دستور داده شده است که مراقبت روحانی از خانواده خود داشته باشیم (تثنیه ۶:۷-۲۵) و از روابط خانوادگی مراقبت کنیم (متی ۵:۲۴؛ مرقس ۷:۱۰؛ یوحنا ۱۹:۲۶). این کار زمان و تلاش می‌برد.
اینها چند مورد از چیزهایی هستند که ما زمان خود را صرف آنها می‌کنیم. در زندگی خودتان احتمالاً موارد دیگری نیز خواهید داشت. هر یک از ما در طول روز مقدار یکسانی زمان داریم، اگرچه مسئولیت‌های مختلف ما ممکن است به دلیل شرایطمان زمان بیشتر یا کمتری را به خود اختصاص دهند.
افکار خداوند در مورد زمان چیست؟
همانطور که قبلاً ذکر شد، ما باید ابتدا پادشاهی خدا را بجوییم. اولویت اول ما با خداوند است. به اسرائیلیان دستور داده شد که «اولین میوه زمین» را بدهند (تثنیه ۲۶:۲). این نشان می‌دهد که آنها باید بهترین و اولین چیزی را که داشتند به خداوند می‌دادند. در ملاکی ۱:۱۳ مردم مورد سرزنش قرار گرفتند، زیرا به جای دادن بهترین چیز به خداوند، «آنچه پاره و لنگ و بیمار بود» را آورده بودند. در مورد زمان ما چطور؟ آیا ما اولین قسمت از آن را به خداوند می‌دهیم یا فقط آنچه باقی مانده است؟
خداوند همچنین به نگرش ما در مورد آنچه می‌دهیم اهمیت می‌دهد. او کسی را دوست دارد که با شادی می‌بخشد (دوم قرنتیان ۹:۷)، در مقابل کسی که از روی احساس ضرورت می‌بخشد. ما وظیفه داریم از فرصت‌هایی که خداوند هر روز به ما می‌دهد تا به او خدمت کنیم، استفاده کنیم. افسسیان ۵:۱۶ به ما یادآوری می‌کند که «زمان را بازخرید کنید، زیرا روزها شرورند.» خداوند به شاگردانش گفت: «من باید کارهای فرستنده خود را انجام دهم، تا زمانی که روز است: شب می‌آید، که هیچ کس نمی‌تواند کار کند» (یوحنا ۹:۴). ما باید «روزهای خود را بشماریم» (مزمور ۹۰:۱۲)، و درک کنیم که هر لحظه در زندگی ما مهم است. زمان نباید هدر رود یا بدون فکر استفاده شود!
از دیدگاه خدا چه چیزی مهم است؟
با دانستن اینکه زندگی ما به خداوند تعلق دارد و او باید در زمان ما اولویت داشته باشد، برخی از درس‌های عملی برای هر یک از ما چیست؟ خداوند برخی اولویت‌های خاص را برای زندگی روزمره ما تعیین کرده است:
۱. زمان را در دعا بگذرانید.
خداوند عیسی نمونه کامل است: او زندگی خود را اولویت‌بندی کرد تا با پدرش وقت بگذراند. «و صبح زود، خیلی قبل از طلوع آفتاب، برخاست و به مکانی خلوت رفت و در آنجا دعا کرد» (مرقس ۱:۳۵). خداوند دعا را نه تنها در اوایل صبح، بلکه در طول روز خود اولویت قرار داد. او قبل از غذا خوردن (یوحنا ۶:۱۱؛ متی ۱۵:۳۶)، هنگام شفا دادن (یوحنا ۱۱:۴۱-۴۲؛ مرقس ۷:۳۱-۳۷)، قبل از انتخاب شاگردان (لوقا ۶:۱۲-۱۳)، و حتی در صلیب (۲۳:۳۴) دعا کرد. نمونه‌های بسیاری دیگری از اولویتی که خداوند به دعا می‌داد وجود دارد.
۲. کتاب مقدس را بخوانید.
کلام تو چراغی است برای پاهایم و نوری است برای راهم (مزمور ۱۱۹:۱۰۵).
برای مرد مبارک، «لذت او در شریعت خداوند است؛ و در شریعت او شب و روز تفکر می‌کند» (مزمور ۱:۲). کتاب مقدس ذهن خدا را برای آنچه با آن روبرو خواهیم شد به ما آموزش می‌دهد (دوم تیموتائوس ۳:۱۵-۱۷). خوب است که هر روز را با درخواست راهنمایی برای آن آغاز کنیم (مزمور ۵:۳، ۱۴۳:۸). ما باید همان تمایل را برای کلام خدا داشته باشیم که یک نوزاد تازه متولد شده برای تغذیه دارد (اول پطرس ۲:۲-۳).
