سرودهایی برای اندیشیدن
بسیاری از ما با یادگیری آنچه اغلب «سرودهای کودکان» یا «سرودهای مدرسه یکشنبه» نامیده می‌شوند، برکت یافته‌ایم. «عیسی مرا دوست دارد، این را می‌دانم»، که توسط آنا بارتلت وارنر در سال ۱۸۵۹ نوشته شده است، می‌تواند معروف‌ترین آهنگ برای کودکان باشد. آهنگ‌های معروف دیگر شامل «زکایوس مردی کوچک بود» و «خدای من بسیار بزرگ، بسیار قوی و بسیار تواناست» هستند. البته، آهنگ‌های زیادی از این قبیل وجود دارد که به راحتی می‌توان فهرستی بسیار طولانی تهیه کرد.
ما چنین آهنگ‌هایی را به دلایل مختلفی به یاد می‌آوریم. برخی ملودی‌های جذاب دارند. تعدادی شامل حرکاتی هستند که با کلمات همراه می‌شوند. ممکن است خاطرات بسیار خوبی به آهنگ‌های خاصی پیوند خورده باشد. برای برخی دیگر، ممکن است به سادگی آنها را بارها و بارها شنیده باشیم.
صرف نظر از دلایل به یاد آوردن آهنگ‌ها، خوب است که چند لحظه به اشعار و افکاری که آنها ارائه می‌دهند فکر کنیم. در بسیاری از موارد، یادگیری آهنگ‌های مسیحی، از جمله آنهایی که برای کودکان نوشته شده‌اند، آنچه را که در مورد خدا و در حضور او درست است – برتری او، کار او، خواسته‌های او برای ما از جمله ایمان، و انتظارات او از نظرات و رفتار ما – تقویت می‌کند (به تثنیه ۳۱:۳۰–۳۲:۴۷ مراجعه کنید). همانطور که به آهنگ‌هایی که آموخته‌ایم – به ویژه آنهایی که آزمون نسل‌ها را پشت سر گذاشته‌اند – می‌اندیشیم، تشخیص می‌دهیم که آنها اغلب حقایق شگفت‌انگیزی را از کلام خدا ارائه می‌دهند (دوم تواریخ ۲۹:۳۰ را در نظر بگیرید).
ما شما را تشویق می‌کنیم که به آهنگ‌هایی که آموخته‌اید فکر کنید و سؤالاتی از این قبیل بپرسید:
این آهنگ درباره چیست؟
- تمرکز آهنگ بر کیست؟
- این آهنگ از کدام قسمت‌های کتاب مقدس گرفته شده است؟
- حقایق آموزش داده شده در آهنگ چیست؟
- چگونه، از طریق این آهنگ، پدر و پسر جلال می‌یابند؟
اندیشیدن به پاسخ این سؤالات و سؤالات مشابه می‌تواند یک تجربه یادگیری خوب و تشویقی در ایمان باشد. باشد که آنها ما را به کلام خدا برای افکار بیشتر و مطالعه عمیق‌تر هدایت کنند، در حالی که ما مشتاقانه منتظر بودن با خداوند و نجات‌دهنده خود هستیم!
