اگر دعا نکنیم، در را برای هر گناهی در زندگی خود باز می‌گذاریم. تصادفی نیست که خداوند عیسی در مرقس ۱۴:۳۸ شاگردان خود را ترغیب می‌کند:
«بیدار باشید و دعا کنید تا در وسوسه نیفتید. روح مشتاق است، اما جسم ضعیف است.» (مرقس ۱۴:۳۸)
دعا راهی برای خروج از وسوسه است. از طریق دعا، می‌توانیم در برابر تلاش‌های حیله‌گرانه شیطان مقاومت کنیم. پولس از این موضوع آگاه بود و دعا را در زره خدا در افسسیان ۶ گنجانده است. در آیه ۱۸ می‌نویسد:
«و در هر زمان با انواع دعاها و درخواست‌ها در روح دعا کنید. با این حال، هوشیار باشید و همیشه برای همه قوم خداوند دعا کنید.» (افسسیان ۶:۱۸)
آیا ممکن است به دلیل کمبود دعا در زندگی‌مان، ما همچنان به همان گناهان آشکار و پنهان می‌افتیم و نمی‌توانیم از اعتیادها رها شویم؟ چرا شروع به دعا کردن علیه اعتیاد خود به نیکوتین، پورنوگرافی یا الکل نمی‌کنید؟ یا علیه حسادت، طمع، رشک، غرور، خشم یا هر گناه دیگری که شما را آزار می‌دهد؟ شما فیض و پیروزی خدا را بر گناه تجربه خواهید کرد.
آیا ممکن است به دلیل بی‌نمازی، ما پیروزی‌های روحانی کمی یا هیچ در سایر زمینه‌های زندگی نمی‌بینیم؟ من در میان ایمانداران مشاهده می‌کنم: هر جا که مسیحیان دعا می‌کنند، غلبه وجود دارد - حتی اگر زمان ببرد. حتی به بهبود ازدواج‌های شکسته کمک می‌کند. اما تمایل باید وجود داشته باشد.
ضرب‌المثلی هست که می‌گوید: «شیطان می‌لرزد وقتی ضعیف‌ترین قدیس را بر زانوهایش می‌بیند.» بدون شک، گناهان ما از کمبود دعای ما نشأت می‌گیرد. و بدون شک، درمان و پیروزی بر گناه در دعای صادقانه و برخاسته از فداکاری کامل نهفته است. کسی که دعا می‌کند، غلبه می‌کند.
اگر دعا نکنیم، در را برای همه گناهان باز می‌گذاریم. فقط به نبرد اسرائیلیان علیه عمالیق در خروج ۱۷ فکر کنید: وقتی موسی دست خود را در دعا بر کوه بلند کرد، اسرائیل برتری داشت؛ وقتی دست خود را پایین آورد، عمالیق پیروز شد.