۳. با قوم خدا ملاقات کنید.
ایمانداران اولیه هر روز با یکدیگر ملاقات می‌کردند (اعمال ۲:۴۲-۴۷). خطری برای ما وجود دارد که اجازه دهیم چیزها در ملاقات با سایر ایمانداران تداخل ایجاد کنند، از این رو هشدار عبرانیان ۱۰:۲۵: «از جمع شدن با یکدیگر دست نکشیم، چنانکه عادت بعضی است؛ بلکه یکدیگر را تشویق کنیم: و هر چه بیشتر، همانطور که روز را نزدیک می‌بینید.» ما فقط نباید مطمئن شویم که برای شکستن نان یا موعظه با سایر ایمانداران ملاقات می‌کنیم، بلکه برای رفاقت با یکدیگر نیز. یکی از اولویت‌هایی که باید داشته باشیم این است که با ایمانداران باشیم و یکدیگر را تشویق کنیم (اول تسالونیکیان ۵:۱۱).
۴. مطیع پدر آسمانی خود باشید.
خداوند نمونه‌ای شگفت‌انگیز از کسی را به ما ارائه داد که پیوسته آنچه را که پدر از او خواسته بود انجام می‌داد. او توانست بگوید: «کاری را که به من دادی تا انجام دهم، به پایان رساندم» (یوحنا ۱۷:۴). اولویت خداوند در زندگی‌اش اطاعت از پدر بود. او اراده خود را به اراده پدر تسلیم کرد: «نه اراده من، بلکه اراده تو انجام شود» (لوقا ۲۲:۴۲). در زندگی ما، اولویت هر روز ما باید اطاعت از آنچه پدر به ما داده است باشد.
۵. از دیگران مراقبت کنید.
خداوند در اینجا بر روی زمین به عنوان کسی دیده شد که خدمت می‌کرد، نه کسی که می‌خواست به او خدمت شود (متی ۲۰:۲۸). پولس به عنوان یک خادم شناخته می‌شد (دوم تیموتائوس ۱:۳؛ تیتوس ۱:۱)، و اولویت در زندگی ما باید خدمت به اطرافیانمان باشد، هم ایمانداران و هم کسانی که خداوند را نمی‌شناسند (متی ۹:۱۰-۱۳؛ مرقس ۶:۳۰-۴۴). خدمت عملی برای زندگی مسیحی ضروری است. دورکاس نمونه‌ای از کسی بود که مراقبت از بیوه‌ها را اولویت خود قرار داده بود (اعمال ۹:۳۶-۴۳). مراقبت از نیازمندان یک نمایش واقعی از عشق ما به خداوند و یک رابطه واقعی با اوست (یعقوب ۱:۲۷).
موارد بسیاری دیگری وجود دارد که ممکن است در نظر بگیرید. ما باید به چالش کشیده شویم تا ذهن خداوند را بجوییم تا بتوانیم بفهمیم او می‌خواهد ما زمان خود را کجا متمرکز کنیم. ما در قبال اعمال خود مسئول خداوند هستیم و باید نگران آنچه او فکر می‌کند باشیم، نه اینکه تمرکز ما بر آنچه دیگران ممکن است فکر کنند باشد. «تو کیستی که بر بنده دیگری داوری می‌کنی؟ او به ارباب خود می‌ایستد یا می‌افتد. بله، او نگه داشته خواهد شد: زیرا خدا قادر است او را نگه دارد» (رومیان ۱۴:۴).
نتیجه‌گیری
ما باید هر روز مسائل را بر اساس کلام خدا اولویت‌بندی کنیم. در حالی که برخی چیزها باید ما را مشخص کنند، مانند دعا کردن، خواندن کلام، ملاقات با سایر ایمانداران، اطاعت از خدا و خدمت به دیگران، ما باید هر روز ذهن خداوند را بجوییم تا به ما در اولویت‌بندی زندگی روزمره خود کمک کند. ما به خداوند تعلق داریم و او صاحب زمان ماست. هدف ما باید این باشد که او را بجوییم و زمان خود را برای خدمت او تا بازگشتش به کار گیریم.
